/ I like strawberry jam/
“ถ้าฉันไม่เรียกแกมาก็ไม่คิดจะโผล่หัวมาให้เห็นเลยใช่มั้ย”
“คงงั้นมั้งครับ”
เหมือนที่เขาบอก ว่าบางทีบ้านก็ไม่ใช่เซฟโซนเสมอไป
ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบก่อนจะนั่งลงที่โต๊อาหารฝั่งตรงข้ามของคุณย่า การกลับบ้านครั้งนี้ไม่ใช่ว่าผมอยากมาแต่เพราะคำประกาศิตของคนตรงหน้าต่างหากถึงทำให้ผมมาอยู่ที่นี่ได้
“มีธุระอะไรก็รีบพูดมาเถอะครับ ผมไม่มีเวลามากขนาดนั้น ผมต้องทำงานต่อ”
“งานเส็งเคร็งพรรณ์นั้นน่ะรึ ทำไปก็เสียเวลาเปล่าๆ งานแบบนั้นมันไม่มีทางสำเร็จตามที่แกหวังหรอก”
“ถ้าคุณย่าเรียกผมเพื่อมาพูดแค่นี้ละก็ ผมขอตัวนะครับ เพราะเสียเวลาชีวิตของผม”
“หึ แกนี่นิสัยเสียเหมือนแม่แกไม่มีผิด ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมเ้าสุถึงได้ไปหลงรักผู้หญิงข้างถนนแบบนั้น”
มือหนากำหมัดแน่นแต่คงไม่มีใครเห็น บางทีก็อยากถามนะ ว่าการที่พ่อกับแม่เขารักกันมันผิดขนาดนั้นเลยหรอ มันต้องเกลียดชังกันถึงขนาดนี้เลยรึไง ขนาดพวกเขาตายไปแล้วไปอยู่คนละภพคนละชาติแล้วคนเป็แม่ก็ยังมิวายสร้างความเกลียดชังพวกได้อยู่เสมอ
“คุณนายใหญ่คะ คุณหนูริชมาแล้วค่ะ”
“พาเธอเข้ามา”
สิ้นเสียงทางด้านประตูฝั่งขวาเผยให้เห็นหญิงสาวคนหนึ่ง คุณหนูริชลูกสาวคนเล็กจากตระกูลดังในชุดเดรสสีน้ำเงินเข้มผมดำดัดลอนยาวประมาณกลางหลังมองดูรวมๆแล้วมีเสน่ห์ตามสไตล์ลูกคุณแต่สำหรับผมเธอก็แค่หมากตัวหนึ่งของคุณย่าเท่านั้น
ช่างน่าสงสารเธอนะ
“สวัสดีค่ะพี่เวย์”
“ครับ”
ผมตอบไปตามมารยาทอย่างไม่ได้ใส่ใจมากนัก อีกคนนั่งลงฝั่งซ้ายมืออย่างเรียบร้อย การมาของเธอคงไม่พ้นให้ผมมานั่งกระชับสัมพันธ์ไม่ก็…เื่หมั้นหมาย
“นี่คือคู่หมั้นของแก”
เห็นมั้ย ผมเดาไม่ผิด
“แล้วแกก็ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด”
“หึ ว่าแล้วเชียว คือผมปฏิเสธไม่ได้เลยใช่มั้ย”
“แกก็ลองดู ถ้าแกอยากหาเื่ฆ่าตัวตายให้ตัวเองละก็ อยากทำก็เชิญเลย”
คำประกาศิตออกจากปากผู้เป็ย่า เธอคงแค่คิดว่าผมไม่มีทางที่จะกล้าปฏิเสธเธออย่างแน่นอน เพราะคำประกาศิตของเธอถือว่าเป็ใหญ่ที่สุดในตระกูล หากใครคิดคัดค้านมันก็ไม่ต่างอะไรกับการฆ่าตัวตายทั้งนั้น
แต่ไม่ใช่สำหรับผม เขาว่ากันว่ายิ่งปีนสูงยิ่งเจออุปสรรคเยอะแต่ยิ่งสนุก แบบนี้ต่างหากที่น่าลอง
“น่าสนุกดีนะครับ ผมอยากลองดูเหมือนกัน ถ้างั้นผมก็ขอเลือกปฏิเสธ บางทีว่าถ้าหากผมเลือกฆ่าตัวตายอย่างที่คุณย่าพูด ชีวิตผมมันอาจจะดีขึ้นก็ได้ หรือไม่บางที…เส้นกราฟชีวิตของผมมันอาจจะพุ่งสูงจนผมรับมือไม่ไหวก็ได้นะ”
“เ้าเวย์!!!!! แกกล้าเล่นลิ้นฉันงั้นเรอะ!”
“เอ้า ทำไมล่ะครับ เมื่อกี้คุณย่ายังบอกให้ผมท้าทายอยู่เลยหนิ ผมก็ทำตามคำขอแล้วไง ไม่ใช่ชอบหรอครับ หรืออยากได้ที่มันมากกว่านี้”
“แกอย่ามาเล่นลิ้นกับฉันนะ แกนี่มันนิสัยปากร้ายเหมือนแม่แกไม่มีผิด”
คนแก่ยืนชี้หน้าเขาด้วยมือสั่นเครือนั่น ยืนก็จะไม่ไหวอยู่แล้วเชียว ยายแก่เอ้ย
“แหม ดูเหมือนคุณย่าจะชอบแม่ผมนะครับเนี่ย พูดถึงแม่บ่อยซะเหลือเกิน”
“ฮึ่ย…!”
“อ้าวๆ เวลาหมดแล้วหรอเนี่ยเสียดายจังเลย แหม อยากจะอยู่เล่นต่ออีกสักหน่อยนะครับ แต่พอผมมีงานมีการต้องทำ งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ แล้วก็…อย่าลืมดูแลรักษาสุขภาพด้วยนะครับคุณย่า อย่ายืนนานล่ะเดี๋ยวจะล้มหัวฟาดเอา”
“ฮึ่ย…เ้าเวย์!!! แก…กลับมาเดี๋ยวนี้นะ!!!!”
ผมเดินออกจากบ้านใหญ่ตรงเพื่อจะขึ้นรถไม่รอให้เสียงของคุณย่ามารั้งผมหรอก เกือบจะถึงรถผมได้ยินเสียงเรียกจากคนคุ้นเคย หันไปพบกับป้าสายที่วิ่งมาทางพร้อมกับของบางอย่างที่อยู่ในมือ
“คุณหนูคะ ป้าทำของโปรดเอาไว้ให้เห็นคุณหนูไม่ได้ทานเมื่อกี้”
“ขอบคุณครับป้า ผมจะกินมันอย่างดีเลย”
ป้าสายเป็อีกคนรองจากพ่อและแม่ที่ผมนับถือและรักมากที่สุด เธอมักจะคอยดูแลเวลาที่พ่อแม่ไปทำงานหรือคอยให้คำปรึกษาอะไรหลายๆอย่าง ทุกครั้งเวลาผมเสียใจหรือร้องไห้ป้าสายนี่แหละที่จะคอยปลอบผมเสมอ
“ป้าอยากจะช่วยคุณหนูนะคะ แต่ป้าไม่รู้จะช่วยยังไงดี”
“ไม่เป็ไรครับ แค่ที่ผ่านมาป้าก็ช่วยผมเยอะแล้ว”
ผมบอกปัดปฏิเสธ ผมเกรงใจป้าสายและไม่อยากให้แกเหนื่อยเพราะแค่นี้แค่ก็เหนื่อยกับยายแก่เต็มทนแล้ว
“งั้นผมไปก่อนนะครับ”
“เดินทางปลอดภัยนะคะคุณหนู”
“ครับป้า โชคดีเหมือนกัน”
ผมเอ่ยลาก่อนจะขึ้นรถขับออกจากบ้านไป
ลาก่อนบ้านที่เคยอยู่ ลาก่อนบรรยากาศแย่ๆ ลาก่อนยายอภิญญา
|
“ออเดอร์ดังอีกแล้ว”
“หยุดบ่นน่า”
ผมเหวใส่อีกคนก่อนจะกลับมาสนใจกับการชงเครื่องดื่มตรงหน้า ผมทำงานอยู่ที่นี่ได้สี่ปีกว่า ถ้าจำไม่ผิดก็ั้แ่เรียนอยู่ปีสองหรือปีสามนี่ล่ะ เดิมนี่คาเฟ่นี้เป็ของพี่บีลูกพี่ลูกน้องที่รู้จักกันั้แ่ยังเด็ก แต่เพราะเมื่อสองปีที่แล้วพี่บีต้องแต่งงานและย้ายตามสามีไปอยู่ที่ฝรั่งเศสแล้วแกก็รักร้านนี้มากด้วยยังไม่อยากให้ปิดเลยตัดสินใจยกร้านที่ให้ผมเป็คนดูแลแทน นั่นจึงให้ตอนที่ผมเรียนจบเลยเลือกมารับ่ต่อทันที ตอนแรกก็ไม่ได้ชอบอะไรมากแต่พอทำไปนานเข้ามันกลับมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก
สายเหลือบมองนาฬิกาเขาจำได้ว่าวันนี้เจลมีติวสอบเข้ามหาลัย หันมองอีกคนที่เดินเข้าเดินออกหลังร้านดูท่าคงจะลืมเวลาไปแล้ว
“เจล มีติวไม่ใช่หรอ”
“ใช่ หนูลืมเลย!”
ผมส่ายหัวเล็กน้อย งี้แหละพอทำงานยุ่งเข้ามากๆก็จชอบลืมนู่นนี่นั่นอยู่เสมอ
“ไปเถอะเดี๋ยวพี่ทำต่อเอง”
“จะดีหรอพี่”
“อือ”
“งั้นหนูไปนะ สวัสดีค่ะพี่เร็น” ผมพยักหน้าตอบ
เจลไปแล้วเหลือเพียงผมที่ต้องเฝ้าร้าน ผมยังคงง่วนอยู่กับการทำเครื่องดื่มทำบ้างพักบ้างแต่ก็ไม่ได้หนักเท่าไหร่ ผมทำไปได้พักใหญ่เหมือนรู้สึกว่าเวลามันน่าจะเย็นแล้ว ผมเงยหน้าดูนาฬิกาที่แขวนติดผนังร้านบอกว่าตอนนี้ห้าโมงเย็นแล้วได้เวลาที่ผมจะต้องปิดร้านแล้วล่ะ ผมเริ่มทยอยเคลียร์ของจัดการเคลียร์ออเดอร์ทั้งหมดเพื่อเตรียมจะปิดร้าน เสียงกระดิ่งประตูดังขึ้นให้ผมหันไปมอง ชายคุ้นเคยในชุดเสื้อเชิ้ตสีน้ำตาลกับกางเกงยีนส์ยาวที่ดูแล้วดูดีเข้ากับหน้าตาของเขาเลยทีเดียว
ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ เวย์
“ร้านปิดแล้วเชิญวันอื่น”
“ใจร้ายกับลูกค้าจังเลยนะ”
เวย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงน้อยใจแต่ใบหน้าดันยิ้มร้ายกาจซะงั้น แม่วโคตรเชื่อไม่ได้เลย
“ก็บอกว่าปิดร้านแล้ว”
“ไม่ได้มาอุดหนุน”
“แล้วมาทำไม”
“ก็…อยากมาหาเฉยๆ ม่ได้หรอ”
คำตอบจากปากเขากับรอยยิ้มนั่นผมคงเชื่อแหละ เวย์เดินมาหย่อนตัวลงที่หน้าเคาน์เตอร์พร้อมกับเท้าคางอย่างสบายใจ เราสบตากันอยู่ครู่ก่อนที่ผมจะเลือกเป็ฝ่ายที่ละออกไปเอง ถ้ามองกันนานถ้าผมเป็ปลาคราฟคงได้ท้องไปแล้ว
“ให้ช่วยมั้ย”
“ไม่ต้อง”
“อยากช่วย”
“อยู่เฉยๆเถอะ”
พูดเสร็จผมก็ปลีกตัวไปที่หลังร้านทันทีหลังจากที่ปิดประตูด้านหน้าเสร็จเรียบร้อย จัดการเก็บของเข้าที่พร้อมกับเช็คของสำหรับวันพรุ่งนี้ดูเหมือนของจะไม่พอสงสัยวันพรุ่งนี้คงต้องซื้อเพิ่ม
“กลิ่นแยมสตอเบอรี่หรอเนี่ย”
ลมหายใจรดอุ่นอยู่ที่ต้นคอผมหันมองอีกคนที่ซ้อนอยู่ด้านหลังั้แ่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
“เข้ามาทำไม”
“ก็มันเหงาหนิ”
โคตรข้ออ้างเลย ผมดันอกแต่อีกคนมันยื้อพยายามที่จะก้มลงมาพร้รอมกับทำจมูกฟุดฟิด คิดว่าตัวเองเป็หมารึไง
“ถอย”
“อยากกิน”
กินอะไร จะมาหาหิวอะไรตอนนี้วะ ผมดันอกของอีกคนแต่อีกคนดันสู้กลับคนตัวสูงดึงแขนผมล็อคด้วยแรงของเขาผมพยายามดิ้นแต่ไม่ว่าจะดิ้นยังไงก็สู้แรงของเขาไม่ได้อยู่ดี
“มันใช่เวลามั้ย”
“ก็หิว ไม่ได้หรอ”
อีกคนทำเสียงอ่อนบวกอ่อย เวย์เชยคางผมให้เชิดขึ้นก่อนจะโน้มตัวลงมาบรรจงมอบจูบให้ มันน่าตลกนะทั้งใจผมแม่งโคตรเกลียดเขาแต่พอเขาทำแบบนี้กลับไม่ปฏิเสธ ดิ้นหนาของอีกฝ่ายดุนเข้ามาในโพรงปากเราแลกเปลี่ยนความหวานกันจนเกิดเสียงของนำ้ตายกระทบกัน อีกคนละก่อนจะเปลี่ยนเป้าหมายบรรจงจูบลงที่ไหปลาร้าก่อนที่จะขบมันจนทำให้ผมเสียอาการ
“อึก ย- กัด”
“หวานสัส”
ริมฝีปากหนาเปลี่ยนมาจูบผิวขาวไล่ลงมาเรื่อยๆ เขาจัดการถกเสื้อและเอี๊ยมของผมขึ้นมาจนถึงหน้าอกเผยให้เห็นหน้าท้องเนียน อีกคนก้มลงบรรจงจูบก่อนจะขบที่ท้องผมจนความเจ็บแล่นปรี๊ด
“อย่าทำรอย”
“ไม่เอา”
ผมจัดการยกแขนฟาดอีกคนไปทีนึง คนอะไรแม่งยิ่งห้ามยิ่งยุ
“หิวแล้ว”
เวย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มแอบแหบพร่าคนฟังอย่างผมใจสั่นขึ้นมาทันที เขาไม่ทันให้ผมได้เอ่ยปากพูดมือหนาจัดการปลดกางเกงออกจนเผยให้เห็นชั้นในก่อนจะจัดการสอดมือเข้า
“อะร-อึก!!”
ไม่ทันได้เบรคอีกคนก็จู่โจมคนผมเผลอเปล่งเสียงออกมา หัวสมองตอนนี้มันขาวโพลนไปหมดแล้วคิดอะไรไม่ออกมีแต่เื่อุบาทว์เข้ามาในหัวแทน
“เฮือก!!!”
เผลอเปล่งเสียงร้องน่าอายออกมาโดยที่ไม่ได้กลัวว่าเสียงมันจะเล็ดลอดออกไป แยมรสสตอเบอรี่ไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย อีกคนก้มเฉดชิมมันเหมือนไม่กลัวว่ามันจะสกปรก ผมดันไหล่ของอีกคนแต่แรงหมดเสียงก็หาย
“อึก”
“อร่อยสัส”
ภาพตรงหน้าเวย์เลียริมฝีปากแต่มันกลับทำให้เขาดูเซ็กซี่ขึ้นเป็กอง มือของผมหมดเรี่ยวแรงที่จะต่อกรกับเขาอยู่ที่ท้องแกร่ง
ไม่ว่าจะกี่ครั้งเซ็กส์ของเขามันก็ดีไม่เปลี่ยนเลย
867
