ซีค กำลังเดินอยู่บนทางที่ถูกปูพรมอย่างหนาทึบ
เป็อย่างที่คิดไว้สำหรับตระกูลชนชั้นขุนนาง ต้องมีการตกแต่งทั้งสองด้านของผนังให้หรูหราสมกับการเป็ถึง ‘ เคานต์ ’ของอาณาจักร
แต่ในตอนนี้นั้น ซีคไม่สนใจการตกแต่งรอบตัวเขาเลยซึ่งกำลังจมอยู่ในห้วงความคิดอยู่
' ท่านพ่อของข้างั้นเหรอ'
ท่านพ่อคนนี้เหมือนจะถูกเขาลืมไปแล้วั้แ่ออกจากตระกูล ‘ เขาคงอยากคุยเื่ที่เราทำร้ายคนใช้แล้วก็อัศวินเด็กน้อยนั้น ’
ตามเหตุการณ์แล้ว ซีคไม่ผิด แม้ตัวเขาจะลงมือหนักไปบ้างก็เถอะ เปรียบเทียบกับการที่คนใช้หรืออัศวินนั้นไม่เคารพเขายังไง ซีคก็ไม่ผิด
' ความจริงแล้วพวกนั้นสมควรถูกตัดคอด้วยซ้ำ '
' นั้นก็เป็เื่ปกติไม่ใช่หรือไง '
แต่น่าเสียดายที่คนในบ้านคงจะไม่ทำสิ่งที่เรียกว่า 'ปกติ' ให้เขาแน่นอน ในอดีตนี่คือเหตุผลที่ ซีคออกจากตระกูลไป
ฟึบ!!
ซีค หยุดอยู่ที่หน้าประตูบานหนึ่งแกะสลักด้วยรูปหมาป่าคมเคี้ยวดุร้าย ด้านข้างประตูมีทหารยืนถือดาบคุ้มกันอยู่ ซีคเอียงศีรษะไปทางพวกเขา
ตึก! ตึก! ตึก! ทหารคนหนึ่งเคาะไปที่ประตู
“ ท่านลอร์ด คุณชายซีค มาถึงแล้วครับ”
“ ให้เขาเข้ามา” เสียงที่ทุ่มต่ำดูหนักแน่นเล็ดลอดออกมาทางประตู
“ เชิญด้านในครับคุณชาย”
หลังจบคำทหารเดินกลับไปที่ตำแหน่งเดิม ซีคยืนจ้องอยู่ที่ประตูสักพักหนึ่ง
‘ ข้าจำได้ว่าครั้งหนึ่ง การที่ต้องเดินก้าวผ่านประตูบานนี้ไป มันยากแค่ไหนแต่ละครั้ง ’
ถึงซีคจะจดจำอดีตของตัวเองได้ไม่ดีเท่าไหร่ ตามจริงแล้วถือว่าเขาเป็คนละคนกับตอนนี้ เขาไม่ได้รู้สึกกลัวเลยตอนที่ต้องผลักประตูออกไป
คนแรกที่ ซีคเห็นคือชายแก่มีเคราสีเงินเหมือนกับลวดนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ ดวงตาโตใบหน้าที่ดูแข็งกร้าวของชายแก่คนนี้ทำให้ดูโดดเด่น แว็บแรกที่ซีคเห็นก็รู้ว่าชายคนนี้คือ ‘เคานต์สตีลวอลล์’ ท่านพ่อของเขาและเป็เ้าของปราสาทหลังนี้
เคาท์สตีลวอลล์ไม่ใช่คนเดียวที่อยู่ในห้อง อัศวินไบเนอร์ คนรับใช้เวรนั้น ทั้งคู่ยืนอยู่ข้างเก้าอี้ตัวใหญ่นั้นเหมือนกัน อาการาเ็พวกเขาหายดีแล้ว พวกเขาคงได้ยาราคาแพง หรือ การรักษาจากนักบวชผู้เชี่ยวชาญสักคน
และ…
' อ่อ คนอื่นๆก็อยู่ด้วย '
‘ แม่เลี้ยงและน้องชายต่างแม่ของข้านั้นเอง ’
ถึงจะเริ่มมีริ้วรอยบ้างบริเวณดวงตาและปากของเธอ ‘ฟลอเรล สตีลวอลล์’ แม่เลี้ยงของเขาก็ยังเป็คนสวยคนหนึ่ง
กำลังจับมือกันกับ ‘ เกร็ค สตีลวอลล์ ’ น้องชายต่างแม่ที่มีผมสีน้ำตาลแดงใบหน้าดูมีความเป็ผู้ดี
เป็เพราะพวกเขานี้แหละที่ทำให้แม้แต่คนรับใช้ก็ยังกล้าวางท่าใส่เขา
' แต่ความผิดทั้งหมดไม่ใช่แค่ของพวกเขา—'
ซีค เบนสายตาไปที่เคานต์สตีลวอลล์ผู้เป็พ่ออีกครั้ง
' เื่อะไรแบบนี้จะเกิดขึ้นได้ยังไงถ้าเขาไม่เห็นชอบ '
นายท่านผู้ยิ่งใหญ่ ยังไงคนที่มีอิทธิพลต่อคนในปราสาทหลังนี้มากที่สุดก็คือเขา เหตุการเลวร้ายรอบตัวเขาเพราะท่านพ่อของเขาตั้งใจปล่อยให้เกิดขึ้นเช่นกัน ดวงตาที่แหลมคมของเคาท์สตีลวอลล์จ้องตรงไปยังซีคหากเป็เขาคนก่อน คงจะหลบตาลงพร้อมการทักทายอย่างนอบน้อม
แต่ตอนนี้ซีคแตกต่างออกไป เขายืนตัวตรงและไม่หลบสายตา
ฝึด!
คิ้วของเคานต์สตีลวอลล์ขยับขึ้น
"…มารยาทของแกมันหายไปไหน”
เสียงของเคานต์สตีลวอลล์ไม่ดังมากแต่แฝงด้วยความโกรธ ถ้าเป็ซีคตอนที่เป็ 'จอมมาร' เขาคงจะหัวเราะเยาะความโกรธของเคานต์สตีลวอลล์ พร้อมทุบหัวของเคานต์สตีลวอลล์ลงบนโต๊ะทันที แต่ก็เซอร์ไพรที่ซีคก้มหัวลงแม้จะเอียงออกไปเล็กน้อยก็ตาม
คิ้วของเคานต์สตีลวอลล์ขยับขึ้นสูงกว่าเดิม
' เขาคงจะหงุดหงิด '
ซิคหยุดการยียวนชั่วคราว
ซีคคงที่จะทำลายทุกอย่างไปแล้วอย่างที่เขาเคยทำในฐานะจอมมาร เขาตัดสินใจห้ามตัวเองก่อน พละกำลังร่างกายที่เขามีตอนนี้ยังไม่ไหว ผ่านมาหลายร้อยปีแล้วที่ตระกูลสตีลวอลล์ ได้ถูกยอมรับนับถือ คอยทำหน้าที่ปกป้องอาณาจักรจากภายนอก พวกเขาเป็หนึ่งในกองกำลังที่แข็งแกร่งในอาณาจักรนี้
นอกจากนี้ ซีคยังต้องสินใจทางเดินชีวิตใหม่ของเขาอยู่ ถ้าั้แ่ก้าวแรกเขาก็เดินทางผิดเลยก็… แน่นอนมาตรฐานของซีคในการ "เดินทางผิด" นั้นอาจจะแตกต่างจากคนทั่วไป แต่ก็ยังมีอยู่บ้าง
“ ดูซีคเขาสิ ต่อหน้าท่านเขาก็ยังกล้าทำตัวเสียมารยาท เด็กคนนี้ไม่ได้เปลี่ยนทีท่าของเขาเลย ข้าได้บอกท่านไปแล้ว เขาจะไม่ฟังใครอีกต่อไป เด็กคนนี้ดูิ่แม่ และ น้องชายของเขามาโดยตลอด ตอนนี้เขากำลังดูิ่ท่านพ่อของเขาเอง! ทำไมเขาถึงได้กล้าขนาดนี้ ข้าเสียใจที่สอนเขาเป็คนดีไม่ได้ ”
' ว้าว ดูสิ่งที่เธอกำลังพ่นมันออกมา'
เมื่อมองดูท่านแม่ของเขา—ไม่ แม่เลี้ยงของเขากับน้ำตาจระเข้ของเธอที่กำลังไหล ซีคก็อดรู้สึกขำลึกๆไม่ได้
“ ท่านพ่อท่านแม่ ท่านพี่คงกำลังกดดันอยู่แน่เลย ข้าว่าเขาคงไม่ได้ตั้งใจหรอกมั้ง”เกร็ค ได้ทีจึงเริ่มกล่าวเสริม
' สองถั่วในฝักเดียวกันชัดๆ ' [TN:คนสองคนหรือสิ่งสองสิ่งที่มีลักษณะเหมือนกัน]
ซีค รู้สึกอยากะเิเสียงหัวเราะให้กับบทละครน้ำเน่าข้างหน้าเขา แต่ซีครู้เหตุผลของเื่นี้ ท่านหญิงคนปัจจุบัน หรือ แม่เลี้ยงของเขา ได้แต่งเข้ามาในครอบครัวหลังจากท่านแม่ของเขาเสีย ต่อมาให้กำเนิดเด็กชายอีกคนที่เป็น้องชายต่างแม่ของเขาก็คือ เกร็ค สตีลวอลล์
มองให้ง่าย แม่เลี้ยงอยากให้ลูกชายของเธอเป็นายท่านคนต่อไปแทนที่จะเป็ลูกชายคนโตของบ้าน
' เวรเอ้ยในนวนิยายไร้ราคาเื่แบบนี้มันเชยไปแล้วนะเว้ย ' ‘ แต่เหตการณ์นี้ก็กำลังเกิดกับตัวเขาอยู่ ’
“ ซีค เ้ามีอะไรอยากจะพูดหรือไม่” เสียงของเคานต์สตีลวอลล์รุนแรงขึ้น อย่างไรก็ตามซีคไม่ได้ตั้งใจจะแก้ไข หรือ ทำให้ความโกรธของพ่อเขาสงบลง
" ้าให้ข้าพูดอะไร? "
ซีคไม่ได้พยายามซ่อนน้ำเสียงที่ดื้อรั้นของเขาด้วยซ้ำ ทุกคนในที่นี้รวมถึงเคานต์สตีลวอลล์ต่างไม่เข้าใจ ที่ผ่านมาพวกเขาคิดว่า ซีคเป็คนอ่อนน้อมเชื่อฟังท่านพ่อเป็พิเศษ แต่เื่นั้นเพราะซีคคนก่อนทำลงไปเพื่อเรียกร้องให้พ่อสนใจ ตอนนั้นเหมือนพ่อคือคนเดียวที่เขาพึ่งได้
‘ แล้วมันยังสำคัญอยู่อีกงั้นหรอ?’
ปัง!!
ผู้เป็พ่อทุบโต๊ะด้วยหมัด ทุกคนในห้องต่างสะดุ้งกันยกใหญ่จากความความโกรธของเ้าของปราสาท มีเพียงซีคที่ตอนนี้ยังคงสงบ
“ ตัวเ้าที่เคยเป็เด็กเรียบร้อยเชื่อฟัง เป็แค่เื่เดียวที่ข้าพอใจ และเ้ากำลังทิ้งมันไป! ”
“ แล้วต่อไปจะให้เ้าสืบทอดตระกูลสตีลวอลล์อันทรงเกียรติ ด้วยความคิดที่เน่าเฟะต่อไปงั้นเรอะ!! ”
“ นี้ท่านพ่อตั้งใจจะให้ข้าเป็ผู้สืบทอด งั้นหรอ?”
"ว่ายังไงนะ!" ท่านเคานต์พูดไม่ออกหลังจากได้ยินคำตอบที่ไม่คาดคิดของ ซีคที่กำลังมองมาทางเขา
" แน่นอนสิ! แกมีฐานะบุตรชายคนโตของบ้าน! ต้องเป็สิทธิ์ของแกที่จะสืบทอดเป็ผู้นำตระกูล ตราบใดที่แกไม่ทำตัวไม่เหมาะสม!”
ซีค รู้สึกไม่พอใจในน้ำเสียงของท่านพ่อเขาเท่าไหร่ เขาพูดเหมือนเข้าข้างซีค ‘ แต่เขายังเพิ่มส่วนที่การทำตัวไม่เหมาะสม ’
และ ' เขาคือคนกำหนดว่าอะไรคือสิ่งที่ไม่เหมาะสม '
หลังฟังจบ ซีคก็โน้มตัวลงด้วยท่าทางที่ใช้คำว่า ‘เล่นใหญ่’
“ เมื่อข้าผู้เป็ลูกได้ยินเช่นนี้ ว่าพ่อผู้บังเกิดเกล้ายังมีความยุติธรรมเหลืออยู่ในตัว ตัวข้าผู้เป็ลูกก่อนนี้เหมือนไร้ที่พึ่ง ตอนนี้เหมือนข้าได้โบยบินอยู่บนสรวง์เหลือเกิน”
คำกล่าวยกย่องครั้งนี้ไม่ต่างกับหอกที่ถิ่มแทงออกไป ใบหน้าของเคาท์สตีลวอลล์แดงขึ้นชัด แต่คนที่ตอบสนองก่อนไม่ใช่ตัวคนถูกพาดพิงถึง
" หยาบคาย เ้ากล้าแสดงสันดานไร้มารยาท ต่อท่านพ่อเ้าได้ยังไง จงขอโทษเขาซะ!” เสียงกรีดร้องดังจากตัวท่านหญิงของบ้าน
“ ข้าจะไปทำตัวหยาบคายกับท่านพ่อ ที่ข้าเคารพสุดหัวใจได้ยังไง? คงมีเื่กำลังเข้าใจผิดเกิดขึ้นแล้ว ”
ซีค เสริมอีกคำหนึ่ง
" ไม่คิดอย่างนั้นหรือ ‘ท่านแม่’ " แม่เลี้ยงเขาที่กำลังจะพูดต่อเงียบลงทันทีพร้อมดวงตาเบิกกว้าง
เธอขยับตาจากด้านหนึ่งไปอีกด้านหนึ่งเหมือนพยายามรวบรวมความคิดใหม่
" ท่านแม่? เ้ากำลังเรียกนางว่าท่านแม่”
“ครับท่านพ่อ ข้ามักจะใช้คำว่า 'คุณหญิง' แต่นั่นข้าว่ามันฟังดูห่างเหินไป คิดเหมือนกันไหมท่านแม่”
การแสดงออกของท่านหญิงฟลอเรลดูไปต่อไม่ถูกเลย เหมือนกับมีแมลงกำลังไต่ไปบนใบหน้าเธอ แต่ซีคก็พูดต่อ
“ท่านแม่ ท่านดูหน้าตาซีดเซียวนะ ท่านกำลังไม่สบายอยู่หรือไม่ ให้ข้าเรียกหมอไหม”
นายหญิงฟลอเรลผงะทุกครั้งที่ ซีค เรียกเธอว่า 'ท่านแม่' ราวกับว่าเธอกำลังกินผลไม้ที่มีรสขม แก้มของเธอยังคงกระตุกขึ้นลงอยู่ตลอด แต่กลับกันซีคสนุกสนานในเื่นี้มากมาก และ ในทุกบรรทัดจะมีคำว่า ‘ ท่านแม่ ' อยู่ท้ายประโยค ท่านหญิงฟลอเรลรู้ว่ามันเป็ความตั้งใจ แต่เธอจะพูดอะไรได้ ตามศักฐานะเขาเป็ลูกชายของเธอด้วยแล้วเธอจะไปห้ามคำพูดเขาได้ยังไง
“ ข้า-ข้าสบายดี ข้าไม่ได้เป็อะไร”
“ ดีที่ได้ยินแบบนี้ท่านแม่ที่รัก แต่เผื่อไว้บ้างก็ดีข้าว่าท่านไปให้หมอตรวจบ้าง ท่านอาจจะเป็โรคตอแหลที่รักษาไม่หายก็ได้นะท่านแม่”
“ ไอ้! ”
คำพูดสบถมากมายติดที่ลำคอท่านหญิงฟลอเรล ใบหน้าก็ซีด ก่อนที่วุ่นวายมากกว่านี้เคาท์สตีลวอลล์ก็ไอออกมาเพื่อส่งสัญญาณยุติการล้อเล่นของซีค
“…เ้ารู้ไหมว่าข้าเรียกพบเ้าวันนี้ทำไม?”
ขณะเดียวกันเคานท์สตีลวอลล์ก็สำรวจการแสดงออกของ ซีค ที่ดูแตกต่างออกไป
“ ข้าว่าคงเพราะสองคนนั้นท่านถึงเรียกข้ามาพบ”
" ใช่ เื่ที่เ้าได้ทำลงไปกับ—!”
“ยกโทษให้ข้าเื่นี้ด้วย ท่านพ่อ”
ซีค โค้งหัวลงพร้อมคำขอโทษ ท่าทีที่สุภาพของเขาขัดกับแิที่ดื้อรั้นรุนแรงอย่างสิ้นเชิง เคานต์สตีลวอลล์หยุดพูดเขาตามการเปลี่ยนแปลงกะทันหันของซีคไม่ทัน แต่สิ่งที่ซีคทำหลังจากนั้นยิ่งทำให้เขาใมากขึ้นอีก
“ ข้าขอโทษที่ปล่อยให้เื่นี้มารบกวนท่านได้ เพราะข้าไม่ได้ทำการเก็บกวาดอย่างหมดจรด ต่อไปข้าจะจัดการเื่แบบนี้ให้ถูกต้องมากขึ้นเอง ”
ซีคเริ่มเคลื่อนไหวสายตาทุกคนก็จ้องมาที่เขาที่กำลังเดินไปยังมุมหนึ่งของห้องที่มีดาบห้อยอยู่ในลักษณะของเครื่องหมายกากบาท X ไขว้กันอยู่
แกว่ง!
ไม่ผิดจากที่คาดหวังไว้จากตระกูลนักรบ แม้แต่ดาบที่เพียงแค่ของประดับตกแต่งก็มีคมที่ดี ซีคหันกลับมาขณะถือดาบเล่นนึงอยู่ในมือ
แกว่ง แกว่ง!
ไบเนอร์ และ เกร็ค ก้าวเดินมาขวางที่ด้านหน้าเคานต์สตีลวอลล์และท่านหญิงฟลอเรล พร้อมยกดาบขึ้นตั้งท่า
" นี้เ้าตั้งใจจะทำอะไรอยู่หะ!"
เคานต์สตีลวอลล์ตวาดขึ้นทันทีด้วยใบหน้าที่แดงเหมือนมะเขือเทศ
“ข้าไม่ได้พึ่งบอกท่านไปเหรอ? อะไรที่ข้าทำไว้ไม่สะอาดก็ต้องเก็บกวาดให้เรียบร้อย”
“เ้า้าจะสื่อถึงอะไร สะอาดอะไรของเ้า!”
ซีคหันปลายดาบลงใน มืออีกข้างที่ว่างก็ชี้ไปที่หัวของคนรับใช้
“ ข้าพูดไม่ชัดเจนตรงไหน ข้ารับใช้ที่มันกล้าดูถูกขุนนาง ข้าต้องบั้นคอมัน”
" อะไรนะ! "
เส้นเืในดวงตาของเคานท์สตลีลวอลล์นูนขึ้นจนเห็นแต่สีแดง แต่ซีคพยักหน้าอย่างมั่นใจ
" โอ้ เหตุผลนี้ไม่ใช่หรอ ที่ท่านเรียกข้าเข้าพบเพื่อมาทำให้เื่มันจบ กล้าทำให้ตระกูลสตีลวอลล์อันทรงเกียรติมัวหมอง—ต้องชำระเื. ด้วยมือข้าเอง"
ซีค ได้เหมารวม ไบเนอร์เข้าไปด้วย ซึ่งตอนนี้กำลังมองมาที่ซีคด้วยความงุนงงว่าเื่ตรงหน้านี้ฝันอยู่หรือไม่
“ ตัวข้านั้นได้ทำการลงโทษส่วนตัวไปแล้ว จริงๆตอนนั้นข้าก็ไม่อยากให้เื่บานปลายมากเท่าไหร่ แต่ข้าคงไม่มีทางเลือกแล้ว การลงโทษของข้าคงเบาเกินไปทำให้ท่านไม่พอใจ ”
“ พวกมันที่กล้าไม่ให้เกียรติข้า ทายาทโดยตรงของตระกูลสตีลวอลล์ ท่านสบายใจได้ ข้าขะบั่นหัวพวกมันให้เรียบร้อยแล้วนำไปแขวนไว้หน้าประตูปราสาท! ”
.
.
.
2K
