พลบค่ำวันนั้นเมื่อเหยียนถังไปนั่งเป่าขลุ่ยที่หลังพุ่มไม้มุมเดิมหลูฉิงซวงจึงโยนก้อนหินขนาดเท่าฝ่ามือลงสระน้ำใกล้ๆ บริเวณที่ชายหนุ่มนั่งอยู่
ตู้ม!
“ไอหยา! เสื้อผ้าข้าเปียกหมดแล้ว!” ชายหนุ่มโผล่ออกมาโวยวายจากหลังพุ่มไม้
“เ้าไปเป่าที่อื่นได้หรือไม่?ข้าหนวกหู!”
“เอ๋! วันก่อนข้ายังได้ยินไฉหงบอกว่าคุณหนูชมนี่ขอรับ?”
ใบหน้าของนางตึงขึ้นเมื่อเห็นเขายิ้มกว้างรอยยิ้มเช่นนี้ที่เขายิ้มให้กับจิ่งช่านเมื่อตอนกลางวันนางเห็นแล้วหงุดหงิดยิ่งนัก!
“เ้าไม่ต้องมายิ้มเช่นนี้ให้ข้า!”
“ทำไมหรือขอรับ?คุณหนูกลัวทนไม่ได้จะหลงรักข้าหรืออย่างไร?”
“หึ! เ้าจะไปหว่านเสน่ห์กับคุณหนูจวนใดก็ไปเถอะอย่าเอาข้าไปเกี่ยวข้อง”
ชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้“วันนี้ท่านคงดื่มน้ำส้มมาไม่น้อยสินะ! บอกข้ามาตามตรงว่าท่านหึงหวงข้า”
นางยืนทำตาปริบๆ เมื่อเขาเดินเข้ามาประชิด“ไม่ใช่สักนิด!”
เห็นนางเถียงหน้าแดงหน้าดำชายหนุ่มจึงรีบเหนี่ยวเอวนางเข้ามาประชิดอก “แต่ข้าชอบท่าน! ข้าชอบท่านมาตั้งนานแล้วท่านรู้หรือไม่?”
หลูฉิงซวงถูกสารภาพรักซึ่งหน้าก็ชะงักมือที่ยกขึ้นดันหน้าอกของเขาไว้จ้องหน้าชายหนุ่มด้วยความใ เหยียนถังถือโอกาสประทับริมฝีปากบนกลีบปากนุ่มของนางเขาดูดชิมอย่างย่ามใจกระทั่งสอดลิ้นเข้าไปัักับลิ้นของนาง หลูฉิงซวงเข่าอ่อนจนเขาต้องรั้งร่างนางไว้ก่อนจะประคองให้นั่งลงนางอ่อนระทวยอยู่ในอ้อมกอดของเขาหลังจากที่ชายหนุ่มถอนริมฝีปากออก กอดตระกองนางนั่งอยู่บนเนินที่เขาเป่าขลุ่ย
“ท่านยอมรับแล้วใช่หรือไม่?”
หลูฉิงซวงพยักหน้าหงึกหงักยกกำปั้นน้อยทุบอกเขาเบาๆ “เ้ารังแกข้า!”
“ก็เพราะท่านไม่ยอมรับนี่ท่านก็รู้ว่าข้าแอบชอบท่านแต่ท่านก็ยังเอาแต่คิดจะหนีไปแต่งงานกับบุรุษตระกูลใหญ่พวกนั้น”
“ข้าก็ควรทำสิ่งที่ท่านพ่อท่านแม่เห็นดีเห็นงามมิใช่หรือ?”
“ท่านเป็คนกตัญญูก็ดีแต่หัวใจของท่านล่ะ ท่านจะทิ้งความสุขในชีวิตของตนทิ้งทั้งหมดเลยหรือ?”
“ยามนี้มีหมอเวิงกับคุณชายเหยียนที่ท่านแม่ของข้าอยากจะให้ข้าเลือกแล้วข้าควรทำเช่นใด?”
“หากเปลี่ยนเป็ข้าท่านจะยอมแต่งงานด้วยหรือไม่?”
หลูฉิงซวงเงยหน้าขึ้นสบตาหวานให้กับชายหนุ่มที่มีใบหน้าหล่อเหลาที่กอดนางเอาไว้แน่นนางยิ้มเอียงอายแก้มแดงปลั่ง พยักหน้าเบาๆ
“ข้ายินยอม”
เหยียนถังก้มลงจุมพิตหน้าผากของนางครั้งหนึ่ง“เงื่อนไขข้อสุดท้ายของข้าคือ ขอให้ท่านอย่าเพิ่งรับปากกับผู้ใดรอให้ข้าพาญาติผู้ใหญ่มาเยือนจวนหลูอีกครั้งท่านทำได้หรือไม่?”
“เ้าจะมาสู่ขอข้าจริงหรือ?ข้าเกรงท่านพ่อกับท่านแม่จะไม่พอใจใน ตัวเ้า ยามนี้ทั้งสองฝ่ายล้วนเป็ขุนนางใหญ่เ้าจะหาผู้ใดมาสู่ขอก็ควรจะต้องมีตำแหน่งเท่าเทียมหรือไม่ก็สูงกว่าแล้วเ้าจะหาได้หรือ?”
“ที่แท้ซวงเอ๋อร์ก็เป็ห่วงข้าน่าชื่นใจเสียจริง!”ชายหนุ่มก้มลงจูบนางอีกครั้งคุณหนูคนงามยกมือขึ้นลูบหน้าอกชายหนุ่มด้วยความเคลิบเคลิ้มจากนั้นก็โอบคอตอบสนองการจูบของเขาอย่างเต็มใจอยู่เนิ่นนาน
“คุณหนูรอง! คุณหนูรองเ้าคะ!”
“ข้าเห็นคุณหนูเดินมานั่งแถวนี้นี่แป๊บเดียวหายไปไหนแล้ว?”
สองหนุ่มสาวขยับใบหน้าออกจากกันนางลดแขนลง ส่วนเขาก็ปล่อยนางจากอ้อมกอด
“คุณหนูออกไปด้านนี้นะข้าจะซ่อนตัวก่อนแล้วค่อยออกไปทีหลัง”
นางพยักหน้าแล้วก็เดินวนไปอีกทางหนึ่ง
“ข้าอยู่นี่! พวกเ้าร้องเรียกเสียตกอกใ”
ไถหงวิ่งนำหน้าสาวใช้อีกคนมาถึงก็รีบบอกให้คุณหนูรองของตนรีบกลับไปเข้านอนหลูฉิงซวงรีบเดินลิ่วนำหน้าเพื่อป้องกันมิให้สาวใช้ทั้งสองรู้ว่ายังมีบุรุษผู้หนึ่งซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้ในสวนใบหน้าของนางยังคงแดงก่ำ อกใจเต้นราวกับมีกลองศึกรัวอยู่ภายใน ไฉหงงุนงงเมื่อเห็นคุณหนูของตนรีบมุดเข้าไปในผ้าห่มแล้วสั่งให้ดับเทียนโดยเร็ว
หลูฉิงซวงนอนพลิกซ้ายพลิกขวาคิดถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านไปนางถูก เหยียนถังกอดจูบเหมือนพระเอกกับนางเอกในนิยายที่คุณชายซาลาเปาบรรยายไว้ในยามที่เขาจูบนางรู้สึกว่าร่างกายวูบวาบไปหมดราวกับล่องลอยไปในอากาศริมฝีปากของเขาร้อนจนทำให้นางริมฝีปากที่เย็นชืดของนางพลันอบอุ่น ไม่เพียงแต่หลูฉิงซวงเท่านั้นที่นอนไม่หลับทว่าเหยียนถังเองก็มัวแต่นอนพลิกกายยิ้มไปยิ้มมาจนค่อนคืน
“นายท่านขอรับพ่อครัวไล่กลับมาแล้วขอรับ!”
ใต้เท้าหลูกับอี้ฮูหยินเห็นพ่อครัวคนเดิมเดินเข้ามาด้วยท่าทีกระฉับกระเฉงก็ยิ้มทักทาย
“เ้าหายป่วยเร็วดีนี่! ข้าคิดว่าจะช้ากว่านี้เสียอีก”
หลูฉิงซวงใจหายเมื่อพ่อครัวไล่กลับมาแล้วก็แสดงว่าเหยียนถังถึงเวลาต้องจากจวนนี้ไปหญิงสาวรีบเดินไปดูที่ครัว ชายหนุ่มเงยหน้าสบตานางหวานซึ้งก็จะก้มลงรีบปั้นขนมต่อรอจังหวะจนบ่าวและสาวใช้ออกไปกันแล้วนางก็ขยับเข้าไปใกล้
“เ้าจะไปบ่ายนี้เลยหรือ?”
“ขอรับ! ทำขนมเสร็จก็จะไปเลยเสื้อผ้าข้าเก็บไว้พร้อมแล้ว!”
***********************
2K
