ตอนที่8
พอถึงคฤหาสน์ร่างใหญ่ให้คนเตรียมอาหารเอาไว้ที่ห้องส่วนตัวของเขาาและให้ลี่ฟ่านมาเป็คนดูแลเพียงคนเดียว
คนอื่นต่างรู้กันแล้วว่าลี่ฟ่านเป็ของผู้หญิงของคุณหลิว ทุกคนจึงจะทำกับเธอเป็เหมือนคนเดิมไม่ได้ จึงไม่มีใครกล้ามาเรียกให้เธอช่วยทำงาน คนต่างก็รู้ว่าเธอเป็ผู้หญิงของใคร
และคุณหลิวก็ดูแลเธอดีพาไปชื้อเสื้อผ้าใหม่ ให้ไปร่วมโต๊ะด้วยชีวิตของสาวน้อยธรรมดากลายมาเป็คนโปรดเสียแล้ว
"เธอก็กินสิ"เมื่อเห็นว่าลี่ฟ่านไม่กล้าคีบอาหารอะไรเลยหลิวเทียนจึงบอกให้เธอกินได้แล้วหิวไม่ใช่หรือั้แ่ที่ไปชื้อเสื้อผ้าแล้วเธอก็ยังไม่ได้กินอะไร
"คุณหลิวยังกินไม่เสร็จลี่ไม่กล้ากินคะ"ตามที่เธอถูกเลี้ยงดูมาก็เหมือนเป็สาวใช้ต้องรอให้เ้านายกิตก่อนเธอค่อยกินที่หลังมันเป็แบบนี้จนเธออายุเท่านี้แล้ว
"ต่อไปนี้เธอกินข้าวพร้อมฉันได้เลยไม่ต้องรอนี่คือคำสั่ง"เขามองเธอด้วยแววตาเรียบๆ และคำพูดจองเขาที่ออกคำสั่งนั้นทำให้สาวน้อยเชื่อฟังอย่างดี
มือเรียวจับตะเกียบคีบอาหารเข้าปากด้วยท่าทางอ่อนหวาน พอได้ชิมคำแรกความอร่อยของอาหารทำมห้สาวน้อยยิ้มกว้างออกมาอย่างลืมตัวและกินเอากินเอาจนอิ่ม..
่สามทุ่มเธอยกน้ำชามาให้หลิวเทียน เพราะเขายังทำงานอยู่เธอจึงหาของวางชามาให้เป็การดูแลที่อ่อนโยนและใส่ใจโดยไม่ต้องเรียก
แต่พอเข้าไปในห้องทำงานตอนนี้กับเธอกับพบร่างหนาพิงเก้าอี้ทำงานปิดเปลือกตาอยู่ เมื่อกำลังหลับ
ใบหน้าหล่อเหลาเรียกความสนใจให้ลี่ฟ่านที่อยากจะมองเขาแบบใกล้ชิดตอนที่เขาหลับแบบนี้เพราะเธอไม่กล้ามองเขาจริงๆสักครั้งด้วยความที่ดวงตาของเขานั้น
มีพลังมากทำให้เธอไม่กล้ามองนานๆหรือมองเขาใกล้ๆได้เหมือนตอนนี้
ดวงตาหวานมองชายหนุ่มด้วยความหลงรักดวงตาเธอเป็ประกายยามที่ได้มองเขาแบบนี้
มันมีความสุขจนเธอเผยลืมตัวยื่นมือไปััใขหน้าเขา ผิวของเขาลื่นนุ่มจมูกโด่งเป็สันริมฝีปากสีเชอรี่ยามเขาบทขยี้ไปที่ริมฝีปากของเธอช่างเร่าร้อนและทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวสั่นไหวทุกครั้ง
ร่างบางขยับมาใกล้จนมองสำรวจอย่างใกล้ชิดมุมปากยกโค้งขึ้นยิ้มออกมา ยิ่งมองเขาดวงใจน้อยๆของเธอก็รู้สึกตกหลุมรักมากขึ้นกว่าเดิม
"ดูดีจังเลยนะคะ"เธอเอ่ยเสียงออกมาด้วยความรักล้นหัวใจของคนที่หลงรักและได้มองได้ใกล้ชิดใกล้ขนาดนี้ มันดีสำหรับเธอมากมาย
"จูบ!!ไม่รู้นึกคิดอะไรหรืออะไรโดนใจให้เธอก้มลงไปจูบปากของเขาที่กำลังหลับจนลี่ฟ่านยังแอบใรีบขยับร่างกายออกห่างมองที่หลับอยู่ด้วยหัวใจเต้นแรง
ยังไม่ตื่นเธอจึงรีบพาร่างกายของตัวเองออกไปจากตรงนี้เสีย
เสียงประตูเปิดและปิดพร้อมๆกันร่างลี่ฟ่านหายไปตาเสียงเปิดปิดประตู
ดวงตาคมลืมตาขึ้นมาเขารู้สึกตัวั้แ่ที่เธอเข้ามาแล้วอยากจะรอดูว่าเธอจะทำอะไรเขาไหมแต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดคือจูบที่เธอมอบให้กับเขานั้นมันนุ่มนวลและอุ่น
สาวน้อยกลายเป็คนแอบขโมยจูบเขาไปเสียแล้ว หลิวเทียนยิ้มขึ้นมาเมื่อนึกถึงท่าทางตื่นใเหมือนทำความผิดของลี่ฟ่านก็ทำให้หัวใจเขา กระชุ่มกระชวยและรู้สึกเอ็นดูเธอมากขึ้น...
เป็สาวน้อยที่น่ารักและสดใสทำให้อารมณ์ดีทุกครั้งที่อยู่กับเธอ
ด้านลี่ฟ่านวิ่งกลับไปยังห้องของเธออย่างไว พอเปิดประเข้าห้องไปเธอก็รีบปิดประตูและหอบหายใจอย่างแรงหัวใจของเธอเต้นแรงจนนึกว่ามันจะหลุดจากอกเธอยามมือของเธอยกขึ้นไปวางทราบ..
"ทำอะไรของเราเนี่ย"ปากบ่นด้วยเสียงที่ยังแอบใที่เธอกล้าทำแบบนั้นและในขณะนั้นพันสายตาของเธอก็มองเห็นเสื้อผ้าที่คุณหลิวเทียเชื้อให้
ร่างบางของเธอขยับเดินไปหยิบเอามาดูมันมีหล่บชุดมากๆ จนเธอไปสะดุ้งกับชุดกระโปรงสีแดงแหวกเรียวขาด้านข้างจนเกือบจะเห็นถึงขาอ่อน
เธอมองดูแล้วก็นึกไม่อาจออกเลยว่ากระโปรงสีแดงแหวกขาตัวนี้เธอจะได้ใส่ตอนไหนกัน..
พอคิดไปคิดมาคงจะไม่มีโอกาสได้ใช้แน่นอน จึงอยากจะลองหยิบมาใส่ดูสักครั้งและใส่อยู่ในห้องของเธอคงจะไม่มีใครเห็นหรอกความคิดของสาวน้อยมีแบบนี้ เธอก็ลองกระโปรงสีแดงตัวนี้ดู
เสื้อผ้าตัวเก่าถูกถอดออกมา และตามด้วยกระโปรงสีแดงแหวกสูง โดย้าเธอสวมใส่แค่บาร์เซียสีขาว
ตอนนี้เรือนร่างที่สวมใส่เพียงกระโปรงสีแดงโชว์เรียวขาอ่อน กับบาร์เซียสีขาวหน้าท้องที่แบนเรียบ
สาวน้อยมองดูตัวเองที่กระจกและรู้สึกเขินตังเองเหมือนกัน เธอไม่กล้าใส่ออกไปหรอกแบบนี้มันดูโชว์เนื้อหนังมากเกินไป
เธอไม่คิดว่าสิ่งที่คุณหลิวเทียนเลือกให้นั้นจะได้ใช้งานในอีกไม่ช้า เมื่อร่างใหญ่เดินตามมาที่ห้องของลี่ฟ่าน
"ก๊อกๆ!!เสียงเคาะประตูในบามดึกทำให้สาวน้อยใใครจะมาหาเธอตอนนี้ในใจก็หวั่นๆด้วยความรีบจึงหยิบเสื้อผ้ามาคลุมปิดเท่านั้น
"ใครค่ะ"สาสน้อยเปิดประตูออกมาก็ต้องใอย่างแรงเธอไม่คลาดคิดว่าเขาจะมาถึงที่ห้องของเธอและในเวลานี้เธอคิดอะไรไม่ออกเลยทำตัวไปไม่เป็เลย
ร่างใหญ่มองเห็นกระโปรงที่เขาเป็คนเลือกให้กับเธอด้วยตัวเองจากห่างตาที่ได้มองก็ยิ่งกระตุ้นต่อมความรู้สึกใต้ขาให้รู้สึกตื่นขึ้นมา
จึงดันตัวเองเข้ามามนห้องของลี่ห่านที่อยู่ด้านหลังสุดของเรือนที่พักคนงานเพราะสาวน้อยอยู่ที่นี้มานาน
"เธอทำอะไรอยู่"ร่างหนาพอเข้ามาด้านในตอนที่ลี่ฟานไม่รู้ทำยังไงคงใอยู่หลิวเทียนจึงใช้โอกาสนี้ดันตัวเองเข้ามาและปิดประตูล็อคและดันตัวของลี่ฟ่านไปพิงกับผนังห้อง
ดวงตากลมโตมองเขาอย่างหวั่นๆและเธอแปลกใจสุดๆ
"คุณหลิวมาที่นี่ทำไมคะ"
"ที่นี่ทั้งเล็กและแคบ ไม่คู่ควรกับคุณหลิวเลยนะคะที่จะมาอยู่ตรงนี้"ปากพลางพูดไปแบบนั้นแล้วนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เธอได้ตกอยู่ในการเรียวแขนที่คร่อมตัวของเธอะอาไว้
"ฉันถามเธอก่อนนะยังไม่ตอบฉันเลย"เขาจ้องเธอไม่ละสายตา แววตาที่เหมือนมองเธอทะลุปรุโปร่ง
"คือ..คือ "ลี่ฟานนึกคำพูดไม่ออกติดขัดไปหมดจะให้เธอตอบยังไงดีบอกว่ากำลังลองชุดที่อาจจะไม่ได้ใช่ก็อาจจะทำให้คุณหลิวคิดว่าเธอกำลังเห่อของใหม่อยู่จนเกินงามในหัวคิดไปหมด
"ว่ามา ทำไรอยู่"
"หรือกำลังสวมใส่ชุดที่ฉันเลือกให้"ดวงตาที่มองเธอนั้นแรงกล้ามากทำให้ลี่ฟ่านอ่อนแอพ่ายแพ้กับสายตาของคุณหลิวเทียน...
"ค่ะ"ที่สุดแล้วก็ยอมรับที่เธอกำลังลองชุดใหม่ที่พึ่งได้มาจริงๆ..
"นั่นหมายความว่าเธออยากลองสวมใส่สินะ"
"เอาสิสวมใส่ให้ฉันด้วยดู ชุดที่ฉันเลือกมาเองกับมือ"ร่างกายหนาขยับตัวออกมาแบะไปนั่งลงที่เตียงนอนของลี่ฟ่านที่เล็กและดูท่าจะเก่าๆไปหน่อยแต่ห้องของลู่ฟ่านสะอาดมาก
4K
