เซียวหยวนหมิงถือของนำหน้าซูเจียวเจียวอุ้มหยวนหยวนเดินตามหลัง “นี่คือลูกอมกระต่ายขาวจ้ะอร่อยไหม?”
หลิวหยวนหยวนพยักหน้าหงึกหงัก“อื้อ! อร่อยค่ะ!”
ไม่นานทั้งสองก็มาถึงบ้านของเซียวหยวนซิน
ขณะนั้นที่หน้าประตูบ้านของเซียวหยวนซินมีเสียงร้องห่มร้องไห้ดังระงมพร้อมกับร่างของชายฉกรรจ์สี่คนถือท่อนไม้หรือคานไม้ กำลังจะออกไปข้างนอก
ในลานบ้านมีเสียงโหยหวนของหลิวเกาเขาร้องไห้ราวกับเพิ่งสูญเสียญาติสนิท “คุณย่าครับคุณแม่ครับ ถ้าไม่มีใครกลับมา ทุกคนก็อาจจะไม่ได้เจอผมแล้ว! ฮือๆ …คนใจร้ายคนนั้นกดหัวผมจมน้ำ เขาจะฆ่าผม!”
คุณย่าหลิวได้ยินว่าหลานรักประสบเคราะห์กรรมเช่นนั้นก็ตกใจร้องโวยวาย “ไอ๊หยา! หลานย่า!ใครกันช่างใจร้ายใจดำถึงเพียงนี้ มาทำร้ายหลานย่าได้ลงคอ!”
คุณแม่หลิวเองก็ร้องห่มร้องไห้อยู่ข้างๆเช่นกัน“ถ้าหลิวเกาของพวกเราไม่โชคดี คงถูกคนใจร้ายคนนั้นทำร้ายไปแล้วลูกจำคนใจร้ายคนนั้นได้ไหม ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน?”
หลิวเกาเช็ดน้ำมูกน้ำตาร้องไห้สะอึกสะอื้น “ผมจำไม่ได้ว่าเป็นใครรู้แค่ว่าเป็นผู้ชายตัวใหญ่… ดูดุร้ายมากๆ เลย…”
คุณปู่หลิวหน้าตึง“คนคนนั้นต้องยังไม่ไปไหนแน่ ไป! พวกเราไปดูกันเดี๋ยวนี้”
หลิวเฉิงเหว่ยกะว่าจะตามไปแต่ถูกเซียวหยวนซินดึงมือไว้ “เฉิงเหว่ยหยวนหยวนลูกของเราหายไป ยังไม่กลับมาเลย จะเป็นอะไรไปหรือเปล่าคะเราไปหาหยวนหยวนกันก่อนดีไหม?”
หลิวเฉิงเหว่ยยังไม่ทันได้อ้าปากคุณแม่หลิวก็ตะโกนด่าขึ้นมา “ก็แค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่งจะห่วงอะไรนักหนา! หล่อนไม่เห็นหรือไงว่าหลิวเกาของพวกเราเกือบถูกฆ่าตาย!ตอนนี้ต้องไปตามหาคนใจร้ายคนนั้นที่เกือบจะฆ่าหลิวเกาก่อน ไม่ให้เขาหนีไปได้!”
หลิวเฉิงเหว่ยแสดงสีหน้าลำบากใจในทันที
เซียวหยวนซินหน้าซีด“แต่ว่าหยวนหยวนเพิ่งจะสามขวบเอง ถ้าเจอคนใจร้ายเข้าจะทำยังไงคะ?”
คุณแม่หลิวกล่าว“ก็แค่เด็กไร้ค่าเท่านั้นแหละมีแต่หล่อนคนเดียวที่เห็นเป็นสมบัติล้ำค่า คนอื่นบ้านไหนเขาจะสนใจกัน? หลิวเกาของพวกเราคือหลานชายทองคำของตระกูลหลิว!คนใจร้ายคนนั้นอาจจะอิจฉาหลิวเกาของเรา ถึงได้แอบลงมือทำร้าย!ต้องไปตามหาคนใจร้ายคนนั้นก่อน เพื่อแก้แค้นให้หลิวเกาของพวกเรา!”
คุณย่าหลิวก็เห็นด้วย“ถูกต้อง! ต้องตามหาคนใจร้ายที่ทำร้ายหลิวเกาให้เจอใครจะรู้ว่าคราวหน้าเขาจะทำร้ายหลิวเกาอีกหรือเปล่า? หยวนหยวนก็แค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆไม่มีเนื้อหนังมังสาเลย ต่อให้ยกให้คนอื่น เขายังรังเกียจไม่มีใครทำร้ายหยวนหยวนหรอก”
ฟังคำพูดของคนในครอบครัวนี้หัวใจของเซียวหยวนซินก็จมดิ่งลงเรื่อยๆ ได้แต่ฝากความหวังไว้กับสามี หลิวเฉิงเหว่ย
“เฉิงเหว่ย พวกเรามีลูกแค่หยวนหยวนคนเดียวนะคะ…” เสียงของเซียวหยวนซินเริ่มมีเสียงสะอื้นเจือปน
หลิวเฉิงเหว่ยหันไปมองคุณย่าหลิว“คุณแม่ครับ หรือว่าผมไปหาหยวนหยวนก่อน…”
คุณย่าหลิวหน้าบึ้งตึงทันทีตะโกนดุว่า “หาอะไรเล่า! ก็แค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆเท่านั้น ออกไปเล่นแล้วก็ไม่รู้จักกลับบ้าน ยังต้องให้คนออกไปตามหาอีก! ห้ามไป!ตอนนี้แกไปกับพ่อ พี่ใหญ่ และพี่รองไปที่ปากทางเข้าหมู่บ้านเพื่อดักรอซะอย่าปล่อยให้เขาหนีไปได้!”
หลิวเฉิงเหว่ยทำได้แค่หันไปมองภรรยา“ที่รัก หรือว่าคุณไปตามหาเองก่อนแล้วเดี๋ยวพอผมเสร็จธุระแล้วจะไปช่วยคุณหาหยวนหยวนดีไหม?”
คุณปู่หลิวพี่ใหญ่หลิว และพี่รองหลิวเร่งหลิวเฉิงเหว่ยให้รีบคว้าอาวุธไปดักคน
พ่อลูกสี่ตระกูลหลิวถือคานไม้หรือท่อนไม้เดินออกจากลานบ้านพอเดินไปไม่กี่ก้าวก็เจอซูเจียวเจียวที่อุ้มหลิวหยวนหยวนมาพร้อมกับเซียวหยวนหมิง
“หยวนหยวน?” หลิวเฉิงเหว่ยเห็นผู้หญิงสวยแปลกหน้าอุ้มลูกสาวของตัวเองก็ดีใจจากนั้นเขาก็จำเซียวหยวนหมิงที่อยู่ข้างๆ ได้ ซึ่งเป็นน้องชายของภรรยา “อาหมิง นายมาได้ยังไง?”
“คุณพ่อคะ…”
เมื่อเห็นคนในครอบครัวหลิวหยวนหยวนตาก็แดงก่ำ รีบกระโดดเข้ากอดหลิวเฉิงเหว่ยทันที
หลิวเฉิงเหว่ยรับลูกสาวไว้ทันที
ซูเจียวเจียวปล่อยมือ
คุณปู่หลิวกับคุณย่าหลิวเห็นเซียวหยวนหมิงมาก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
“อาหมิง!”
เซียวหยวนซินเห็นลูกสาวกลับมาแล้วแถมยังเป็นน้องชายของตัวเองอีก น้ำตาที่กลั้นไว้ก็ไหลกลับไป กลายเป็นความดีใจแทน
ซูเจียวเจียวมองเซียวหยวนซินอย่างไม่ทันสังเกตแล้วในที่สุดเธอก็รู้ว่าทำไมหลิวหยวนหยวนกับเซียวหยวนหมิงถึงดูคล้ายกันถึงสามส่วน
เพราะเซียวหยวนหมิงกับเซียวหยวนซินหน้าตาคล้ายกันถึงเจ็ดส่วนทั้งสองพี่น้องต่างมีใบหน้างดงามราวเทพสร้าง
เซียวหยวนซินมีตาสองชั้นใบหน้ารูปไข่ คิ้วสวย ปากแดง รูปร่างหน้าตาสวยงาม
อาจเป็นเพราะการทำงานหนักตากแดดตากลมมาเป็นเวลานานเซียวหยวนซินจึงดูแก่กว่าวัย ผิวคล้ำขึ้น มีรอยเหี่ยวย่นบนใบหน้าหลายจุดร่องน้ำตาชัดเจน และรอยย่นเล็กๆ บนหน้าผาก ดูเป็นคนที่มีชีวิตที่ลำบากและเศร้าหมอง
ทันใดนั้นหลิวเกาก็กรีดร้องเสียงแหลม ชี้ไปที่เซียวหยวนหมิงด้วยมือที่สั่นเทา“คุณปู่ครับ! คุณย่าครับ! เขาคือคนใจร้ายที่อยากจะฆ่าผม!เขาคือคนที่กดหัวผมจมน้ำอย่างแรงครับ!”
หลิวเกาชี้ไปที่เซียวหยวนหมิงแล้วตะโกนเสียงดังด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดขีด เขาซ่อนตัวอยู่หลังคุณย่าหลิวกับคุณแม่หลิวตัวสั่นไม่หยุด โดยเฉพาะเมื่อเห็นสายตาที่เซียวหยวนหมิงมองมา เขาก็สะดุ้งตัวแล้วหยุดพูดทันที
คุณย่าหลิวไม่ชอบเซียวหยวนหมิงอยู่แล้วยิ่งได้ยินหลิวเกาบอกว่าเซียวหยวนหมิงเป็นคนกดหัวเขาจมน้ำใบหน้าของคุณย่าหลิวก็ตึงเครียดขึ้นมาทันที “แก...เซียวหยวนหมิง! ไอ้คนใจดำ! กล้าดียังไงมาทำร้ายลูกหลานตระกูลหลิวของฉัน!วันนี้ฉันจะแจ้งตำรวจให้มาจับแกไป!”
คุณปู่หลิวพี่ใหญ่หลิว และพี่รองหลิวได้ยินดังนั้นก็รีบเข้ามาล้อมเซียวหยวนหมิงไว้ราวกับกลัวว่าเขาจะหนีไปได้
เซียวหยวนซินตกใจ“คุณพ่อคะ คุณแม่คะ เรื่องนี้ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆอาหมิงไม่เป็นคนแบบนั้นหรอกค่ะ!”
หลิวเกาตะโกนใส่เซียวหยวนซิน“เขาอยากจะฆ่าผม! คุณยังจะพูดเข้าข้างเขาอีกเหรอ!คุณเป็นคนบ้านไหนกันแน่! อย่าลืมนะว่าตอนนี้คุณแต่งเข้าบ้านหลิวแล้วคุณก็เป็นคนของบ้านหลิวแล้ว!”
เซียวหยวนซินหน้าซีดเล็กน้อยแสดงสีหน้าลำบากใจ
ซูเจียวเจียวได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วฉับเด็กอย่างหลิวเกาอายุแค่ 9-10 ขวบเท่านั้นแต่กล้าตะโกนใส่เซียวหยวนซินต่อหน้าคนมากมาย แสดงให้เห็นว่าเขาเย่อหยิ่งแค่ไหนและไม่เห็นเซียวหยวนซินอยู่ในสายตาเลย!
เซียวหยวนหมิงหน้าซีดลงทันทีดวงตาเรียวยาวลึกซึ้งเต็มไปด้วยความเย็นชาเขามองท่าทางเย่อหยิ่งของหลิวเกาด้วยสายตาเย็นชามองใบหน้าเจ้าเล่ห์และปากร้ายของคุณย่าหลิว รวมถึงสีหน้าไม่พอใจของคุณแม่หลิว…
ซูเจียวเจียวรู้ว่าอาหมิงโกรธมากแล้ว!
เธอตะโกนใส่หลิวเกา“เธอเป็นหลาน ทำไมถึงพูดกับผู้ใหญ่แบบนี้? น้าของเธอยังไม่พูดอะไรเลยเธอเป็นเด็กแท้ๆ กล้าดียังไงมาสั่งสอนผู้ใหญ่ ใครสอนมา!”
ซูเจียวเจียวไม่ยอมทนเธอพูดด้วยน้ำเสียงดุดันมาก จนหลิวเกาชะงักไปทันที
คุณแม่หลิวได้ยินดังนั้นก็ไม่พอใจทันที“เธอเป็นใคร? นี่คือเรื่องภายในบ้านหลิวไม่เกี่ยวกับเธอ เธอมายุ่งอะไรด้วย!”
ซูเจียวเจียวกล่าว“ฉันเป็นภรรยาของอาหมิง! ในเมื่อหยวนซินเป็นพี่สาวของอาหมิงก็ถือเป็นพี่สาวของฉันด้วย! ในฐานะญาติสนิท ฉันก็มีสิทธิ์จะพูดบ้างเหมือนกัน!”