เป็นนางร้ายอยู่ดี ๆ ทำไมนางเอกมาชอบฉันล่ะ [YURI]

Homecoming
‘ชีวิตยังไม่สิ้นก็ต้องดิ้นกันต่อไป’ วลีนี้ใช้ได้ทุกยุคทุกสมัยจริง ๆหลังจากได้รับจดหมายจากนกตัวน้อย ฉันก็ไม่สามารถอยู่นิ่ง ๆ ได้อีกต่อไป จะทำยังไงให้ออกจากห้องได้เนี่ยะ“เห้ออออออออออ”“เป็นอะไรเหรอคะเลดี้ ถอนหายใจยาวเชียว”“พี่อีฟ ~ ~ ~ ดีใจจังเลยค่ะ” ไอรีนรีบพุ่งตัวไปจับมืออีฟด้วยดวงตาที่เป็นประกาย“คะ? ดีใจ อะไรเหรอคะ”“พี่ทำงานที่นี่มานานรึยังคะ” พร้อมทั้งจูงมืออีฝ่ายมานั่งคุยที่เตียงทันที“เอ่อ ยังไม่นานค่ะ”“ข้า คือ แบบว่า เอ่อออ คืออออ.....”“เลดี้มีอะไรให้ข้าช่วยคะ”“พี่อีฟนี่ อ่านใจข้าได้จริง ๆ ใช่มั้ยคะ”“หากไม่เหลือบากกว่าแรง ข้าก็พร้อมช่วยนะคะ”“ข้าก็แค่อยากกลับ...”“ไม่ได้ค่ะ!!” เอวารีบตอบทันทีทั้ง ๆ ที่อีกฝ่ายยังพูดไม่จบ“...”“คือข้าหมายถึง เลดี้ยังป่วยอยู่เลย จะกลับได้ยังไงล่ะคะ”“ข้าหายแล้วค่ะ ดูนี่ซิคะ แผลที่มือก็ไม่มีแม้แต่รอยแผลเป็น แถมข้อเท้าเองก็เกือบจะหายดีแล้วด้วย ข้าก็แค่ ก็แค่ อยากกลับบ้านเอง ฮึก ฮึก ฮืออออออ” ไอรีนเห็นท่าไม่ค่อยดีจึงงัดแผนเดิมที่เคยใช้ได้ผลกับอลิสเบธกลับแน่ ๆ อีกอย่างต้องหารถม้าด้วยนะคะ ลำพังข้าเองคงไม่สามารถทำได้”“ฮือออ องค์หญิง ฮึก ไม่อยู่นี่คะ ข้าอยากออกไปตอนนี้ ข้าอยากกลับบ้านค่ะ ฮืออออ”“แค่องค์หญิงกำลังจะกลับมาถึงบ่ายนี้นะคะ ถึงข้าอยากจะช่วยข้าก็คงหารถม้าไม่ทันหรอกค่ะ” เอวาเอื้อมมือไปซับน้ำตาคนตรงหน้าทันที ใจไม่อยากให้นางกลับ หากไอรีนยังอยู่ที่นี่ เอวาก็หาทางมาทำดีไถ่โทษได้บ่อย ๆ“พี่พูดแบบนี้แปลว่า ถ้าข้าหารถม้าได้ พี่จะช่วยข้าใช่มั้ยคะ”แววตาเศร้าสร้อยที่แสนน่าสงสารเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นทอประกายระยิบระยับทันที ‘ข้าหลงกลเข้าแล้วซินะ เจ้าปีศาจน้อย’ เอวาทำได้เพียงคิดในใจ เมื่อคนที่เคยฉลาดและทันคนอย่างนาง ดันมาหลงกลลูกไม้ตื้น ๆ ของเด็กตัวน้อยข้างหน้านี่จนได้“....”“ข้าหารถม้าได้แล้วค่ะ พี่บอกแล้วนะคะว่าจะช่วยข้า ชาวคาทย่อมไม่คืนคำใช่มั้ยคะ” เอวาทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ชาวคาทรักษาคำพูดเท่าชีวิต ดังนั้นก่อนจะพูดอะไรไปต้องไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วน แต่ความผิดพลาดก็ดันมาเกินขึ้นง่าย ๆ ซะได้“ค่ะ...หากเป็นเช่นนั้นข้าก็ยินดีช่วยค่ะ”“ดีจังเลยค่ะ ข้าอยากให้พี่ช่วยใช้เวทมนตร์เปลี่ยนรูปลักษณ์ให้ข้าหน่อยค่ะ ข้าพอจะรู้มาบ้างว่าชาวคาททุกคน จะต้องเรียนเวทนี้เพื่อไม่ให้เป็นที่สะดุดตา พี่ช่วยข้าหน่อยได้มั้ยคะ”เอวาอึ้งไปทันทีเมื่อได้ยินเรื่องดังกล่าว ถึงเรื่องนี้จะเป็นเรื่องจริง แต่เป็นเรื่องของชาวคาทเท่านั้นที่จะรู้ สิ่งที่แตกต่างคือเวทนี้ส่งต่อทางสายเลือดอยู่แล้ว แต่จะใช้ได้ดีหรือไม่ ขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งของมานา คนภายนอกไม่มีทางที่จะรู้เรื่องนี้แน่นอน“ท่านเอาเรื่องเหลวไหลพวกนี้มาจากไหนกันคะ ชาวคาทไม่มีหรอกค่ะ พลังเวทหรือเวทมนตร์อะไรพวกนั้นมันก็เป็นแค่ข่าวลือเท่านั้นค่ะ”“งั้นเอาอย่างนี้ค่ะ ข้าขอยืมชุดของพี่ได้มั้ยคะ ข้าต้องรีบไปตอนนี้เลยค่ะ ไม่มีเวลาแล้ว” ไม่รอคำตอบจากอีกฝ่ายไอรีนรีบถอดชุดตัวนอกของตัวเองออกทันที โดยไม่สนใจอีกฝ่านที่ยืมอึ้งพร้อมกับใบหน้าที่แดงเรื่อ“....”“อ้าว ถอดชุดของพี่ให้ข้าซิคะ ข้ารอร้องเถอะค่ะ นะคะ ให้ข้าช่วยถอดมั้ยคะ” ไอรีนเดินตรงเข้าไปหาอีกฝ่ายทั้ง ๆ ที่ตนเองใส่แค่ชั้นในตัวบาง“รอแป๊บนึงนะคะ เดี๋ยวข้าไปเอาชุดสำรองมาให้ ห้องข้าอยู่ไม่ไกล”ไอรีนพยักหน้ารับรู้ ก่อนออกไป เอวาหยิบผ้าห่มที่วางอยู่บนเตียงมาคลุมตัวให้กับไอรีน
“เห้อออ นี่ข้าทำอะไรอยู่กันแน่นะ อลิสกลับมาต้องฆ่าข้าแน่ ๆ”สัญญาที่กล่าวไว้ย่อมคืนคำไม่ได้ เอวาใช้เวทเนรมิตชุดหญิงรับใช้ขึ้นมาชุดหนึ่ง ก่อนเดินกลับเข้าไปในห้องเดิมไอรีนรับเสื้อผ้าเหล่านั้น แล้วใส่เข้าไปอย่างว่าง่าย ชุดเมดกระโปรงสีน้ำเงินกรม ผ้าผูกผมสีขาวมีระบายเล็ก ๆ ตรงขอบ พร้อมผ้ากันเปื้อนสีขาว บ่งบอกว่าเป็นเมดรับใช้ทั่วไป“โห พอดีเลยยยย ขอบคุณนะคะ”“แล้วเลดี้จะไปยังไงคะ ถ้าเดินออกไปตรง ๆ ด้านหน้า คงจะเป็นไปไม่ได้....”“ไม่ต้องห่วงค่ะ ข้ามีวิธีข้าไปก่อนนะคะ” ไม่พูดเปล่า เด็กน้อยกระโดดลงไปจากหน้าต่าง ทำเอาเอวาตกใจอย่างยิ่ง เนื่องจากห้องนี้เป็นชั้นสอง ถ้าลงไปตรงนี้ ขาที่แค่บวมก็จะกลายเป็นหักทันทีเมื่อเอวาชะโงกหน้าลงไปก็พบว่าด้านล่างมีผ้าสีขาว ผูกขึงไว้กับต้นไม้หลายชั้น รองรับคนตัวเล็กไว้พอดีลงไปได้ ไอรีนก็หันมาโบกมือให้เอวา ก่อนจะวิ่งไปสวนลิลลี่ด้วยความเร็วแสง“ถึงความร้ายกาจจะหายไปบ้าง แต่ความเจ้าเลห์คงอยู่ครบเช่นเดิมเลยซินะ ข้าหลงกลเจ้าได้ยังไงกันนะ....”
“องค์หญิงเบลลลลลล ข้ามาแล้วววว”“เป็นอย่างไรบ้างคะ เลดี้เจ็บตรงไหนมั้ยคะ”“ไม่เลยค่ะ ข้าปลอดภัยดี องค์หญิงเบลขึงผ้าได้ตึงมาก ข้าเลยลงมาได้สบาย ๆ เลย”“ข้ากลัวแทบแย่เลยนะคะ เลดี้เลือกวิธีที่เสี่ยงอันตรายขนาดนี้ วันหลัง ข้าไม่เอาด้วยแล้วนะคะ”“โถ่ ข้าก็ปลอดภัยดีนี่คะ ถ้าไม่ได้องค์หญิงเบล ข้าคงหนีไม่ไม่ได้แน่ ๆ”“แล้วนี่ ทำไมเลดี้ถึงใส่ชุดสาวใช้ล่ะคะ”“อ๋อออออ ข้ากลัวหลบเหล่าอัศวินไม่พ้นน่ะค่ะ (ชุดเด่นซะขนาดนั้น) แล้วอีกอย่างข้าจะได้วิ่งมาสะดวก ๆ ไงคะ”“ไม่มีเวลาแล้วนะคะ เลดี้รีบไปก่อนองค์หญิงอลิสจะกลับมาแล้วไม่เห็นท่านเถอะค่ะ”“ขอบคุณนะคะ ไว้ข้าจะหาโอกาสตอบแทนท่านนะคะ” ไอรีนรีบขึ้นรถม้าทันที‘ลาก่อนนะเมืองหลวง อย่ามาตามหลอกหลอนกันอีกเลยยยย’
“เจ้าหมูน้อยยยย ข้ากลับมาแล้ววววว ข้าไม่อยู่หลายวันคิดถึงข้าล่ะซิ ~ ~ ~”“อืม ข้าคิดถึงเจ้าจริง ๆ นั่นแหละ” อลิสเบธเปลี่ยนสีหน้าทันทีที่เห็นว่าอีกฝ่ายไม่ใช่ไอรีน“เจ้า มาอยู่นี่ได้ไง แล้วไอรีนล่ะ” เอวาไม่มีทางเลือกอื่นเลย นอกจากรอยอมรับความผิดจากอลิสเบธ“ข้าคิดถึงเจ้าไง ไม่ได้เหรอ”“หึ หยุดเลย เจ้าแกล้งไอรีนอีกแล้วใช่มั้ย”“ข้าเปล่าแกล้ง”“อย่าบอกนะ...”“อย่าที่เจ้าคิดนั้นแหละ”“เจ้า เจ้า เจ้า.....”“ทหาร!! ตรวจจับรถมาทุกคันที่ออกจากวัง”“พอเถอะ ไม่ทันแล้วล่ะ นางออกไปนานแล้ว”“เจ้ากล้าดียังไงมาปล่อยนกของข้าอีกแล้ว”“เจ้าควรเลิกนิสัยหวงของได้แล้วนะ นกตัวนั้นไม่ใช่ของเจ้า ไอรีนก็เช่นกัน”“เจ้ากล้าดียังไงมาสั่งสอนข้า เจ้าแกล้งทำห้ายแดนมีปัญหาจนข้าต้องไปจัดการยังไม่พออีกเหรอ”“ข้าก็ไปช่วยเจ้าแก้ปัญหาแล้วไง”“ข้ารู้ทุกอย่าง ข้าก็เลยเรียกตัวไห้เจ้ามาช่วยแก้ปัญหาที่เจ้าก่อไง แต่เจ้าแอบกลับมาก่อน แถมยังช่วยไอรีนหนีไปอีก”“ข้าผิดเอง ข้า...ขอโทษ”“เห้อออ...เอาเถอะ ข้าไม่เคยโกรธเจ้าได้เลยจริง ๆ เลิกหงอยได้แล้ว”“...”“มาช่วยข้าแก้ปัญหาเรื่องพี่ชายของเจ้าดีกว่า ไอพี่ชายตัวดีของข้าเนี่ยะซิ ไปเป่าหูเสด็จพ่อให้เลื่อนงานหมั้นมาเร็วขึ้น แถวมยังจะให้พี่ชายเจ้าเข้ามาช่วยราชการในเมืองอีก”“นี่เจ้ายังทะเลาะกับพี่ชายเจ้าอยู่อีกเหรอ”“เอวา ข้าไม่ได้อยากทะเลาะกับเขาหรอก ข้าก็แค่ออกตัวปกป้องไอรีนจากไอคนมากรักนั่นเท่านั้นเอง”“...” เอวานิ่เงียบไปเมื่อได้ยินประโยคดังกล่าว......
TALK : น้อนหนีไปแล้วววววว ไอต้าวตัวแสบของหม่ำหมี๊เราไงต่อดีคะ คุณว่าที่ลูกเขยทุกท่านนนนนนนนนน 55555555555พี่ ๆ แม่ ๆ วางตัวว่าที่ลูกเขยกันตามใจชอบเลยค่าาา ไรท์พร้อมขึ้นด้วยทุกเรืออออออ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 14 Homecoming

นิยายแนะนำ

เป็นนางร้ายอยู่ดี ๆ ทำไมนางเอกมาชอบฉันล่ะ [YURI]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 14 Homecoming

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้