“นี่มิโกะ”ผมที่ตอนนี้กำลังนั่งยองๆก่อไฟเอ่ยถามมิโกะที่กำลังจัดแจงข้าวของอยู่
“อะไรเหรอคะ”เธอหันหน้ามาทางผมเล็กน้อยแต่มือยังจัดของต่อไปอยู่
“คุณแน่ใจเหรอว่าจะให้ผมทำอาหารน่ะ” ผมถามเธอ
“แน่นอนสิคะ ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะถ้ากินไม่ได้ฉันยังมีข้าวกล่องอยู่” คุณเธอพูดพร้อมกับโชว์ข้าวกล่องมาให้ผมดู
เออผมดันลืมไปเลยว่าผมก็มีข้าวกล่องอยู่ในกำไลสิบกล่อง แหะๆแต่ก็ช่างเถอะในเมื่อเธออยากกินอาหารฝีมือผม ผมก็จะทำให้แต่เื่ที่เกิดขึ้นหลังจากนี้ไม่รู้เน้อ เพราะทุกทีผมทำกินเองทั้งนั้นไม่รู้ว่าจะถูกปากเธอหรือเปล่า อันที่จริงก็อยากวางยาให้ตายๆไปเหมือนกันนะ
จากนั้นผมก็เริ่มจัดแจงของต่างๆชุดทำอาหารผมยืมของมิโกะมาทั้งนั้น รวมไปถึงวัตถุดิบทั้งหมดเลยด้วย
วัตถุดิบที่ผมนำมาประกอบอาหารก็คือเนื้อหมูป่ากับเนื้อกวางครับ โดยผมนำเนื้อทั้งสองแยกเป็สี่กอง หมูสองกวางสองเนื้อหมูกับเนื้อกวางกองที่หนึ่งกับสอง ผมนำมาหมักด้วยเครื่องเทศที่ต่างกันกองสามกับกองสี่ก็หมักอีกแบบหนึ่ง พอผมหมักเนื้อเสร็จสรรพแล้วผมก็นำเนื้อมาวางตรงหน้าของผมรวมไปถึงเครื่องเทศทั้งหมด
แล้วก็นั่งสมาธิกลั่นโอชาของเนื้อถึงแม้ว่าดูภายนอกจะไม่เปลี่ยนแปลงอะไรเลยแต่โอชารสจากที่เป็เนื้อธรรมดาก็ใสเหมือนแก้วแถมยังส่องแสงประกายอีกผมนั่งกลั่นสักพักก็ลืมตาขึ้นมา
“นี่ เมื่อกี้คุณทำอะไรนะ” มิโกะเธอถามผมคงสงสัยตอนที่ผมนั่งสมาธิกลั่นมั้ง
“ก็กลั่นโอชารสไงครับ แบบว่าให้เนื้อมันมีรสชาติมากขึ้น” ผมตอบกลับไป
“โอชารสมันคืออะไรเหรอคะแต่ว่าถ้าอาหารจะอร่อยได้มันต้องใช้ฝีมือเท่านั้นแหละค่ะ” เธอให้ความเห็น
“อ่าครับโอชารสนั้นก็เป็ความเชื่อในการประกอบอาหารของผมครับ” ผมตอบพลางเอามือเกาหัวแก้เขินี้เีเสแสร้งแล้วอ่ะ
“ค่าๆ ๆ งั้นฉันจะรอทานแล้วกันนะคะ” เธอนั่งยองๆเอามือทั้งสองข้างเท้าคางแล้วมองมาทางผม
จากนั้นเวลาก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมงอาหารทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อยแล้วเมนูที่ผมทำครั้งนี้มีเนื้อหมูกับเนื้อกวางย่างราดด้วยเครื่องเทศและผัดเนื้อหมูป่าผสมกับกวางป่ารวมรส
ผมจัดไว้ในจานใบใหญ่สองจานส่วนมิโกะเธอก็ตักข้าวเครื่องเทศที่ผมทำไว้ ตักใส่จานพร้อมรับประทานผมถือจานอาหารไปวางไว้ตรงกลางวงแล้วก็นั่งลงด้านตรงข้ามกับมิโกะ
“เสร็จแล้วครับ ไม่ถูกปากคุณผมไม่รู้ด้วยนะเออ” ยังคงต้องเสแสร้งต่อไปผมนี่มันโคตรชั่วเลย
“ค่าๆ คงจะไม่เป็อย่างนั้นหรอกค่ะ ดูสิกลิ่นหอมเชียวการจัดจานก็ดูน่ากินมากขึ้นอีก ฉันนึกว่าคุณเป็เชฟระดับสูงเลยนะคะ” เธอพูดเอาใจทั้งที่ในใจไม่ได้คิดแบบนั้น
“ก็งั้นๆ แหละครับทำให้คนอื่นทานทั้งทีก็ต้องมีบ้างอะไรบ้าง เอาล่ะ เรามาทานข้าวกันเถอะครับ” ผมพูดตัดบท
“ค่ะๆ ๆ เชิญคุณตักก่อนเลยค่ะ”
“จัดไปครับ”ผมพูดเสร็จก็จัดการตักอาหารเข้าปากทันทีก็อร่อยใช้ได้ ผมคิดอย่างนั้นแล้วจึงหันไปดูมิโกะบ้างแต่ทางมิโกะสงสัยเธอจะไม่ชอบอาหารผมนะครับ ดูสิเคี้ยวไปน้ำตาไหลไปแถมไม่ยังยอมกลืนลงคออีก ผมคงทำอาหารไม่ได้เื่แน่เลย จริงๆ ก็แอบสะใจอยู่บ้างนะที่เป็แบบนี้
“เห็นไหมครับ ผมบอกแล้วว่าอย่าให้ทำอาหารไม่อร่อยสินะครับ” ผมพูดติดตลกแต่เมื่อเธอได้ยินก็ทำตาโตรีบกลืนอาหารลงคอทันที
“มะ...ไม่ใช่นะคะ คือฉันไม่เคยทานอะไรแบบนี้มาก่อนค่ะรสชาติที่อร่อยแบบบอกไม่ถูกแบบนี้ ฉันพึ่งเคยทานครั้งแรก และที่ฉันเคี้ยวก็เพราะฉันอยากรู้ว่ารสชาติเหล่านี้มาจากไหนบ้างแต่ก็หาไม่เจอสักที...บลาๆ ๆ ” เธอร่ายยาวมาเป็ชุดเลยพอพูดเสร็จเธอก็จัดการสวาปามอาหารตรงหน้า และเคี้ยวตุ่ยๆเต็มปากเสียมารยาทกุลสตรีหมด
“ก็เพราะโอชารสไงครับ”ผมตอบไปแล้วลงมือกินอาหารต่อ
“โออาอสอาไอเหยออ๊ะ (โอชารสอะไรเหรอคะ) ” เธอตอบแต่อาหารยังเต็มแก้มอยู่
“อธิบายไปก็ยาวครับเอาเป็ว่าทานให้เสร็จก่อนแล้วค่อยคุยกันก็ได้นะครับ”
“อะ อันอาอีบอินอ่ะ (คะ ฉันจะรีบกินค่ะ) ” เหอๆๆ ถ้าเกิดมีใครมาเห็นสภาพเธอตอนนี้คงตาค้างแน่เลย นี่ขนาดสวาปามกินข้าวนะเนี่ยยังน่ารักได้อีก อะไรจะขนาดนั้น สำหรับคนอื่นนะ แต่กับผมมันน่าขยะแขยงชะมัด
“ครับๆ ๆ ”ผมตอบและลงมือกินต่อ
เมื่อพวกเราทานอาหารเสร็จแล้วมิโกะเธอก็อาสาเก็บทั้งหมดและดันให้ผมไปพักผ่อนเพื่อย่อยอาหารก่อนเดินทางผมก็เลยมานั่งใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง และระหว่างนั้นเอง
ผู้เล่นอตวสัตถาได้รับทักษะทำอาหารระดับ1,2,3…100
ทักษะทำอาหารเลื่อนเป็ขั้น2 ระดับ 1,2,3…100
ทักษะทำอาหารเลื่อนเป็ขั้น3 ระดับ 1,2,3…64
**ทักษะทำอาหารจะทำให้ทำอาหารเร็วและแม่นยำมากขึ้นตามระดับ
ผู้เล่นอตวสัตถาได้รับทักษะลับโชคแห่งอาหารระดับ 1,2,3…100
ทักษะลับโชคแห่งอาหารเลื่อนเป็ขั้น 2 ระดับ 1,2,3…80
**โชคแห่งอาหารจะทำการเพิ่มประสิทธิภาพและค่าสถานะของอาหารตามระดับ
*มีโอกาสเจอวัตถุดิบหายากระดับสูง
“อืม ได้ทักษะมาด้วยแฮะ แต่ไม่มีทักษะโอชารสนี่” ผมพูดเปรยๆให้ได้ยินแค่ตัวเอง
“ก็เพราะว่านั่นเป็ความสามารถเฉพาะของนายท่านและไม่มีทักษะแบบนั้นในระบบนี่คะ” เฟิร์สอธิบายให้ฟัง
“อ๋อ เป็แบบนี้เองสินะครับ”
“ค่ะ และอีกอย่างนะคะ อาหารที่นายท่านทำเมื่อกี้...” เฟิร์สยังพูดไม่จบประโยคมิโกะก็วิ่งแจ้นเข้ามาหาผมทันที
“คุณออฟคะ คุณออฟ โปรดดูนี่ก่อนค่ะ” มิโกะวิ่งมานั่งข้างๆผม แล้วยื่นหน้าต่างข้อมูลของเธอออกมาให้ผมดู
ชื่อผู้เล่น:มิโกะ คลาส 2 เลเวล 58
เผ่า: มนุษย์อาชีพ: จอมเวท
ฉายา: -
เื: 15,700พลังเวท: 20,690
ATK: 4,690DFF: 1,250
STR: 1,700AGI: 1,220
LUCK: 15 ความหิว: 2,590/2,600
“นะ...นี่มัน”ผมอุทานออกมา/ค่าสถานะน้อยมากหรือเป็เพราะว่าโดนคำสาปจากอาหารของเรา/ผมคิดอย่างนั้นนะ รู้สึกดีเป็บ้าเลย ฮ่าๆ
“ใช่ไหมล่ะคะ”เธอตอบด้วยรอยยิ้ม
“ใช่...อะไรเหรอครับ”ผมทำหน้างงเลยเธอควรจะเสียใจสิ
“ก็ดูสิคะ ค่าสถานะของฉันมันเพิ่มขึ้นอย่างถาวรเลยล่ะแถมยังเพิ่มขึ้นเป็จำนวนมากอีกด้วย โดยเฉพาะเืที่เพิ่มขึ้นมาตั้ง 10,000พลังเวทเพิ่มตั้ง 25,000 , ATK: 4,000,DFF: 1,000, STR: 1,500, AGI: 1,000
และอย่างสุดท้ายนะอันนี้ฉัน้าสุดๆเลยล่ะนั่นก็คือ ค่าความหิวเพิ่มมาตั้ง 2,500 เลยนะแบบนี้ฉันก็ไม่ต้องพักทานข้าวบ่อยๆ เลยนะ คิคิ แล้วอีกอย่างนะสาเหตุที่ทำให้ค่าสถานะเหล่านี้เพิ่มขึ้นก็คืออาหารของคุณ” เธอจะะโโลดเต้นมาเกาะมาเกี่ยวแขนผมทำไมเนี่ย แล้วจะรู้ตัวบ้างไหมเนี่ยว่าหน้าอกคุณมันถูแขนผมอยู่ เฮ้อ กะจะอ่อยใช่ไหมคุณ แบบนี้ผมต้องนั่งเสียใจแล้วล่ะทีหลังจะใส่พิษในอาหารเยอะ ๆ ให้กิน ๆ ไปแล้วตายไปเลย ี้เีดูแล
“เฮ้อ..อย่างนั้นเหรอครับ ดีจังเลยนะครับ แฮะๆ ๆ ” ผมพยายามเนียนแกะแขนเธอออกแต่ก็ไร้ผล ยัยบ้านี่ คิดเหรอว่ามารยาเธอจะได้ผล
“ใช่ไหมคะ งั้นต่อจากนี้ไปคุณเป็ฝ่ายทำอาหารนะคะ” เธอตอบมาสายฟ้าแลบแบบผมฟังไม่ทัน
“ครับ (อะไรเหรอครับ) ”ผมครับเพื่อที่จะให้เธอบอกอีกที
“คุณรับปากแล้วนะคะ”ผมหลงกลเธอเข้าแล้ว ผู้หญิงที่เห็นแก่ประโยชน์แบบนี้คบยาก ผมจะต้องหาวิธีสลัดให้หลุดต้องส่งต่อให้คนอื่น
“เห รับปากอะไรเหรอ แล้วั้แ่เมื่อไหร่กัน” ผมแสร้งงง
“ก็รับปากว่าั้แ่วันนี้เป็ต้นไปคุณจะเป็คนทำอาหารแล้วก็รับปากเมื่อกี้ด้วย” หึหึ จะตามน้ำไปก็ได้ อยากควบคุมผมเหรอก็จะให้ควบคุมไปสักพักแล้วกันแม่คุณ
“หา เอาจริงสิครับ”
“จริงค่ะ หรือว่าจะผิดคำพูด”
“แต่....”เธอจ้องเข้ามาในดวงตาผมเลยครับเหมือนกับว่าถ้าผมไม่รับปากคุณเธอจะร้องไห้ ผมก็เลยเสแสร้งว่าพ่ายแพ้มารยาของเธอ
“เฮ้อ...ก็ได้ครับ”ผมว่าเื่ซวยๆจะมาเยือนแล้วสิ ถ้าอยู่กับยัยนี่ต่ออ่ะนะ
“เย้ๆ ๆ ๆ ๆ อิอิ เราไปกันเถอะค่า” เธอควงแขนผมเดินทางต่อแต่ว่าตอนนี้ผมกำลังสงสัยอยู่อย่างหนึ่ง คือ ผมไปสนิทกับเธอั้แ่เมื่อไหร่กัน?
แต่ทว่าพวกเราเดินทางไปไม่ถึงหนึ่งกิโลก็มีพวกผู้เล่นออกมาดักมาล้อมพวกผมเต็มไปหมด แถมยังเป็ผู้เล่นระดับสูงทั้งนั้นระหว่างที่ผมกำลังงงอยู่นั้นก็มีชายคนหนึ่งส่วนสูงประมาณ 185 สวมชุดซามูไรสีทองทั้งตัวเดินมาทางพวกเรา
“หึหึหึ ไง คุณหนูมิโกะ ผมตามหาตั้งนานเลยนะกว่าจะเจอหนีคู่หมั้นตัวเองแบบนี้มันไม่สมควรนะครับ”เขาพูดเสียงแน่นมากเอาซะหูผมเกือบพัง
“ใครเป็คู่หมั้นของนายกัน นายต่างหากที่จับฉันหมั้นฉันไม่เคยสนใจอะไรในตัวนายสักนิด ทำไมนายต้องมายุ่งกับชีวิตของฉันด้วย” มิโกะพูดเสียงกร้าวออกมาเลยแต่พูดทั้งๆ ที่หลบอยู่ด้านหลังผมเนี่ยนะ กะจะใช้ผมเป็เครื่องมือใช่ไหมล่ะ
“ฮ่าๆ ๆ ๆเธอคิดว่าไอ้อ่อนนั่นจะปกป้องเธอได้หรือไงกัน เธอหนีมาได้ครั้งหนึ่งแล้วนะครั้งนี้ฉันจะไม่พลาดโอกาสหรอก ฉันจะฉุดเธอมาทำเมียวันนี้แหละ” หมอนั่นพูดด้วยสายตาที่แทะโลมมากหาคำว่าความจริงใจจากเขาเหรอ ไม่เห็นสักนิด แต่มิโกะตอนนี้เธอกอดหลังผมแล้วกอดแน่นด้วย และอาการสั่นๆ ของเธอแบบนี้ เธอกำลังกลัว! กลัวกับผีสิเธอแอบหัวเราะแล้วแสร้งทำเป็กลัวต่างหาก
ผมจับมือของมิโกะที่ยังกอดผมอยู่และอีกอย่างหนึ่งเธอกำลังร้องไห้แบบเสแสร้งมาก ๆน้ำตาเธอตอนนี้เต็มแผ่นหลังผมแล้วครับ (เพราะผมใส่ชุดเริ่มต้นอยู่)แต่ว่าผมเกี่ยวอะไรด้วยกับเื่นี้ แล้วเธอมีปม รึมีจุดประสงค์อะไรกัน
“มิโกะ เขาคนนั้นเป็ใครเหรอ” ผมค่อยๆถามเธอ เธอได้ยินก็กอดผมแน่นกว่าเดิมแต่ก็ยอมตอบ แสดงว่าจะใช้ประโยชน์จากผมสินะ
“เขาชื่ออเล็ก...เป็คนที่ทำลายชีวิตของ..ฉัน” เธอกลั้นน้ำตาตอบตอบผมด้วยเสียงที่เ็ป สงสัยคงมีปมชีวิตสินะ แต่เป็ปมที่น่าเกลียดมาก
“งั้นเหรอ”ผมตอบเธอด้วยเสียงเรียบๆธรรมดา อยากจะใช้ประโยชน์จากผมใช่มั้ย ได้ เอาก็เอาสิมาดูกันว่าถ้าผมจัดการให้มันจะเกิดอะไรขึ้นต่อ
“เอ้า!! เฮ้ย คุณหนูจะคุยกับไอ้อ่อนนั่นอีกนานไหมตอนนี้เขียง เอ้ย! เตียงพร้อมแล้วนะถึงเวลาที่เธอต้องมาเป็เมียฉันแล้วล่ะ ฮ่าๆ ๆ ” อเล็กพูดด้วยเสียงที่เย้ยหยันเหมือนเธอเป็ของเล่นอย่างนั้นแหละแต่แววตาไม่ใช่แฮะ แสดงว่าหมอนี่คงโดนปฏิเสธโดยไร้เยื่อใยจนต้องใช้วิธีแบบนี้สินะรักมากมันก็แค้นมากแบบนี้แหละ
“ไม่!! ฉันไม่มีวันไปกับคนเลวทรามอย่างนายเด็ดขาดต่อให้ต้องตายก็ตาม ฉัน...ฉัน...ฉันจะอยู่กับออฟ!!! ” เธอตอบด้วยเสียงสั่นเครือบนหน้ามีคราบน้ำตาแต่คำว่าออฟนี่ทำไมมันหนักแน่นจังล่ะครับ แล้วผมก็คงต้องขอโทษอีกอย่างเพราะเื่นี้มันไม่ได้เกี่ยวกับผมสักนิด แต่ถ้าเธออยากจะให้เกี่ยวด้วยสินะสารเลวมาก เอาผมไปเป็เครื่องมือแบบนี้
“หน็อย!!! แกไอ้อ่อนชุดผู้เล่นเริ่มต้นนั้นมันมีดียังไงกัน หา!!! พวกแก ไปจับไอ้นั่นมาทรมานให้สาสมแล้วฆ่าทิ้งซะแล้วจับผู้หญิงคนนั้นมาให้ฉัน!!! ฉันจะเอาทำเมียมันตรงนี้แหละ!!! ไป!! ” อเล็กเมื่อได้ยินคำพูดของมิโกะก็ยิ่งโกรธเป็ฟืนเป็ไฟเขาคงจะได้รับความเ็ปจากชีวิตที่ผิดหวังจากความสุขจนต้องหันมาแสวงหาความสะใจแทน
แต่ว่าผมก็ทำอะไรไม่ได้ด้วยสิขอโทษผู้เล่นทุกคนที่ต้องทำแบบนี้ ขอโทษอเล็กด้วยเชื่อเหอะว่าคนที่อารมณ์อยู่ใน่ขีดสุดแบบนี้แล้วพูดอะไรไปก็คงไม่ฟังขอโทษที่ต้องฆ่า เพราะผมจะแสดงให้มิโกะตายใจไงล่ะว่าสามารถควบคุมผมได้มาดูกันว่าผู้หญิงคนนี้จะทำอะไรต่อ
“เดี๋ยวก่อน!!! ”เสียงที่เรียบเฉยแต่ก็ทำให้พวกนั้นสั่นสะท้าน บรรยากาศตอนนั้นเหมือนโลกทั้งใบกำลังหยุดหมุน
“พวกคุณไม่ได้ยินที่มิโกะพูดหรือไง” ใช่เสียงของผมเอง ผมพูดด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์ ไม่มีความโกรธบนใบหน้ามีแต่ความกลัวเท่านั้นที่พวกเขารู้สึกได้
“อย่าไปกลัวมัน มันเป็แค่ผู้เล่นเริ่มต้นจัดการมันสิโว้ยยยย” อเล็กเป็คนแรกที่ไม่สามารถจะยั้งความโกรธที่มีความแค้นเป็ปัจจัยหลักของตนเองได้ก็รีบทำลายบรรยากาศทันที ผู้เล่นก็วิ่งกรูเข้ามาหาผมกับมิโกะ
ผมไม่ได้ขยับส่วนใดทั้งสิ้นไม่มีแววตาที่แจ่มใสเหมือนเดิม มิโกะตอนนี้เธออยู่ข้างหลังผม ถึงแม้เธอจะไม่เห็นแววตาของผมก็สามารถรู้สึกถึงความกดดันที่เรียบเฉยนี้ได้ผมเลือกที่จะฆ่าผู้เล่นโดยไร้เหตุผล ส่วนความรู้สึกของเธอตอนนี้คือ ความสะใจ ผมเอ่ยถามมิโกะขณะที่ตอนนี้ยังกอดหลังผมอยู่แบบเสแสร้ง
“คุณมิโกะ คุณยังอยากจะเดินทางไปกับผมอีกไหม” ผมถามโดยไม่หันหน้าไปมองเธอเพราะเธออยู่ด้านหลังผมไง และอันที่จริงก็ไม่อยากจะรับภาระอะไรมากเพราะมันจะทำให้ผมขาดอิสระ ที่จริงก็แค่อยากรู้ว่าเธอทำอะไรบ้าง
“ไม่ว่า จะเกิดอะไรขึ้น จะเป็ยังไงก็ช่างฉันจะไปกับคุณทุกที่ค่ะ” เธอตอบผมแถมโปรโมชั่นเพิ่มแรงกอดอีก
“คิดดีแล้วเหรอครับ”ผมถามครั้งที่สองเผื่อว่าเธอจะเปลี่ยนใจขอร้องล่ะเปลี่ยนใจเถอะ
“ค่ะ” เธอยังยืนยันคำเดิม
“แม้ครั้งที่สอง คุณคิดดีแล้วเหรอ” ขอร้องล่ะช่วยเปลี่ยนใจทีเถอะผมคิดในใจอีกรอบ
“ค่ะ ฉันคิดดีแล้ว”เธอยืนยันอีกเช่นเคย
“แม้ครั้งที่สาม”ครั้งนี้ครั้งสุดท้ายละขอร้องล่ะเปลี่ยนใจทียัยนี่
“ค่ะ ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะไปกับคุณ” เธอตอบผมถึงแม้ว่าผมจะถามถึงสามครั้งเธอก็ยังยืนยันเหมือนเดิมเฮ้อคงต้องทำจริงๆ สินะ
“ดีครับ ต่อจากนี้ผมจะไม่กั๊กพลังแล้วนะห้ามห่างจากผมล่ะ” ผมพูดแบบคนบ้าแล้วก็ไม่อยากจะปิดบังอะไรนานๆ เพราะมันทำให้ผมไม่สบายใจที่ทำแบบนี้โดยเฉพาะอยู่กับเธอนี่แหละไม่สบายใจที่สุด
“................” เธองงกับคำพูดของผม
“ฮ่าๆ ๆ ๆ ล่ำลากันเสร็จหรือยัง ได้เวลาตายแล้ว” ผู้เล่นคนหนึ่งพูด
ผมตอนนี้ค่อยๆยกมือขวาขึ้นช้าๆ
กระแสลมหวนครุฑธาสะบัดปีก
ผมกลับมืออย่างรวดเร็วจนนิ้วผมลั่นดังกร๊อบแต่หลังจากนี้รอบๆ ตัวผมในระยะสองกิโลเมตรไม่มีหลงเหลือผู้เล่นอยู่เลยยกเว้นกองไอเทม ระดับ D-C(ผมจัดการแต่ผู้เล่นนะครับส่วนไอเทมที่ไม่พุ่งเข้ามาในกำไลก็เพราะว่าการสังหารผู้เล่น เมื่อผู้เล่นตายไอเทมจะไม่พุ่งมาหาคนฆ่า ต้องไปเก็บเอาเอง)
ผู้เล่นอตวสัตถาทำการสังหารผู้เล่นในสังกัดกิลด์มุรามาสะจำนวน 4,681 คนได้รับค่าประสบการณ์ 2,808,600 หน่วย(ประสบการณ์หารสองกับมิโกะได้เฉลี่ยในการฆ่าผู้เล่นต่อหนึ่งคนเมื่อหารแล้วเหลือคนละประมาณ600 หน่วย) เนื่องจากลูกแก้วเก็บประสบการณ์ของท่านได้บรรจุค่าประสบการณ์เต็มที่แต้ม2,472,000 หน่วย ค่าประสบการณ์ที่เหลือถูกโอนให้ผู้ร่วมปาร์ตี้
ผู้เล่นอตวสัตถาทำการสังหารผู้เล่นอเล็กหัวหน้ากิลด์มุรามาสะ ได้รับประสบการณ์ 24,000 แต้มค่าประสบการณ์ถูกโอนให้ผู้เล่นในปาร์ตี้
ผู้เล่นที่ถูกผู้เล่นอตวสัตถาสังหารจะถูกลดคลาส 1 คลาส
ด้านมิโกะเธอก็ได้ยินเสียงระบบประกาศเหมือนกัน
ผู้เล่นมีโกะได้รับส่วนแบ่งค่าประสบการณ์จากผู้เล่นในปาร์ตี้จำนวน 3,169,200 หน่วย เลื่อนระดับเป็ คลาส 2 เลเวล 59,60,61…100กรุณาทำการเลื่อนคลาสที่อาคารผู้เล่นด้วยค่ะ
ผู้เล่นมิโกะเหลือค่าประสบการณ์สะสม2,733,200 หน่วยค่ะ
อึ้งบอกได้คำเดียวเธอได้แต่อึ้งจนพูดอะไรไม่ออก ผู้เล่นระดับสูงตั้งหลายพันคนหายไปในพริบตาเดียวเหลือไว้แต่กองไอเทม แถมระดับเธอยังพุ่งมาเต็มร้อยกับค่าประสบการณ์สะสมอีกสองล้าน มันจะเยอะไปไหนเนี่ย
เป็เพียงผู้เล่นเลเวลหนึ่งแต่จัดการผู้เล่นระดับสูงได้ในพริบตาแต่ไม่ว่าเธอจะคิดยังไงก็ช่าง ตอนนี้เธอคิดอย่างเดียวคือเกาะผมและแสยะยิ้มที่สามารถทำให้ผมเปิดเผยพลังได้สินะ
“ขอบ..คุณค่ะ คุณออฟ”เธอร้องไห้อีกแล้วทำไมถึงมีสภาพจิตใจอ่อนแอแบบนี้ เสแสร้งมามันรำคาญรู้ไหมคุณ
“อ่านะ เพื่อนตกอยู่ในเหตุการณ์ลำบากก็ต้องช่วยอยู่แล้วแต่ว่าตอนนี้เรากลับเมืองไปพักที่โรงแรมกันเถอะ ผมจะออฟไลน์แล้ว ส่วนการนัดพบเรามาเจอกันอีกที สามทุ่มของเวลาประเทศไทยนะครับ”
“แต่นี้มันยัง..”
“ผมอยากให้คุณพักผ่อนครับ โอเคมั๊ย” รู้จักคำว่าสวมหน้ากากไหมครับผมกำลังทำอยู่
“คะ...ค่ะ”
“งั้นไปกันเถอะ”ผมจับปกเสื้อเธอแล้ววูป ไปยังโรงแรมทันที ส่วนเธอนะเหรอ ไม่ทันได้กรี๊ดหรอกครับหนิ่งวิที่ผมมาถึงที่นี่ ผมใช้เวลาไปหนึ่งวิ ซึ่งเป็เวลาที่เธอสตั๊น
พอมาถึงโรงแรมผมก็เช่าห้องพักเดี่ยวชั้นสองแต่คุณมิโกะเธอห้ามผมแล้วสั่งห้องพักคู่ แล้วก็ลากผมขึ้นห้องทันทีโดยเธอให้เหตุผลว่า ห้องคู่มันถูกกว่า แล้วเราก็ใช้เพื่อออฟไลน์ด้วยอีกอย่างเวลาเข้าเกม จะได้ไม่ต้องออกไปรอข้างนอก มันเสียเวลา งี้อ่ะผมก็จำใจสิครับกับผู้หญิงแบบนี้ พอเข้าถึงห้องผมก็อาบน้ำ ทำธุระแล้วออฟไลน์ออกเกมทันที ส่วนมิโกะเธอบอกว่าจะออฟไลน์ทีหลังผม
(ไรต์ :ให้ตายสิไอ้ออฟ มันจะรู้ไหมนะว่าเวลาออฟไลน์ออกเกมของเกมนี้ร่างกายมันไม่ได้หายไปด้วย แล้วก็ดันทิ้งร่างไว้ให้สาวน้อยซะได้)
ด้านมิโกะ
เมื่อเธอจัดการธุระเสร็จเรียบร้อยก็มานอนข้างๆผม
“ขอบคุณนะคะ คุณออฟ ฉันจะอยู่กับคุณตลอดไปค่ะจะรอดูสักวันที่คุณหลงฉันหัวปักหัวปำ”แล้วเธอก็ค่อยๆบรรจงน้ำมือเรียวนั้นมาลูบแก้มผม แต่ว่าเมื่อเธอแตะโดนแก้มผมเท่านั้น
ฉ่าาาาา!!
“โอ๊ย ร้อนๆ ๆ ๆ ๆ ไอ้ผู้ชายนี่ หึ ฉันนับถือคุณจริงๆนี่ขนาดร่างไม่มีการควบคุมแล้วนะเนี่ย”แล้วเธอก็นอนข้างๆ ผม แล้วออฟไลน์ออกจากเกม
อันความจริงแล้วไม่ต้องมานับถืออะไรหรอกตัวผมน่ะลึกลับมากนะเออ ไม่ใช่คนดีอะไรอย่างที่ใครๆ คิดหรอกส่วนทำไมถึงนั่งสมาธิได้ขนาดนั้นนั่นเป็เพราะผมกินบุญเก่าอยู่ไงล่ะครับอีกอย่างสมาธิมันช่วยควบคุมอะไรที่ไม่ดีของผมได้เยอะพอสมควร แล้วใยมิโกะคุณเธอไม่ต้องคิดจะมาแตะผม เดี๋ยวเผาแม่ม
๕๕๕จบไปอีกหนึ่งตอนแร้วว!!!!!
……………………………………………………………………………
10
![[จบ] หนูน้อยสู้ชีวิตกับภารกิจเลี้ยงพี่ชายทั้งห้า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1760592356_66736807.webp)