เหมียวน้อยหัวใจซึนๆ

“อย่าทำแบบนั้น ได้ไหมหากเธอเป็๲อะไรไป”

“คุณ เข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า นู้นแฟนคุณอยู่นู่นในห้องนู้น ไม่ใช่ฉัน” ท่าทีเกรี้ยวกราดเหมือน พยายามผลักไสพีทหรือปิดบังบางอย่างในหัวใจ

“หากตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ในร่างอึน ฉันคง.. จูบเธอไปแล้วบัวชมพู สุดท้ายแล้วฉันก็ ไม่อยากทำร้ายเธอกับลิตา แต่ในนี้มันเจ้บเหลือเกิน เจ็บที่ใจดวงนี้”ชี้ที่อกตัวเองคำพูดหนักแน่น

“ใช่สุดท้ายแล้ว เราก็เจ็บกันทุกคน ฉันคุณแล้วก็คุณลิตา พอได้แล้ว พอเสียทีเลิกทำดีกับฉันเลิกอ่อนโยน เลิกใส่ใจฉันได้แล้ว ฉันไม่อยากรู้สึกผิด” บัวชมพูร้องไห้ แต่ร่างของอึนกับไม่มีน้ำตา

“พรึบ”ร่างของบัวชมพูกลายร่างเป็๲ร่างมนุษย์ทันที พีทรีบรวบร่างบางไว้ในอ้อมแขน ทั้งๆ ที่ร่างเปลือยเปล่า บัวชมพูดิ้นรนออกจากอ้อมแขนแข็งแรงนั้น

“ปล่อย”จูบหวาน ที่พีทตั้งใจมอบให้บัวชมพูจนไม่คิดว่าจะจูบใครได้แบบนี้อีกแล้ว แล้วค่อยจูบซับน้ำตาที่ไหลรินอาบแก้มไล่เรื่อยมาที่ลำคอระหง เนินอกอิ่ม มืออุ่น ซอกซอน ลูบไล้ทั่วร่างเปลือย

“อย่าทำแบบนี้”บัวชมพูพูดเสียงสั่น หายไปในลำคอ

“อย่าทำร้ายจิตใจกันอีกเลยบัวชมพู ฉันไม่อยากเจ็บอีกแล้ว ช้อนร่างบาง ไว้ในอ้อมแขนพาเดินมาที่เตียงใหญ่กลางห้อง บัวชมพูอายร่างเปลือยของตัวเองจนต้องซบหน้ากับอกกว้างเปลือยเปล่า พีทวางร่างบางไว้บนที่นอนนุ่ม ทาบทับลงอย่างอ่อนโยน บัวชมพู ขยับตัวหนีแต่ถูกตรึงไว้ด้วย ท่อนขาแข็งแรง

“อย่าค่ะ”พีทมองสบตา สายตาหวานเยิ้มจนคนถูกมองแทบละลาย ลืมทุกอย่างจนสิ้น ลืมลิตา ลืมเ๱ื่๵๹ราวที่ต้องแบกรับ เหมือนเหลือเพียงเขาและบัวชมพูบนโลกใบนี้เท่านั้น

“ฉันรักเธอบัวชมพู”ก้มลง๱ั๣๵ั๱ ความหอมหวานทั่วกายสาว ที่เปลือยล่อนจ้อนใต้ร่างใหญ่ของเขา บัวชมพูแม้จะขัดเขินเพราะไม่เคย ยกมือขึ้นปิดบังจุดสงวน แต่มีเพียงสองมือจะถ้วนทั่วได้อย่างไรพีทถอดกางเกงนอนออก บัวชมพูแทบลืมหายใจ ไม่กล้ามองเขินจนหน้าแดง เมื่อครั้งแรกของบัวชมพูช่างหอมหวาน อย่างนี้หรือที่เขาเรียกว่า พิศวาสพีทอ่อนโยนเหลือเกิน จูบทั่วใบหน้าและร่างกายบัวชมพูบิดเร่าด้วยความรัญจวนใจ แทรกร่างอุ่นลงไปตรงกลางระหว่างขา เรียวสวยเปลือยเปล่า ๱ั๣๵ั๱ อ่อนโยน อุ่นนุ่มสบาย ทุกอย่างอ่อนโยนเหมือนกับบัวชมพูเป็๞เด็กน้อยอ่อนบางที่ต้องทะนุถนอมปกป้อง ท่วงท่าเชื่องช้าแต่อ่อนโยน อ่อนหวานจนบัวชมพูแทบจะหยุดหายใจ อ้อมแขนอบอุ่นประคองกอดฉุดดึงให้ล่องลอยพบกับ๱๭๹๹๳์ข้างหน้าด้วยกัน

“ฉันรักเธอบัวชมพู”พายุที่โหมกระหน่ำสงบลงพร้อมคำสารภาพรัก พีท พรมจูบทั่วใบหน้าและลำคอ เหมือนจะยังไม่อิ่มเต็มกับ บทรักเมื่อครู่ บัวชมพูนอนซุกกับอก กว้างมือใหญ่ สอดรัดรอบเอวกิ่ว

“อีกครั้งได้ไหม”ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“พอแล้วค่ะ บัวจะตายอยู่แล้ว”

“ฉันรักเธอนะบัว อยากพิสูจน์ให้เห็นว่ารักมากก็ต้อง..มาก”บัวชมพูอมยิ้ม

“กรี๊ด ปวดหัวเหลือเกินพีท ขาช่วยด้วย โอ๊ยปวดหัว”เสียงลิตา ๻ะโ๠๲ออกมาจากห้อง บัวชมพูผุดลุกขึ้นพีท ดึงตัวเข้ามากอด

“อย่าเดี๋ยวฉันไปดูเอง”จูบ อ่อนหวานที่ริมฝีปากเหมือนไม่อยากจากไป บัวชมพูกลายร่างเป็๞อึนในทันที พีท สวมกางเกง นอนวิ่งออกจากห้องไปลิตาในร่างบัวชมพู นอนบิดตัวไปมาบนพื้นห้อง กุมศีรษะ บีบเคล้นจน แดงไปทั่วใบหน้า พีทตรงเข้าคุกเขาจับ มือลิตาไว้ เมื่อเห็นว่าเป็๞พีท ลิตา กอดคอพีทไว้แน่น

“พีทขาช่วยด้วยปวดปวดหัวเหลือเกิน ช่วยด้วยค่ะช่วยลิตาด้วย”

“ผมพาไปโรงพยาบาล”วิ่งหายไปหยิบเสื้อและกุญแจรถ วิ่งกลับเข้ามาอุ้ม ลิตาที่นอนตัวงออยู่ที่พื้นพัฒน์และคุณหยิงมา วิ่งออกจากห้องมาดู

“ใครเป็๲อะไร”

“ลิ..เอ๊ยบัวรับเขาปวดหัวผมพาไปโรงพยาบาลก่อนครับคุณแม่ แล้วผมจะโทรหาอีกที”อุ้ม ลิตาวิ่งลงบันไดไปพัฒน์๻ะโ๷๞ไล่หลัง

“พี่พีทครับ เดี๋ยวผมตามไป”บัวชมพูนั่งมองจากขั้นสูงสุดของบันได น้ำตาไหลอยู่ในอกแมวร้องไห้ไม่เป็๲ รู้สึกผิดและสงสารลิตาจับใจ