“อืมมมมม.....” เด็กสาวลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้า
ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มจ้องมองหลอดนีออนบนเพดานห้องอย่างเหม่อลอยค่อยๆไล่กวาดสายตามองไปรอบๆห้องสีขาวสะอาดตาอย่างเชื่องช้า
กริ๊ง!!!!!!!!!!!!! เด็กสาวจ้องเขม็งไปยังที่มาของเสียงพลางขมวดคิ้วหนาๆ อย่างหงุดหงิดในใจนึกอยากให้มันเงียบเสียงไปซะ เสียงของนาฬิกาปลุกข้างเตียงทำให้เด็กสาวตัดสินใจตื่นขึ้นเต็มตาและเอื้อมมือไปปิดมันอย่างรำคาญ
“เริ่มแล้วสินะ....” เด็กสาวพึมพำแ่เบา ก้าวขาลุกออกจากเตียงไปทำกิจวัติประจำวันของเธอเอย่างช้าๆการต้องตื่นเช้าไปโรงเรียนไม่ได้ทำให้เด็กสาวถูกใจเท่าไหร่นัก
น่าเบื่อจังนะ....เห้ออเด็กสาวเหม่อมองออกไปนอกยานพาหนะที่ต้องนั่งมันไปยาวนานถึงชั่วโมง กว่าจะถึงโรงเรียนและสิ่งที่เด็กสาวอย่างเธอเลือกทำฆ่าเวลาในการเดินทางที่ยาวนานครั้งนี้คือมองข้างทางไปเรื่อยเปื่อยมองดูต้นไม้ข้างทางยามเช้าที่ดูจะสดใสเพราะน้ำค้างยามเช้าหรือเพราะเมื่อคืนฝนตกกันแน่นะ? ฝนหลงฤดูงั้นหรอ? ในวันนี้คุณพระอาทิตย์ก็ยังคงส่งยิ้มให้เด็กสาวอย่างเช่นทุกวัน
คุณพระอาทิตย์หน้าร้อนนี่สดใสที่สุดแล้วชอบจังน้า เด็กสาวหลับตาพริ้มเงยหน้ารับแสงจากคุณพระอาทิตย์พรางยิ้มกว้างอย่างสุขใจ
ฤดูโปรดของเด็กสาวค่อยๆใกล้หมดลงทุกที…….
วันนี้เป็วันเริ่มเรียนซัมเมอร์ของเด็กสาวเด็กสาวไม่มีทางรู้ว่าเพื่อนของเธอจะเป็คนยังไง มาจากที่ไหนบ้าง เธอจะเข้ากับเพื่อนๆได้มั้ยการเรียนจะยากขนาดไหน เธอจะเรียนไหวมั้ยนะแล้วคุณครูจะเข้ากับเธอได้ดีรึเปล่า
...เธอจะโชคดีได้มีเพื่อนสนิทเป็ผู้หญิงบ้างมั้ยเนี่ย....นั่นคือสิ่งที่เด็กสาวคิดไปตลอดทางคิดจนเพลิน เธอก็ได้มาหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องเรียนเสียแล้ว
เด็กสาวยืนจ้องประตูซักพักพรางกำชับกระเป๋าให้แน่นขึ้นเพื่อเพิ่มความมั่นใจไปในตัว จากนั้นตัดสินใจเปิดประตูก้าวเข้าไปในห้องเรียน
พรึบ!!สายตาของเพื่อนร่วมห้องทั้งสิบคนจ้องมาที่เด็กสาวเป็ตาเดียว....
ประหม่าจัง...เด็กสาวคิดในใจเบาๆ
“อรุณสวัสดิ์ทุกคน ซัมเมอร์ชื่อซัมเมอร์นะ”...........................................
ยินดีที่ได้รู้จัก....เงียบกริบ... เกิดความเงียบแปลกๆขึ้นภายในห้อง ทุกคนจ้องเด็กสาวเป็ตาเดียวแต่ไม่มีใครคิดจะเอ่ยอะไรออกมาบ้างเลย เด็กสาวก้มหน้าลง
“เฮ้ยยยย ซัมเมอร์นี่ นี่เธอจริงๆใช่มั้ยเนี่ยย!!!!” เสียงะโของเด็กสาวผมสั้นทำลายความเงียบในห้องลงเธอวิ่งมาเขย่ามือของฉันอย่างตื่นเต้น
ตื่นเต้นอะไรนัก?
“เอ่อ...คือเธอรู้จักซัมเมอร์หรอ?” ฉันถามเด็กสาวผมสั้นที่ยิ้มกว้างอยู่ตรงหน้าอย่างสงสัยทำไมเธอถึงรู้จักฉันได้ล่ะ พยายามนึกเท่าไหร่ก็ไม่คุ้นหน้าเลยซักนิดเดียว
“ต้องรู้จักสิ! ฉันเป็แฟนคลับเธอนะ! เธอมาจากPAใช่มั้ย!ฉันก็มาจากที่นั่นเหมือนกันล่ะ! แฮร่~”ห้ะ หา! แฟนคลับนี่ฉันมีแฟนคลับั้แ่เมื่อไหร่แถมฉันยังจำหน้าเธอไม่ได้ด้วยซ้ำ ฉันจ้องหน้าเด็กสาวที่บอกว่าตัวเองเป็แฟนคลับฉันจ้องเข้าไปในดวงตา ตาของเธอช่างสดใสเป็ประกายน่ารักจังเลยนะ
“อ่ะ โหยๆ อย่าจ้องยังงี้สิ ฉันเขิลนะ จะละลายอยู่แล้ววววว” เด็กสาวคนนั้นทำท่าละลายแล้วลงไปนั่งกับพื้น
“อ่ะ เอ๋!!! โทษทีๆ ซัมเมอร์ไม่ได้ตั้งใจนะเอ่อเธอชื่อ...”
“ะโอยู่ได้ รำคาญว่ะ!!!”เสียงผู้ชายที่ฟังดูกวนประสาทพูดขึ้นมา ฉันมองไปตามเสียงโห....หน้าตาเหมือนผีญี่ปุ่นจริงๆเลย แถมยัง.....กวนโอ้ยอีกตะหาก
“อ้าวๆ หาเื่อ่อ ได้น้าได้”เด็กสาวผมสั้นลุกขึ้นยืนแล้วะโต่อปากต่อคำกับผู้ชายตรงหน้าคิก คิก น่ารักจังเลยน้า เวลาทั้งสองคนทะเลาะกันหน่ะ
“คิก คิก” ฉันกลั้นขำท่าทางของทั้งสองคนไม่อยู่ ทำเอาผู้ชายคนนั้นหันมามองฉันจึงจ้องกลับไป แล้วผู้ชายคนนั้นก็หลบตา นั่งลงและไปให้ความสนใจกับมือถือตัวเองต่อเอ๋ ประหลาดคนจังเลยน้า
“ดี!! เงียบไปซะ”เด็กสาวผมสั้นว่ากับเขาคำสุดท้ายแล้วลากชั้นไปนั่งโต๊ะตัวข้างๆโต๊ะของเธอ
“ฉันชื่อเรนนี่นะ ส่วนต้าบ้ากวนโอ๊ยนั่นชื่อวินนี่ผช.ที่ทะเลาะกับมือถืออยู่นั่นชื่อว่ากีร์ต้าแล้วก็คนที่แหกปากร้องเพลงอยู่นั่นชื่อว่าเทรนคนที่นั่งวาดรูปอยู่ข้างๆวินนี่ชื่อว่าแฮมล่ะ!!”เรนนี่แนะนำเพื่อนๆให้ฉันรู้จักชื่อทีละคน ซึ่งไม่ง่ายเลยที่จะจำได้ในคราวเดียวฉันพยักหน้าส่งๆแล้วมองไปยังชายใส่แว่นที่นั่งข้างๆ ดูเงียบๆจังนะ แต่ทุกคนก็ดูมีโลกส่วนตัวเยอะจังแต่ละคน มีเอกลักษณ์ประจำตัวทั้งนั้นเลยนี่นะ
“เห?? ตาแว่นนั่นเหมือนจะชื่อโอมห์นะดูจืดชืดชะมัดเลยอ่ะ อย่าใส่ใจเลยซัมเมอร์จัง และก็คนที่ดูหน้าตาดีคนนั้นหน่ะก็มาจากPA เหมือนกันนะ คุ้นหน้ามั้ยง่ะคนที่เป็ป๊อปปูล่าของรร.เลยนี่นะ ซัมเมอร์น่าจะรู้...”
“เจิ้น....” แน่สิฉันไม่รู้จักได้ยังไงก็ตานั่นมาตามจีบฉันตั้งปีนึงเต็มๆนี่นา
“เห รู้จักกันงั้นหรอ เจิ้น!!!!!”เรนนี่ะโเรียกเจิ้นที่ก้มหน้าเขี่ยโทรศัพท์อยู่
ตานั่นเงยหน้าขึ้นมาโบกมือให้แล้วยิ้มมุมปากหึ คิดว่าเท่นักรึไงนั่นหน่ะ
“ฮ๊า ให้ตายสิ ทำไมห้องเราถึงมีคนหล่อขนาดนี้มาอยู่ด้วยเนี่ยยโชคดีชะมัด”
เรนนี่ตกอยุ่ในพวังไปแล้วเรียบร้อยโหยๆ
ครืดดดดดด
ประตูห้องถูกเลื่อนเข้ามาพร้อมกับสาวทอมที่เอามือคล้องคอเด็กสาวคนนึงไว้เดินเข้ามาในห้อง เห คุ้นๆอยู่นะ...
“เห้ ซัมเมอร์หรอเนี่ย หืมมม จำฉันได้มั้ย เฟิร์นไงเพื่อนห้องเดียวกันสมัยประถมไงล่ะ!!! แล้วนี่ก็เพื่อนฉันน่ะชื่อมด” ไม่ต้องนึกนานอีกฝ่ายก็แนะนำตัวเรียบร้อยซะแล้ว
“อื้ม จำได้ดิ ไม่เจอกันนานเลยนะ มาอยู่ห้องนี้เหมือนกันหรอเนี่ย” ฉันพยักหน้ายิ้มให้เฟิร์นกับมดอย่างสนิทสนม มีเพื่อนใหม่ตั้งเยอะแหนะ ดูน่าสนใจกว่าที่คิดไว้ตั้งเยอะเลยนะเนี่ยยยเริ่มแล้วสิ จะวุ่นวายขนาดไหนกันนะ ห้องพิเศษที่คัดแต่คนพิเศษเข้ามาแบบนี้หน่ะชักจะตื่นเต้นขึ้นนิหน่อยแล้วสิ............................
ง้าเื่นี้เป็เื่เเรกของไรท์น้าาาา ก็อยากให้ทุกๆคนมาอ่านกันเเละก็ติชมกันด้วยย โดยที่ไรท์จะไม่เก็บกำลังใจเลยล่ะ เเต่ถ้าใครอยากให้กำลังใจก็ได้น้าา กำลังใจของไรท์คือคอมเม้นติชมน้าาาา ตอนนี้่ปิดเทอมจะลงได้บ่อยแต่ถ้าเปิดเทอมเเล้วก็คงจะนานๆทีเเหละ ยังไงก็ขอฝากเื่นี้ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยน้าาาา
2K
