บทที่ 14 รู้ตัวดี
เจี่ยฟางใบหน้าซีดเผือกอีกครั้ง เมื่อได้ยินคำพูดของฮูหยินผู้เฒ่านางกำมือแน่นเพื่อข่มอารมณ์ของตนเองเพื่อไม่ให้แสดงออกมาทางแววตา
“ข้าเจี่ยฟางไม่เคยคิดที่จะเด่นกว่าท่านพี่สวี่หยางอยู่แล้วเ้าค่ะ หากท่านพี่สวี่หยางมีบุตรให้ท่านพี่เสิ่นเกาหลานข้าเองก็ย่อมร่วมยินดีเ้าค่ะ ข้าเป็เพียงฮูหยินรองมิอาจจะหวังไกลเ้าค่ะ" เจี่ยฟางยิ้มกริ่มให้ฮูหยินผู้เฒ่า นางเห็นเช่นนั้นจึงขอตัวกลับห้องเพราะถึงเวลากินอาหารแล้ว
“เช่นนั้นก็ดี ข้าไม่รบกวนเ้าแล้วข้ากลับเรือนเมื่อไหร่ข้าจะให้เสิ่นจิ้นนำยาสมุนไพรมามอบให้แก่เ้า หากเ้ามีบุตรให้แก่เสิ่นเกาหลานได้คงต้องดื่มยาอีกมากมาย เพราะข้าไม่อยากให้หลานของข้าเกิดมาอ่อนแอขี้โรค” เอ่ยจบฮูหยินผู้เฒ่าลุกขึ้นเดินจากไปปล่อยให้เจี่ยฟางยืนจ้องมองด้วยดวงตาโกรธเคือง
“ไม่คิดเลยนะเ้าคะว่าฮูหยินผู้เฒ่าจะปากร้ายเช่นนี้ เหมือนคุณหนูใหญ่สวี่หยางยิ่งนักเ้าค่ะ เช่นนี้คุณหนูจะรับมือได้หรือเ้าคะ”ซื่อจินเห็นว่าฮูหยินผู้เฒ่าเดินออกไปแล้วรีบมากระซิบกระซาบต่อว่าให้หลังอย่างทันควัน
“ข้ามาถึงขั้นนี้แล้วไม่คิดจะเกรงกลัวอันใด ข้าจะต้องตั้งครรภ์ก่อนพี่หยางให้ได้ ไม่เช่นนั้นสิ่งที่ข้าตั้งใจไว้แต่แรกจะสูญเปล่า ข้าไม่มีทางยอม” น้ำเสียงทุ่มต่ำแววตาเปลี่ยนไปจากเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง ราวกับนางเปลี่ยนเป็คนละคน
ฝั่งด้านเสิ่นเกาหลานเมื่อนำเรือมาจอดเทียบท่า ขนสินค้ากลับมายังร้านของตระกูลจึงขอท่านพ่อกลับเรือนเพื่อพักผ่อน เขาเดินทางกลับมาถึงเรือนรีบไปหาเจี่ยฟางด้วยความคิดถึง แต่ทว่ากลับพบท่านแม่ที่อยู่หน้าเรือนเสียก่อน
"เ้ากลับมาแล้วอย่างนั้นหรือ ?"
"ขอรับท่านแม่ ว่าแต่ท่านแม่มาที่นี่มีเื่อันใดหรือขอรับ"
"ข้ามาั้แ่วันที่เ้าออกเรือกับท่านพ่อของเ้าแล้ว เมื่อเ้ากลับมาอย่างปลอดภัยข้าเองก็เบาใจแต่มีเื่หนึ่งที่ข้าผู้เป็มารดาของเ้าอยากบอกเ้าสักหน่อย "
"เื่อันใดหรือขอรับ ?" คิ้วของเสิ่นเกาหลานขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย
"ฮูหยินรองของเ้านะสิ ข้าได้ยินมาว่านางร่างกายอ่อนแอ หากเป็ไปได้เ้าอย่าให้นางตั้งครรภ์โดยเด็ดขาด ข้าไม่้าให้บุตรของเ้าเกิดมาร่างกายอ่อนแอและขี้โรคที่ข้าเตือนเ้าเช่นนี้เพราะเป็ห่วง ระหว่างที่ข้าอยู่ที่นี่ได้ยินจากสาวใช้ว่าเ้าไม่เคยไปเยือนที่ห้องของสวี่หยางเลย อย่าลืมสิว่านางเป็ฮูหยินของเ้าหากเ้าละเลยนางจะถูกสาวใช้เอ่ยลับหลังเอาได้ "
"ข้าจะจำคำสอนท่านแม่เอาไว้ขอรับ " เสิ่นเกาหลานไม่พอใจที่เื่นี้ถึงหูท่านแม่เพราะเขากับสวี่หยางตกลงกันั้แ่คืนแรกที่เข้าห้องหอแล้วว่าทั้งสองจะทำหน้าที่สามีภรรยาเท่านั้นมิได้มีความรักให้แก่กัน
"เ้ากลับมาเหน็ดเหนื่อยไปพักผ่อนเถิด ข้าจะไปที่ร้านสักหน่อย โอ๊ะ! พอดีเลยเสิ่นจิ้นมาพอดี " ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นบุตรชายคนรองเดินทางมาที่นี่พร้อมรถม้า เสิ่นเกาหลานหันมองตามที่ท่านแม่กล่าว ก่อนจะก้มโค้งลงก่อนจะขอตัวกลับห้อง
"หากเป็เช่นนั้นขอให้ท่านแม่เดินทางปลอดภัย ข้ามิขอส่งขอรับ" เสิ่นจิ้นที่เดินมารับท่านแม่เห็นท่าทีใบหน้าของพี่ชายมองออกทันทีว่าไม่พอใจสิ่งใดเกี่ยวกับท่านแม่
"เกิดอะไรขึ้นหรือขอรับท่านแม่ ?"
"คงไม่พอใจที่ข้าสั่งสอน ไปกันเถิดข้าอยากจะไปที่ร้านสักครู่ค่อยกลับเรือนหากเดาไม่ผิดท่านพ่อของเ้าคงยังอยู่ที่ร้านเป็แน่ "
"ขอรับท่านแม่ " เสิ่นจิ้นประคองท่านแม่ของตนขึ้นรถม้า สายตาหันกลับไปมองเรือนของเสิ่นเกาหลานอีกครั้ง เขาคิดว่าการมาครั้งนี้จะได้พบใบหน้าของสวี่หยางเพียงเล็กน้อยก็เป็การดีแต่ทว่าแม้แต่เงาของนางเขาก็ไม่ได้เห็น
เสิ่นเกาหลานถอนหายใจเฮือกใหญ่รู้สึกหงุดหงิดในคำพูดของมารดาที่บอกกล่าวตนเองเมื่อครู่ เจี่ยฟางมิได้ร่างกายไม่แข็งแรงสักหน่อยนางเป็สตรีที่แข็งแรงแต่ทว่ามีกิริยาที่ดีต่างหาก หรือว่าเื่ที่ท่านแม่รู้จะได้ยินมาจากปากของสวี่หยางกันแน่ ? หรือว่านางจะคิดอิจฉาน้องสาวตนเองที่เขามอบความรักให้นางเพียงผู้เดียว แต่เขามิได้สนรีบเดินตรงไปหาเจี่ยฟางด้วยความคนึงหา
ฝั่งด้านสวี่หยางนางกำลังจะเดินไปหาฮูหยินผู้เฒ่าที่เรือนรับรองแต่ระหว่างทางเห็นหลีลี่จื่อกำลังเดินตรงเข้ามาหานางใบหน้าระรื่่นชื่นบาน
"ฮูหยินจะไปที่ใดเ้าคะ "
"วันนี้อากาศคงไม่ดีเป็แน่ สาวใช้เช่นเ้าที่หวาดกลัวข้าเช่นอะไรดีกลับเป็ผู้ทักทายข้าก่อนได้ ไม่กลัวข้าแล้วอย่างนั้นหรือ?"
"เอ่อ ...ข้าเพียงแค่อยากจะแจ้งว่าฮูหยินผู้เฒ่ากลับไปแล้วเ้าค่ะ อีกอย่างตอนนี้คุณชายเสิ่นเกาหลานกลับเรือนมาแล้วด้วยเ้าค่ะ "
สวี่หยางยืนนิ่งเงียบเพียงครู่ เมื่อได้ยินเขากลับมาที่เรือนอย่างปลอดภัยใจของนางคลายความเป็ห่วง
"เช่นนั้นหรือ ? เ้ากลับไปทำงานของเ้าต่อเถิด ครั้งนี้ที่เ้ามาแจ้งข้านับว่าเป็เื่ที่ไม่ทำให้ข้าหงุดหงิดใจ ข้าจะไม่ลงโทษเ้า" เอ่ยจบสวี่หยางเดินหันหลังกลับห้องของตน หลีลี่จื่อมองด้านหลังของฮูหยินแววตาเมื่อครู่ที่นางเห็นนั่นมีความเศร้าหมองแอบเล็ดลอดออกมา
"ทำไมถึงได้ดูเศร้าสร้อยเดียวดายเช่นนั้นนะ หรือว่าข้าจะมองผิดไปคงไม่มีทางที่ฮูหยินจะเป็เช่นนั้นหรอก เฮ้อ ! ข้าเป็อะไรของข้ากันนะ" หลีลี่จื่อถอนหายใจส่ายหน้าไปมาก่อนจะเดินกลับไปทำหน้าที่ของตน
อีกฝั่งของเรือน
เจี่ยฟางครุ่นคิดเดินไปมาจนซื่อจินตาลายนางอยากเอาใจฮูหยินผู้เฒ่าให้เอ็นดูตนเองท่าทางที่ฮูหยินผู้เฒ่ามาเยือนนางมิได้ยินดีและชื่นชอบนางเท่าที่ควรแต่ทว่ากลับชื่นชอบสวี่หยางจนออกหน้าออกตา ทำให้เจี่ยฟางมิอาจจะอยู่นิ่งได้ นางคิ้วขมวดเข้าหาจนพยายามคิดหาทางเอาอกเอาใจแต่คิดเช่นไรก็คิดไม่ออกเสียที
เสิ่นเกาหลานเดินเข้ามาในห้องซื่อจินที่เห็นดังนั่นกำลังจะเอ่ยบอกแจ้งนายหญิงของตนแต่ทว่าถูกเสิ่นเกาหลานปัดมือให้ออกไปด้านนอกไม่ต้องบอกนาง ซื่อจินโค้งตัวลงคำนับก่อนจะเดินออกไปด้านนอกตามคำสั่ง
"เหตุใดเ้าถึงมีใบหน้าเคร่งเครียดเช่นนี้มีเื่อันใดให้ทุกข์ใจเช่นนั้นหรือ ? หรือว่าเ้าอยู่ที่นี่ไม่สุขสบายกัน" เจี่ยฟางสะดุ้งเล็กน้อยที่ได้ยินเสียงของเสิ่นเกาหลานนางรีบหันขวับมามองเขาทันที ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มหวานให้แก่เขาพลางเดินเข้าไปโอบกอดด้วยความคิดถึง
"ท่านพี่มาเมื่อไหร่กันเ้าคะ เป็เช่นไรบ้างรู้หรือไม่ว่าข้าเป็ห่วงท่านพี่จนกินไม่ได้นอนไม่หลับ " วาจาอ่อนหวานเอ่ยถามคนที่เดินทางมาเหน็ดเหนื่อยหัวใจของเสิ่นเกาหลานอบอุ่นหัวใจเหลือเกิน ไม่เสียแรงที่เขารักนาง
"ที่แท้เ้าก็เป็ห่วงข้านี่เอง ช่างสุขใจยิ่งนักข้าเองก็คิดถึงเ้าจนไม่อยากจะห่างกายเ้าแม้เพียงเศษเสี้ยวเวลา " เสิ่นเกาหลานโอบกอดเจี่ยฟางแแ่จูบลงที่หน้าผากของนางอย่างแ่เบา
3K
![ชู่ว์... พระชายา ท่านซ่อนสิ่งใดไว้บนคาน! [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777286372_23604429.webp)