[จบ] ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจิตเวชพิศวง

บทที่ 57 ขอให้พวกนายมีความสุข

ชั้นห้า

"หลิวหย่วน... หลิวหย่วน"

"รั่วรั่ว ฉันอยู่นี่! ฉันอยู่นี่แล้ว!"

หานรั่วรั่ววิ่งเข้าไปหาหลิวหย่วนที่มุมห้องเรียน ดวงตาแดงก่ำเม้มริมฝีปากแน่น เหมือนกวางตัวน้อยที่ตื่นกลัว 

"หลิวหย่วน... พวกเขาขังเราไว้ทำไม?"

"หลี่อี้เฟย... หลี่อี้เฟยบอกว่าในพวกเราอาจจะมีสัตว์ประหลาดปะปนอยู่!" หลินหย่วนกัดฟันจ้องมองกลุ่มเด็กผู้ชายที่อยู่นอกหน้าต่าง

"หลิวหย่วน..."

"อืม"

"ฉัน... ฉันกลัว..."

หลิวหย่วนมองดวงตาที่น่าสงสารคู่นั้น รู้สึกเหมือนใจตัวเองละลาย ความเกลียดชังหลินชีเยี่ยในใจก็ยิ่งโหมกระหน่ำเหมือนเปลวไฟบรรลัยกัลป์

ทำไม... ทำไมกัน!

หานรั่วรั่วควรจะเป็นของฉัน!

นายเป็นแค่คนนอกที่เพิ่งย้ายมาได้ไม่กี่วัน ทำไมถึงได้คบกับเธอ!

ฉันไม่ยอม!!

หลิวหย่วนพยายามระงับไฟโทสะในใจ พูดกับหานรั่วรั่วด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "ไม่ต้องกลัวนะ มีฉันอยู่ตรงนี้แล้ว ไม่มีอะไรต้องกลัว"

"หลิวหย่วน นายแสนดีจริง ๆ" หานรั่วรั่วซบศีรษะลงบนอ้อมแขนหลิวหย่วน ดวงตาฉายแววขุ่นเคือง "ไม่เหมือนหลินชีเยี่ยเลย พอเจออันตรายก็วิ่งหนีไปไกล ไม่สนใจฉันสักนิด..."

"หลินชีเยี่ย? เหอะ เขาก็เป็นแค่ไอ้ขยะ" หลินหย่วนเย้ยหยัน

"ฉันตัดสินใจแล้ว" หานรั่วรั่วเงยหน้าขึ้นมองตาหลิวหย่วน แก้มขึ้นสีแดงระเรื่อ "ฉันจะเลิกกับเขา ผู้ชายแบบนั้น ไม่น่าเชื่อถือเลยสักนิด!"

ร่างกายหลิวหย่วนสั่นสะท้าน ดวงตาเปล่งประกายความดีใจ "งั้นเธอ..."

"ฉัน... ฉันยังชอบผู้ชายแบบนาย ที่ทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย" หานรั่วรั่วก้มหน้าลงอย่างเขินอาย

ยามได้ยินวาทะนี้ หลิวหย่วนรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังลอยขึ้นสวรรค์ เขาดึงหานรั่วรั่วเข้ามาในอ้อมกอด เอ่ยปากอย่างหนักแน่น

"รั่วรั่ว ฉันชอบเธอ! เป็นแฟนกับฉันนะ! ฉันสัญญาว่าจะดีกับเธอมากกว่าหลินชีเยี่ยเป็นร้อยเท่า!"

หานรั่วรั่วครางรับเบา ๆ พยักหน้าเบาเล็กน้อย แล้วซบลงบนอ้อมแขนของเขาอีกครั้ง

หลิวหย่วนรู้สึกเบิกบานใจเป็นอย่างยิ่ง!

"หลิวหย่วน..."

"มีอะไรรึเปล่า?"

"ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว ฉันกลัว"

หลิวหย่วนชะงักงัน มองไปยังกลุ่มเด็กผู้ชายที่ยืนอยู่นอกประตู สีหน้าลำบากใจ "แต่ว่า… พวกเขาไม่ให้เราออกไป พวกเราอาจจะเป็นสัตว์ประหลาด..."

"หลิวหย่วน นายคิดว่าฉันเป็นสัตว์ประหลาดหรือเปล่า?" หานรั่วรั่วสบตาหลิวหย่วน ราวกับจะร้องไห้ออกมา

หลิวหย่วนฝืนกลืนน้ำลายลงคอ ส่ายหัวอย่างแน่วแน่ "ไม่ใช่"

"แล้วนายเป็นสัตว์ประหลาดรึเปล่า?"

"ฉันก็ไม่ใช่!"

"แล้วทำไมพวกเราต้องอยู่ที่นี่ด้วย? หลี่อี้เฟยให้เราอยู่ตรงนี้ เราก็ต้องอยู่เหรอ? เขามีสิทธิ์อะไรมาบอกว่าพวกเรามีปัญหา?" หานรั่วรั่วจับมือหลิวหย่วน กล่าวทั้งน้ำตา

"หลิวหย่วน ฉัน... ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว พาฉันออกไปที!"

ทุกคำพูดของหานรั่วรั่วล้วนตรงกับใจของหลิวหย่วน กอปรกับแววตาที่น่าสงสาร ทำให้ความปรารถนาที่จะปกป้องในใจของหลิวหย่วนลุกโชนขึ้นมา!

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วลุกขึ้น จับมือหานรั่วรั่วพลางเอ่ยอย่างหนักแน่น

"ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะพาเธอออกไป ฉันจะพิสูจน์ให้เธอเห็น... ว่าฉันเป็นผู้ชายที่กล้าหาญกว่าหลินชีเยี่ย!"

หลังจากพูดจบ เขาก็ดึงมือหานรั่วรั่วตรงไปที่ประตูห้องเรียน แล้วเคาะประตูเสียงดัง ‘ก๊อก ก๊อก ก๊อก’

"หลิวหย่วน นายทำบ้าอะไร?!" เสียงตะโกนของชายคนหนึ่งดังมาจากหน้าต่าง

"ปล่อยพวกเราออกไป!" หลิวหย่วนตะคอก

"พวกนายออกไปไม่ได้! หลี่อี้เฟยบอกว่าในพวกนายมีสัตว์ประหลาด!"

"แม่งเอ๊ย! เหลวไหล!" หลิวหย่วนชี้หน้าชายคนนั้น "หลี่เฉียง! นายเบิกตาดูให้ดี ๆ ฉันคือหลิวหย่วน! เธอคือหานรั่วรั่ว! พวกเราเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน!"

"แค่คำพูดของหลี่อี้เฟยคำเดียว พวกนายก็ขังพวกเราไว้ที่นี่งั้นเหรอ?"

"รู้ไหมว่าการกระทำแบบนี้เรียกว่าอะไร? นี่มันเรียกว่าการกักขังหน่วงเหนี่ยวโดยมิชอบ!! ถ้านายไม่ปล่อยพวกเราออกไปก็เท่ากับทำผิดกฎหมายอยู่นะ!"

"หลี่อี้เฟยน่ะเป็นบ้า! ถ้าเขาอยากทำผิดกฎหมาย พวกนายก็จะทำผิดกฎหมายตามเขาด้วยรึไง?!"

เสียงของหลิวหย่วนดังก้องไปทั่วทั้งชั้น ดึงดูดความสนใจจากนักเรียนทุกคนได้ทันที เหล่านักเรียนที่รับผิดชอบเฝ้าหลิวหย่วนและคนอื่น ๆ มีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย และเริ่มลังเล

พวกเขายังเป็นเพียงนักเรียน จึงรู้สึกว่าการกักขังคนอื่นแบบนี้ไม่ค่อยดีนัก อีกอย่างคนที่ถูกขังก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นของตนเอง การกระทำแบบนี้ดูเหมือนจะเกินไปหน่อย

"หลิวหย่วน! อย่ามาใส่ร้ายป้ายสีคนอื่น!" หลี่เฉียงยังคงยืนกราน "ตอนนี้เป็นสถานการณ์พิเศษ นายก็เห็นแล้วว่า มีเพื่อนนักเรียนหลายคนที่กลายเป็นสัตว์ประหลาด ใครจะรับประกันได้ว่าพวกนายไม่ใช่?"

"ทำไมต้องเป็นพวกเรา?" หลิวหย่วนยิ้มเยาะ พลางชี้ไปที่ทุกคนที่อยู่ตรงนั้น "พวกนายไม่ได้น่าสงสัยเหมือนกันหรอกหรือ? หลี่อี้เฟยรู้ได้ยังไงว่าในพวกเรามีสัตว์ประหลาด? เขามีตาทิพย์หรือไร?"

“นาย!!”

ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังโต้เถียงกันอยู่นั้น เสียงดังสนั่นก็ดังมาจากทางเดินด้านขวา!

หัวใจของทุกคนแทบหยุดเต้น หันไปมองอย่างพร้อมเพรียงด้วยความหวาดกลัว

หรือว่าสัตว์ประหลาดบุกฝ่าแนวป้องกันเข้ามาแล้ว?!

“หลินชีเยี่ย! หลินชีเยี่ยกำลังไล่ฆ่าสัตว์ประหลาด หลี่อี้เฟยกับคนอื่น ๆ ก็ตามมาด้วย!!”

เสียงร้องตกใจดังมาจากปากทางเดิน ทุกคนมองหน้ากันไปมา ราวกับไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

หลินชีเยี่ย?

กำลังฆ่าสัตว์ประหลาด?

โครม!!

เสียงดังสนั่นดังขึ้นอีกครั้ง โต๊ะเก้าอี้ในทางเดินพังทลายลงมาเหมือนภูเขา เสียงกระทบกันดังระงมทำให้นักเรียนโดยรอบต่างพากันร่นถอย ฝุ่นควันที่ฟุ้งกระจายบดบังสายตาของทุกคน

ฝุ่นละอองฟุ้งไปทั่ว

เด็กหนุ่มในชุดนักเรียนเปื้อนเลือด มือขวากำดาบปรากฏตัวขึ้นอย่างเชื่องช้า

ดวงตาทั้งสองลุกโชนราวกับเตาหลอม

ทันทีที่สบตาคู่นั้น ทุกคนรู้สึกราวกับถูกสัตว์ร้ายโบราณจ้องมอง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ

ประกายสีทองในดวงตาของหลินชีเยี่ยค่อย ๆ จางหาย ความกดดันมหาศาลที่กดทับหัวใจของทุกคนพลันเลือนหายไปในพริบตา

เบื้องหลังเขามีเด็กผู้ชายหลายคนวิ่งตามมา หลี่อี้เฟยและอันชิงอวี๋ก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย

"หลี่อี้เฟย? พวกนายขึ้นมาจากทางนั้นได้ยังไง? แล้วสัตว์ประหลาดที่ชั้นสี่ล่ะ?!"

ท่ามกลางฝูงชน ในที่สุดก็มีคนตั้งสติได้ พลันเอ่ยถามด้วยความกังวล

หลี่อี้เฟยมองขวานดับเพลิงในมือ แล้วยิ้มกว้าง “ตายหมดแล้ว พี่ชีเยี่ยของฉันบุกตะลุยชั้นสี่จนหมดเกลี้ยง ตอนนี้ทั้งตึกปลอดภัยแล้ว!”

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่หลินชีเยี่ย ดวงตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ!

เป็นไปได้อย่างไร? สัตว์ประหลาดมากมายขนาดนั้น...

เขาจัดการคนเดียวหมดเลยเหรอ? นี่มันเรื่องจริงรึเปล่า!

"ดูดาบในมือกับเลือดบนตัวเขาสิ! น่าจะเป็นเรื่องจริงนะ?"

"บ้าไปแล้ว! นายเห็นดวงตาเขาเมื่อกี๊หรือเปล่า? เท่ชะมัด!!"

"นั่นมันอะไรน่ะ? พลังพิเศษเหรอ?"

...

ในขณะที่ทุกคนกำลังซุบซิบพูดคุยกัน สายตาของหลินชีเยี่ยก็ทะลุผ่านฝูงชนไปหยุดตรงหลิวหย่วนที่กำลังโกรธเกรี้ยว

ไม่รู้ว่าทำไม หลิวหย่วนถึงใจสั่นสะท้าน ถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

หลินชีเยี่ยถือดาบ มองหลิวหย่วนด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ แล้วค่อย ๆ ก้าวเข้าไปหา...

โดยสัญชาตญาณ เพื่อนนักเรียนที่อยู่ตรงระเบียงทางเดินต่างหลีกทางให้ เสียงซุบซิบก็ค่อย ๆ เบาลง

เมื่อหลินชีเยี่ยเดินมาถึงหน้าหลิวหย่วน ทั่วทั้งทางเดินก็ตกอยู่ในความเงียบสงัด

"นาย… นายจะทำอะไร?" ภายใต้สายตาของหลินชีเยี่ย หลิวหย่วนถึงกับพูดติดอ่าง "ฉันบอกนายไว้เลยนะ! หานรั่วรั่วเลิกกับนายแล้ว! ตอนนี้เธอเป็นแฟนฉันแล้ว!"

หลินชีเยี่ยเลิกคิ้วขึ้น ดูเหมือนจะไม่สนใจว่าใครเป็นแฟนใคร "ได้ยินมาว่านายจะพาเธอออกไปจากที่นี่?"

หานรั่วรั่วที่อยู่ด้านข้างก้มหน้าลง ราวกับกำลังหลบสายตาของหลินชีเยี่ย

หลิวหย่วนกัดฟันรวบรวมความกล้า "ใช่! ฉันจะพาเธอไป! นายจะขวางฉันหรือไง?!"

หลินชีเยี่ยมองเขาเงียบ ๆ อยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะเยาะ

เขาหลีกทางให้ ทำท่าทางเชื้อเชิญ

"ฉันไม่ขวาง พวกนายไปได้แล้ว"

"อ้อ แล้วก็..."

"ขอให้พวกนายมีความสุข"