ประมุขแห่งตระกูลกิตติยะดุบุตรชายจอมเกเรของตนก่อนจะลุกขึ้น
“อีกยี่สิบนาที ออกไปได้แล้วน่ะ รายละเอียดเดี๋ยวฉันให้เด็กเอามาให้”
บิดาออกไปจากห้องแล้ว ทิ้งให้บุตรชายนั่งหน้าบึ้งด้วยความไม่พอใจอยู่ตรงนั้นตามลำพังต่อไป....
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
กว่าจะจัดการงานที่ได้รับมอบหมายให้เสร็จลุล่วงไปได้ก็เกือบเย็น เกริกเกียรติรีบขับรถตรงไปที่บ้านไร่บัวรินทร์ทันที ตามที่หัวใจ้า เมื่อไปถึงก็เห็นคุณยายเดินเก็บดอกไม้อยู่หน้าบ้าน ส่วนเ้าพวกยามเฝ้าบ้านชั้นดีนั้นเขามองไม่เห็นมันสักตัว เขายกมือไหว้หญิงชรา ซึ่งท่านก็ให้ศีลให้พรเขาเสียยกใหญ่อย่างเคย
“คุณยายจะเก็บดอกไม้ไปทำอะไรครับ”
ชายหนุ่มถามพลางช่วยถือตะกร้าหวายใบเล็กที่ใช้ใส่ดอกไม้ให้
“เก็บไปไหว้พระซิพ่อหนุ่ม คนแก่คนเฒ่าตกเย็นไม่มีอะไรทำก็ไหว้พระสวดมนต์ไปตามเื่ นี้ปกติแม่เรือนเขาก็เป็คนเก็บให้ แต่วันนี้เห็นไม่ค่อยว่าง ยายเลยออกมาเก็บเอง”
คุณยายพูดไปก็เดินเลือกดอกไม้ไปด้วย โดยมีชายหนุ่มคอยหิ้วตะกร้าตาม
“เอ่อ...แล้วนี่ ไม่อยู่หรือครับ”
ชายหนุ่มเลียบเคียงถาม
“ใครล่ะ พ่อนรินทร์กับแม่บัวขาวนะเหรอไม่อยู่หรอกไปงานแต่งงานลูกสาวเพื่อนบ้านนะ”
“ไม่ใช่เอ่อ..คือ ผมหมายถึงเรือนขวัญนะครับ”
ชายหนุ่มอ้อมแอ้ม แต่คุณยายก็หันขวับมา เล่นเอาเขาเกือบสะดุ้ง
“รายนั้นนะให้อาหารหมาอยู่หลังบ้าน แม่เรือนเขาเป็คนรักหมาเกิดมากี่ตัวเลี้ยงไว้หมด เอ้า!พอแล้วมั้งพ่อหนุ่ม” ตอนท้ายคุณยายกล่าวเมื่อมองดอกไม้ในตะกร้าที่เขาถือ “เดี๋ยวยายได้เข้าไปบอกแม่เรือนเขาให้ จะเข้าไปในบ้านด้วยกัน หรือว่าจะรออยู่ข้างนอกล่ะ”
ตอนท้ายคุณยายพูดพร้อมกับรับตะกร้าไปจากเขา
“ผมรออยู่ข้างนอกดีกว่าครับ”
“ตามใจ”
คุณยายเข้าบ้านไปแล้วชายหนุ่มจึงเดินไปนั่งที่แคร่ใต้ต้นมะขาม ครู่เดียวเรือนขวัญก็ประคองขันเงินเงาวับใส่น้ำเย็นลอยดอกมะลิหอมๆออกมา หล่อนสวมเสื้อลูกไม้สีอ่อนกับผ้าซิ่นลายสวยตามเคย ผมสลวยถูกมัดหลวมๆไว้ด้านหลัง ดูงามสมกับคำว่ากุลสตรีจริงๆ หล่อนช่างแตกต่างจากที่เขาเห็นในภาพข่าวยิ่งนัก
และที่น่าประหลาดไปยิ่งกว่านั้นก็คือไม่ว่าหล่อนจะอยู่ในภาพไหนก็ล้วนแต่ตรึงใจเขาเอาไว้ได้ทั้งสิ้น มันไม่ใช่ความรู้สึกที่เคยเกิดขึ้นกับผู้หญิงคนไหนมาก่อนเลย เมื่อหล่อนนั่งลงใกล้ๆ เขาก็ได้กลิ่นหอมอ่อนโยนจากเรือนร่างอรชรนั้น อดไม่ได้ที่จะนึกเปรียบเทียบกับกลิ่นหอมร้อนแรงของหัวน้ำหอมชั้นสูงจากพวกสาวสังคมไฮโซทั้งหลายที่เคยได้กลิ่น และเขาก็รู้สึกประทับใจกับกลิ่นที่กำลังได้รับอยู่ขณะนี้มากที่สุด
“คุณเกริกเกียรติมีธุระอะไรกับดิฉันหรือคะ?”
อารมณ์ที่กำลังสุนทรีของชายหนุ่มถูกรบกวนด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามแบบฉบับที่เอ่ยขึ้นอย่างเป็ทางการของเ้าหล่อน
รู้สึกขุ่นมัวในใจขึ้นมาทันทีเมื่อนึกเปรียบเทียบท่าทีไว้ตัวที่หล่อนแสดงออกกับเขา กับ ท่าทางสนิทสนมเป็กันเองเมื่ออยู่กับนายปองคุณ
“ผมไม่ชอบคำถามนี้เลย ทำไมล่ะ ไม่มีธุระผมจะมาหาคุณไม่ได้หรือไง?”
น้ำเสียงก็เลยพลอยขุ่นมัวไปตามอารมณ์ด้วย
หญิงสาวออกจะรู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อยในสำเนียงวาจาของเขา
“ดิฉันไม่เห็นว่าจะมีความจำเป็ใดใดที่คุณต้องทำอย่างนั้นเลยนี้คะ”
“ก็แล้วถ้าผมบอกว่ามาเพราะคิดถึงคุณล่ะ”
แม้จะเป็คำพูดเพื่อ้าเอาชนะและโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ แต่กลับตรงกับส่วนลึกของหัวใจของเขามากที่สุด
แต่มันก็ได้ทำให้หัวคิ้วเรียวสวยตามธรรมชาติของคนฟังกระตุกอย่างฉงนแกมไม่พอใจ
“คุณกำลังดูถูกดิฉัน”
เธอเอ่ยติงเขาเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย
“ในข้อไหนไม่ทราบ”
เขายอกย้อน
“ดิฉันไม่ใช่ดอกไม้ริมทางหรือผู้หญิงใจง่ายที่จะพอใจให้ผู้ชายมาพูดจาล้อเล่นอย่างนี้ โดยเฉพาะผู้ชายอย่างคุณ”
“ใช่สิ อย่างผมไหนเลยจะดีเลิศประเสริฐศรีเหมือนไอ้เ้าปองคุณนั้นละ”
ยิ่งพูดดูเหมือนจะยิ่งไปกันใหญ่ แม้ใจจริงอยากจะตำหนิแรงๆให้เขาได้รู้สึก แต่เวลานี้เขาคงไม่พร้อมที่จะฟังเหตุผลใดใดเป็แน่หญิงสาวนึกในใจ ท่าทางกำลังพาลได้ที่ทีเดียว ลูกคนรวยที่เกิดมาก็มีแต่คนโอ๋เอาอกเอาใจ พอมีอะไรผิดใจหน่อยก็มาอาละวาดเอากับคนทั้งโลก
“ดิฉันคิดว่าเราพูดกันไม่รู้เื่แล้วละค่ะ เชิญคุณกลับไปก่อนดีกว่า”
ชายหนุ่มถึงกับฉุนกึกเมื่อถูกผู้หญิงไล่เป็ครั้งแรก
“นี่คุณไล่ผม?”
“เปล่ามั้งคะ แต่ถ้าคุณมีธุระอะไรก็เอาไว้คุยที่บริษัทพรุ่งนี้ดีกว่าค่ะ” หญิงสาวลุกขึ้น “ เชิญค่ะ สวัสดี”
จบคำพูดพร้อมกับเดินเข้าบ้านไป
ใจเกริกเกียรติอยากจะกระชากร่างบางนั้นมาถามให้รู้เื่ไปเลยว่า เขามีอะไรน่ารังเกียจนักหนา และบอกกับเธอว่าไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนมาแสดงท่าทางอย่างนี้กับเขามาก่อน แต่ก็ไม่กล้า
มีอะไรบางอย่างในตัวเธอที่ทำให้เขารู้สึกเกรงอย่างบอกไม่ถูก ดังนั้นสิ่งที่ชายหนุ่มทำได้ในตอนนี้ก็คือตบท้ายทอยตัวเองแรงๆแล้วเดินกลับออกไปอย่างหัวเสีย
มาถึงรถ เข้าไปนั่งประจำที่ ด้วยความรู้สึกแปลกใจตัวเองอยู่ไม่น้อยว่าทำไมต้องรู้สึกหงุดหงิดนักหนากับท่าทีเ็าของผู้หญิงคนนี้ ก่อนหน้านี้เขาก็ไม่เคยเป็คนวู่วามเ้าอารมณ์อย่างนี้เลย แต่ก็นั้นแหละตอนนี้เขาไม่มีแก่ใจจะมานึกหาเหตุผลใดใดทั้งสิ้น รู้แต่ว่าเขาจะต้องหาทางทำลายความเ็าดุจผาน้ำแข็งของหล่อนให้ได้โดยเร็วที่สุด...
ขอบคุณมากนะคะที่อ่านจนมาถึงตรงนี้ แล้วก็อย่าลืมซื้ออีบุคเล่มเต็มมาอ่านเพื่อเป็กำลังใจให้นักเขียนเล็กๆคนนี้ด้วยนะคะ ติดตามรายละเอียดในการดาวน์โหลดได้ตามลิ้งค์ที่ให้ไว้ในหน้าแรกหรือที่เฟสบุ๊ค กันตินันท์,กานติณัฎฐ หรือเพจ กานติณัฎฐ,กันตินันท์ ได้เลยนะคะ
ด้วยรักและขอบคุณจาก...ลภัสรินทร์
1K
