เมื่อเห็นว่าหลี่มู่และคนอื่นๆไม่ยอมขยับ เย่กูก็พูดขึ้นอย่างไร้ความปราณี "เ้าไม่อยากจะมีชีวิตแล้วหรือไง?"
หลี่มู่สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อที่จะได้เริ่มคุยกัน มาถึงจุดนี้ เย่ฉวนกลับพูดสวนขึ้นมากระทันหันว่า "เ้าเองก็รู้ดีว่าบรรดาคนของเ้านั้นไม่ใช่คู่มือข้า เพียงแต่เ้าไม่กล้าลงมือเองตังหาก ในทางกลับกัน เ้าแค่คาดหวังจะให้พวกเขาเคลื่อนไหว ทีนี้พอข้าฆ่าพวกเ้าทั้งหมด เื่นี้ก็จะได้ดูใหญ่โตขึ้นยังไงล่ะ"
เป็จริงดังเขาว่า เย่กู่ยิ้มที่มุมปาก "เหล่าผู้าุโตระกูลเย่ใช้ชีวิตอย่างแสนสุขสบาย เพราะแผนการทุกอย่างล้วน แต่มีทหารรับใช้อย่างเ้าลงมือทำให้ ทำไมต้องลงมือเอง!"
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่มู่และทหารคนอื่น ๆ ก็มีสีหน้าไม่สู้ดี "เย่กูคนนี้คงคิดจะใช้พวกเราเป็เบี้ยล่ะสิท่า!"
เย่กูจ้องเย่ฉวนเขม็งก่อนจะกล่าว "เย่ฉวน วันนี้นั้นไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว หากเ้าอยู่ในระดับต่ำ เ้าอาจยังมีชีวิตอยู่ได้ไม่กี่วัน แต่น่าเสียดายนัก เ้านั้นช่างไม่มองการณ์ไกลเอาเสียเลย ตรงจุดนี้นี่แหละ ที่ทำให้เ้ายังคงอยู่ด้วยความโง่งมหยิ่งผยองต่อไป เ้าจะต้อง..."
"เ้าสุนัขเฒ่า!"
เมื่อมาถึงจุดนี้ เย่ฉวนก็เอ่ยขัดเย่กูขึ้นทันที "เ้าเป็คนจัดการยกน้องสาวข้าให้แต่งงานกับเ้านั่นใช่หรือไม่?"
เย่กูกล่าวตอบ "ใช่แล้ว เป็ความคิดของข้าเอง เ้าจะทำไม?"
เย่ฉวนเกรี้ยวกราดขึ้นมาในทันใด "หากเ้าเป็อันตรายต่อข้าและเย่หลิง ข้าก็จะกำจัดเ้าซะ น้องสาวข้าอายุเพิ่งจะได้เพียงสิบสองปีเท่านั้น และสำหรับเ้าสุนัขเฒ่าที่มันกล้าทำร้ายนางข้าจะส่งมันไปลงหลุมซะเดี๋ยวนี้!”
เมื่อพูดจบ เย่ฉวนก็กระทืบเท้าขวาเป็สัญญาณเอาเื่
"ปัง!"
พื้นหินสีฟ้าข้างใต้เท้าของเย่ฉวนะเิขึ้น เย่ฉวนะโปราดเดียวไปถึงตัวเย่กูราวกับเสือที่หิวโหยรอขย้ำเหยื่อ
เมื่อเห็นสถานการณ์ดังนี้ สีหน้าของเย่กูก็พลันเปลี่ยนไป เขาไม่คิดว่าเย่ฉวนจะกล้าลงมือเนื่องจากเขาเองก็เป็หนึ่งในผู้าุโตระกูลเย่! "เย่ฉวน เ้า้าจะเป็กบฎ?" เย่กูไม่มีเวลาให้คิดมากมายนัก เขาหมอบลงและก้าวถอยไปข้างหลังในขณะที่มือขวากำหมัด เวลาต่อมา เขาก็พุ่งไปข้างหน้า
กำปั้นทลาย!
นี่เป็ศิลปะการต่อสู้ขั้นต้นของตระกูลเย่ กำปั้นหินทลาย!
ในเวลาเดียวกัน หมัดของเย่ฉวนสวนมาในระดับเดียวกันกับเขา
"ปัง!"
สองหมัดชนกัน สีหน้าของเย่กูพลันเปลี่ยนไปอีก เนื้อหนังบนมือขวาของเขาแตกยับ เืไหลซ่านกระเซ็น!
ก่อนที่เย่กูจะทันได้ตอบสนอง เย่ฉวนก็พุ่งเข้าใส่แล้วะเิหมัดที่หน้าท้องของเย่กูรัวๆอย่างรวดเร็ว
"อั้ก!"
ก้อนเืเต็มปากเต็มคำพุ่งออกมาจากปากของเย่กู ลำตัวโก่งงอและกระเด็นไปด้านหลัง เมื่อร่างของเย่กูนั้นกระทบลงกับพื้นเย่ฉวนยกเท้าขึ้นเหยียบที่ยอดอก เย่กูจับจ้องที่เย่ฉวนอย่างไม่เชื่อสายตา "นี่มันเป็ไปไม่ได้ เหตุใดกำปั้นหินทลายของเ้าถึงได้รุนแรงนัก นี่เ้า..."
แม้ว่าเขาจะเป็ผู้าุโที่รับผิดชอบดูแลความเรียบร้อยภายในของตระกูลเย่ ความแข็งแกร่งอาจไม่มากนัก แต่ก็เทียบเท่าขั้นผสานลมปราณ นี่ต่างหากที่ทำให้เย่กูประหลาดใจ ว่าเหตุใดเขาจึงได้พ่ายแพ้ให้กับเย่ฉวนด้วยการโจมตีภายในหมัดเดียว!
เย่ฉวนตบไปที่หน้าของเย่กูเต็มแรง "เ้าสุนัขเฒ่าที่ใช้ชีวิตสุขสบายหรูหราอยู่ในตระกูลเย่มาโดยตลอด กำปั้นหินทลายของเ้ากลับอ่อนด้อยไม่ต่างอะไรจากหมัดของเด็กไม่รู้ประสา ช่างน่าสมเพชนัก!"
เย่กูจ้องเย่ฉวนจนตาแทบจะถลนออกมานอกเบ้า "เ้ากล้าลงมือกับข้า!"
เย่ฉวนตบลงไปที่หน้าของเย่กูอีกครั้ง "ข้า้าที่เอาชนะเ้าให้ได้!"
ใบหน้าของเย่กูบวมปลั่งไม่เหลือพื้นที่ว่าง!
"อา อา อา อา..."
เย่กูร้องโผงผางออกมาด้วยความขายหน้า "ทำไมพวกเ้าไม่ทำอะไรสักอย่างห๊ะ!"
อีกด้านหนึ่ง หลี่มู่และคนอื่น ๆ ก็เกิดอาการลังเล "หากเราตีเขา นั่นจะเป็การเริ่มต่อสู้ ท่านก็รู้อยู่แก่ใจว่าทุกคนในที่นี้ไม่ใช่คู่มือของเย่ฉวน"
"เ้ากล้าดียังไง!"
ในขณะนี้เสียงกรุ่นโกรธแผดดังออกมาอยู่ไม่ไกล
ทันทีที่ได้ยิน ทุกคนหันไปมองตามต้นเสียงนั้น ผู้เฒ่าตระกูลเย่กำลังรีบร้อนเดินเข้ามา ทางด้านหลังเป็เหล่าผู้าุโและทหารยามตระกูลเย่จำนวนทั้งหมดที่มี
เย่หลิงรีบเข้าไปใกล้เย่ฉวน มือเล็ก ๆ คู่นั้นดึงชายเสื้อของเย่ฉวนอย่างเอาเป็เอาตายพลางละล่ำละลัก "พี่ชาย ท่านต้องวิ่งแล้ว หนี รีบหนีไป..."
เย่ฉวนจับมือที่สั่นเทาของเย่หลิงไว้และพูดอย่างอ่อนโยน "เ้าไม่ต้องกลัว!"
เย่หลิงร้องไห้ทันที "ทั้งหมด… ทั้งหมดนี้เป็ความผิดของข้าเอง พี่ชาย... ข้าทำให้ท่านต้องเดือดร้อน ข้า ข้ามันเป็คนไร้ประโยชน์จริง ๆ ... ข้าขอโทษ..."
เย่ฉวนระบายยิ้มอ่อน "เ้าอย่าได้กังวลไป หาก์ร่วงหล่นมา พี่ของเ้าจะคว้ามันเป็คนแรก!"
เย่ฉวนพูดแบบนั้นขณะมองไปที่ผู้เฒ่าตระกูลเย่พลางยิ้มเยาะ "ขอให้ท่านผู้เฒ่าตระกูลเย่จงมีแต่ความสงบสุข! ข้าขออภัยเป็อย่างสูงสำหรับเื่โกลาหลที่เกิดขึ้น หากข้าขอให้ท่านลืมเื่อุบัติเหตุเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ไปท่านจะว่าอย่างไร?"
ผู้เฒ่าตระกูลเย่โกรธจัดจนเริ่มหัวเราะออกมา "เ้าขอให้ข้านิ่งเฉย? ลืมมันไปเสีย? เย่ฉวน เ้ากำลังฝันกลางวันอยู่หรืออย่างไร นี่เ้า..."
เย่ฉวนไม่รอช้า เขาขยับจากยอดอกมาเป็ลำคอของเย่กูทันทีทันใด
"กร๊อบ!"
เสียงกระดูกหักดังลั่น เย่กูตาค้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ แต่สุดท้ายแล้วประกายมีชีวิตในแววตาของเย่กูก็ค่อย ๆ จางหายไป
ทุกคนยืนนิ่ง ไม่มีใครกล้าขยับ
เย่ฉวนมองไปยังผู้เฒ่าตระกูลเย่ "ถ้าท่านไม่อยากอยู่อย่างสงบสุขแล้ว ก็จงประมือกับข้าแบบตัวต่อตัวนี่!"
เย่ฉวนเดินตรงไปยังผู้เฒ่าตระกูลเย่ท่ามกลางสายตาของผู้คนนับไม่ถ้วน "ท่านผู้เฒ่า ตัวข้าในฐานะชนรุ่นหลังขอบังอาจท้าสู้ และท่าน...คงจะไม่ปฏิเสธคำขอนี้ใช่หรือไม่?"
4K
