เกิดใหม่ชาตินี้ ขอเป็นภรรยาชาวสวนผู้กล้าหาญ (จบแล้ว)

        หลี่ชิงหลิงและหลิวจือโม่ไปที่เมืองเพื่อซื้อหมูและผักตามที่ป้าหวงบอก พร้อมใช้โอกาสนี้เชิญเจ้าของร้านฝูหมั่นโหลว

        พวกเขาเป็นเพื่อนร่วมงานกัน อย่างไรก็ต้องบอกเป็นมารยาท จะมาหรือไม่ก็เรื่องของเขา

        หลังจากที่ทั้งสองซื้อของกลับบ้าน หลี่ชิงหลิงก็ไปที่บ้านของผู้เฒ่าหลี่ ผู้เฒ่าหลี่นั่งอยู่ที่ประตู นางร้องเรียกท่านปู่ บอกว่าพรุ่งนี้จะเชิญแขกทานอาหารที่บ้านใหม่ ให้เขาไปร่วมด้วย

        ผู้เฒ่าหลี่เงยหน้าขึ้นมองหลี่ชิงหลิง พยักหน้า ไม่ได้บอกว่าจะไปหรือไม่

        หลี่ชิงหลิงไม่สนใจว่าเขาจะไปหรือไม่ นางแค่มาบอกเขาด้วยความกตัญญู

        เมื่อเห็นว่าผู้เฒ่าหลี่ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว นางจึงหันหลังกลับและจากไป

        ทันทีที่เด็กสาวจากไป หลี่ไหลฝูก็ออกมาจากบ้าน "ท่านพ่อ เจ้าเด็กนั่นมีเงินเยอะขนาดซื้อบ้านหลังใหญ่แบบนั้นได้ยังไง” บ้านขนาดใหญ่แบบนี้โดดเด่นในหมู่บ้าน แม้แต่บ้านของผู้นำหมู่บ้านก็ไม่สวยเท่า

        ผู้เฒ่าหลี่เอื้อมมือหยิบยาสูบที่วางไว้ข้างๆ มาจุด ดูดพ่นควัน หรี่ตาเล็กน้อย มองควันที่พวยพุ่งออกมาโดยไม่ส่งเสียง

        หลี่ไหลฝูถือเก้าอี้มานั่งข้างๆ ผู้เฒ่าหลี่และล้างสมองต่อไป "ท่านพ่อ เจ้าเด็กนั่นไม่บอกว่าจะรับท่านไปหรือ?” ถ้าเขาได้อยู่ในบ้านที่สวยแบบนั้น แม้แต่ตอนหลับก็คงยิ้มออก

        หากผู้เฒ่าเข้าไปอยู่ได้ เขาก็สามารถหาโอกาสเข้าไปได้ด้วยเช่นกัน

        เมื่อถึงตอนนั้น บ้านก็จะเป็นของเขา

        “ทิ้งความคิดเจ้าเล่ห์ไปซะ อย่าก่อเรื่อง” เขาย่อมรู้ว่าลูกชายของเขากำลังคิดอะไร

        "เจ้าเล่ห์อะไรล่ะ ท่านพ่อ หลี่ชิงเฟิงเป็นหลานแท้ๆ ของท่านไม่ใช่หรือ ไปอยู่ดูแลก็ถูกต้องแล้วสิ? ถ้าท่านอยากไป ไม่มีใครว่าอะไรได้”

        เมื่อได้ยินเช่นนี้ หัวใจของผู้เฒ่าหลี่ก็เต้นไม่เป็นจังหวะ ลูกชายเขาพูดได้ไม่เลว

        คำว่ากตัญญูนั้นยิ่งใหญ่เกินไป แม้ว่าเขาจะย้ายไปที่นั่น หลี่ชิงหลิงก็ไม่กล้าที่จะไล่เขาออกมาตรงๆ หรอก

        บ้านที่กว้างขวางและสวยงามเช่นนี้ เขาเองก็ใจเต้น

        เมื่อเห็นว่าสีหน้าผู้เฒ่าหลี่คลายลงเล็กน้อย หลี่ไหลฝูก็เกลี้ยกล่อมต่อไป หวังว่าผู้เฒ่าหลี่จะฟังคำพูดของเขาและย้ายไปที่บ้านใหม่ของหลี่ชิงหลิง

        ต้องเป็นวิธีนี้เท่านั้น เขาถึงจะมีโอกาสย้ายเข้าไป!

        “เลิกพล่ามได้แล้ว มีเวลาก็ไปถางหญ้าในไร่บ้าง อีกไม่กี่วันจะถึงเวลาไถนาฤดูใบไม้ผลิแล้ว”

        หลี่ไหลฝูรู้ว่าถึงเวลาต้องหยุด เขาทิ้งท้ายบอกให้พ่อคิดให้ดี! ก่อนจะหันกลับเข้าไปในบ้าน

        งานกำจัดวัชพืชใช่งานของเขาที่ไหน? เขาเป็นผู้ชายที่เตรียมเป็นเจ้าคนนายคน จะไปทำสิ่งเหล่านี้ได้อย่างไร?

        ผู้เฒ่าหลี่ก้มหัวลงและสูบยาสูบต่อไป แต่ใบหน้าของเขาแสดงสีหน้าครุ่นคิด

        หลี่ชิงหลิงที่กลับถึงบ้านไม่รู้เลยว่าบ้านหลังใหม่ที่นางยังไม่ได้อาศัยอยู่นั้นถูกวางแผนฮุบอย่างรวดเร็ว

        “เก็บของถึงไหนแล้ว” นางมองเด็กๆ ที่กำลังเก็บข้าวของและถามด้วยรอยยิ้ม “โหรวโหรว เก็บเสร็จหรือยัง”

        หลิวจือโหรวทำหน้ามุ่ย ตั้งใจจัดเสื้อผ้าเล็กๆ ของตนให้เป็นระเบียบอย่างเต็มที่  เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่ชิงหลิงก็ส่ายหัวและพูดว่ายัง!

        หลี่ชิงหลิงนั่งบนเก้าอี้ข้างนาง เอื้อมมือไปอุ้มหลี่ชิงหนิงที่อยู่ในอ้อมแขนของหลิวจือโม่ "ค่อยๆ ไม่ต้องรีบ” นางเอื้อมมือไปแตะท้องของหลี่ชิงหนิง "น้องหิวไหม? กินนมไหม?”

        ทันทีที่ได้ยินว่ากินนม หลี่ชิงหนิงก็ยื่นนิ้วชี้ไปทางห้องครัวแล้วส่งเสียง

        หลี่ชิงหลิงเห็นแล้วหัวเราะ "เอาล่ะ ไปกินนมกัน” นางลุกขึ้นอุ้มหลี่ชิงหนิงเดินไปที่ห้องครัว

        นางหยิบชามนมแพะที่อุ่นอยู่ตลอดขึ้นจากหม้อ เอากลับเข้าบ้านเตรียมป้อนหลี่ชิงหนิง

        หลังจากที่หลี่ชิงหนิงดื่มเสร็จ เด็กๆ ก็เก็บข้าวของเสร็จเช่นกัน

        “ท่านพี่ เก็บเสร็จแล้ว เมื่อไหร่จะย้ายไปบ้านสวยๆ” หลิวจือโหรววิ่งเข้าไปกอดน่องของหลี่ชิงหลิง เงยศีรษะน้อยๆ ถามด้วยรอยยิ้ม

        หลี่ชิงหลิงลูบหัวน้อยๆ ของนาง "โหรวโหรวเก่งขนาดนี้เลย? เก็บเสร็จเร็วจัง งั้นรอพี่เก็บให้เสร็จแล้วย้ายไปพร้อมกันนะ ดีไหม?”

        “ดีสิ ดีสิ!” หลิวจือโหรวพยักหน้าอย่างมีความสุข ขอแค่ย้ายไปอยู่บ้านสวยได้ก็พอ “ท่านพี่ ข้าหิวแล้ว ข้าจะกินนม”

        “งั้นให้พี่ชายไปเอามาให้นะ!”

        หลิวจือโหรวได้ยินแล้ววิ่งไปหาหลิวจือโม่ ขอให้หลิวจือโม่ยกนมมาให้

        หลิวจือโม่ก้มลงอุ้ม บีบจมูกน้อยๆ ของนาง ตอบรับและพานางไปที่ห้องครัวเพื่อดื่มนมแพะ

        "ท่านพี่ไปเก็บของเถอะ เดี๋ยวข้าดูแลน้องเอง" หลี่ชิงเฟิงวิ่งเข้าไปอุ้มหลี่ชิงหนิงในอ้อมแขนของหลี่ชิงหลิง "เดี๋ยวพี่พาไปเล่นนะ!"

        เมื่อหลี่ชิงหลิงว่างก็เริ่มไปเก็บของ

        หลังจากเก็บข้าวของเสร็จจึงค่อย ๆ ย้ายไปบ้านใหม่ ทุกคนหลับสบายได้หนึ่งคืน เช้าวันรุ่งขึ้น ป้าหวงพาหญิงสาวสองสามคนที่ทำงานขยันขันแข็งมาช่วย

        หลี่ชิงหลิงได้เตรียมอาหารเช้าไว้แล้ว เด็กสาวเรียกให้พวกนางทานอาหารเช้าก่อนทำงาน

        เมื่อป้าหวง และคนอื่นๆ เห็นอาหารเช้าที่มีทั้งโจ๊กหมูและแป้งทอดไข่ก็น้ำลายสอทันที

        แต่พวกนางปฏิเสธ บอกว่ายังไม่ได้ทำงานจะกินข้าวก่อนได้ยังไง?

        หลี่ชิงหลิงมองความคิดพวกนางออกจึงหัวเราะ ดึงพวกนางเข้าไปในครัว บอกไม่ต้องเกรงใจกับตนมากนัก

        กลุ่มหญิงสาวมองป้าหวง ป้าหวงพยักหน้าบอกว่างั้นก็กินเถอะ กินเสร็จจะได้มีแรงทำงานให้เต็มที่

        สิ้นเสียง กลุ่มหญิงสาวก็เริ่มกิน

        หลังอาหารเช้า ป้าหวงถามหลี่ชิงหลิงว่าของอยู่ที่ไหน พวกนางพร้อมทำงานแล้ว

        เมื่อหลี่ชิงหลิงเปิดตู้และหยิบของออกมา ป้าหวงและคนอื่นๆ ก็อ้าปากค้าง "เสี่ยวหลิง เจ้าซื้อของเยอะขนาดนี้เลยหรือ ดีกว่าที่เรากินช่วงตรุษจีนเสียอีก" ซื้อเนื้อเยอะขนาดนี้ในคราวเดียว ราคาเท่าไรกัน?

        ไม่มีผู้ใหญ่อยู่ด้วยแล้วไม่ไหว ใช้เงินมือเติบจริงๆ

        หลี่ชิงหลิงหัวเราะ "ถ้าอย่างนั้นวันนี้ก็รบกวนด้วยนะเจ้าคะ” นางกลัวว่าจะไม่พอสำหรับคนทั้งหมู่บ้านจึงซื้อมาจำนวนมาก

        ป้าหวงและคนอื่นๆ บอกว่าไม่มีปัญหา แต่ละคนเริ่มยุ่งกับงานของตัวเอง

        หลี่ชิงหลิงออกไปข้างนอกกับหลิวจือโม่ ไปทักทายต้อนรับชาวบ้านที่มาหา

        ผู้คนจากหมู่บ้านจะนำของมาด้วย แต่ไม่ใช่ของแพง จำพวกผักหรือไข่

        หลี่ชิงหลิงและหลิวจือโม่ไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้มากนัก ไม่สำคัญหรอก ขอแค่มีน้ำใจก็พอแล้ว

        "เสี่ยวหลิง บ้านหลังนี้เสียเงินไปเท่าไรเนี่ย? กว้างขวางมาก" เห็นบ้านกว้างขวางเช่นนี้ ชาวบ้านที่รู้สึกอิจฉาและถาม "ทั้งชีวิตข้าก็คงสร้างบ้านใหญ่ขนาดนี้ไม่ได้”

        รอยยิ้มที่มุมปากของหลี่ชิงหลิงยังคงไม่เปลี่ยนแปลง "ถ้าถามข้าก็คงถามผิดคนแล้ว ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าบ้านหลังนี้ราคาเท่าไร บ้านหลังนี้ไม่ใช่ของข้า” ถ้านางบอกว่าราคาเท่าไร ครอบครัวคงจะไม่สงบสุขแน่

        เพื่อป้องกันไม่ให้สิ่งนี้เกิดขึ้น นางทำได้เพียงส่งเรื่องนี้ไปให้หลิวจือโม่แทน

        หญิงสาวคนนั้นตกตะลึง เห็นได้ชัดว่านางไม่เชื่อคำพูดของหลี่ชิงหลิง "เสี่ยวหลิง เราคนหมู่บ้านเดียวกันแท้ๆ ปิดบังกันทำไม”

        “ท่านป้าอย่าทำให้ข้าลำบากใจสิ ข้าไม่รู้จริงๆ” หลี่ชิงหลิงยังคงตอบอย่างอารมณ์ดี “ข้าแค่ยืมอาศัยอยู่ จะไปรู้เรื่องแบบนั้นได้ยังไง”

        นางขมวดคิ้วมอง เมื่อเห็นท่าทางจริงใจก็แอบเชื่อว่าบ้านหลังนี้ไม่ได้สร้างด้วยเงินของหลี่ชิงหลิง

        นางคงจ่ายไม่ไหวหรอก ถ้าอย่างนั้นก็เป็นเงินของหลิวจือโม่

        นางเปิดปากอยากถามหลิวจือโม่ แต่ก็ถูกเสียงผู้ชายคนหนึ่งขัดจังหวะก่อน

        “อะไรนะ บ้านหลังนี้ไม่ใช่ของนางหรือ” หลี่ไหลฝูเพิ่งได้ยินจึงถามด้วยน้ำเสียงจับผิด “เสี่ยวหลิง ไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม?” ถ้าบ้านหลังนี้ไม่ใช่ของหลี่ชิงหลิง แผนของเขาจะทำอย่างไร

        หลี่ชิงหลิงเห็นพวกผู้เฒ่าหลี่จึงทักทาย ก่อนจะตอบหลี่ไหลฝู "ท่านลุง เรื่องแบบนี้ล้อเล่นได้หรือ" ชื่อของบ้านหลังนี้ไม่ใช่ชื่อของนาง นางไม่ได้โกหกพวกเขา

        “เป็นไปไม่ได้ ถ้าไม่ใช่เจ้าจ่าย เด็กนี่จะจ่ายไหวหรือ? หือ?” หลี่ไหลฝูชี้หลิวจือโม่ที่ยืนอยู่ข้างๆ น้ำเสียงไม่พอใจมาก “ดูสภาพสิ จะจ่ายเงินสร้างบ้านหลังใหญ่แบบนี้ไหวได้ยังไง”

        เขารู้สึกว่าหลี่ชิงหลิงจงใจโกหก

        หลี่ชิงหลิงเอียงศีรษะมองหลี่ไหลฝูที่มีท่าทางตื่นเต้น ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย "ท่านลุงตื่นเต้นขนาดนี้ทำไม? มันก็ไม่น่าเกี่ยวกับท่านหรือเปล่า?” ระหว่างพูดก็กวาดตามองพวกผู้เฒ่าหลี่โดยไม่ทิ้งร่องรอย

        ทันใดนั้น ดูเหมือนนางจะเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมา

        "ทำไมจะไม่…"

        "อะแฮ่ม..." ผู้เฒ่าหลี่ไอหนักๆ สองครั้ง ขัดจังหวะสิ่งที่หลี่ไหลฝูเกือบจะโพล่งออกมา หากหลี่ไหลฝูพูดออกไป พวกเขาจะต้องเสียหน้าอีกครั้งแน่ "เอาล่ะ เข้าไปกันเถอะ!"

        “ท่านพ่อเข้าไปข้างในก่อน ข้าจะถามให้รู้เรื่องว่ามันยังไงแน่” เขาไม่เชื่อจริงๆ ว่าหลิวจือโม่จะเป็นคนจ่ายค่าบ้านหลังนี้

        ในจังหวะนี้เอง รถม้าคันหนึ่งมาหยุดอยู่ที่ประตู เจ้าของร้านฝูหมั่นโหลวยกม่านรถม้าและออกมา

        หลิวจือโม่เห็นแล้วเดินเข้าไปทักทาย "ท่านลุงเจ้าของร้าน เป็นแขกที่หายากนะครับ!"