“แค่กๆ เกือบตายแล้วสิ!” เย่หยางที่เพิ่งรอดพ้นจากความตายครั้นนึกภาพกายาเกือบถูกลมปราณะเิจนร่างแหลกสลาย หัวใจก็สั่นสะท้านอย่างอดมิได้
จูชิงกับัคะนองน้ำน้อยกลอกตา เ้านี่ไม่ได้โง่เง่าธรรมดา
“เ้าเป็ศิษย์ของขุนเขากระบี่เทียนหยวนงั้นรึ? เหตุใดขั้นบำเพ็ญเพียรถึงได้ต่ำเตี้ยเฉกเช่นนี้?” จูชิงเอ่ยถาม
แม้ขั้นบำเพ็ญเพียรของเย่หยางจักสูงกว่าจูชิงหนึ่งชั้นฟ้า ซึ่งโดยปกติแล้วนั้นจอมยุทธ์ขั้นหลอมกายาห้าชั้นฟ้าควรแข็งแกร่งกว่าขั้นหลอมกายาสี่ชั้นฟ้า
ทว่าเมื่อครู่ตอนที่จูชิงช่วยสลายลมปราณในร่างกายของเย่หยางเขาพบว่าลมปราณของเย่หยางบางเบาเป็อย่างมาก ถึงขั้นบำเพ็ญเพียรจักสูงกว่าจูชิงทว่าลมปราณกลับเทียบมิได้กับหนึ่งในสี่ของจูชิงด้วยซ้ำ หากนำไปเทียบกันระหว่างซั่งกวานจือหนิงกับจินขวางเย่หยางมิต่างอันใดกับสวะ
รอยยิ้มแสนขมขื่นปรากฏบนใบหน้าของเย่หยาง “ศิษย์ชั้นนอกเยี่ยงข้าจักแข็งแกร่งสักขนาดไหนเชียว?”
เขาไม่เหมือนอนุชนอัจฉริยะอย่างซั่งกวานจือหนิงหรือจินขวางเย่หยางเป็แค่ศิษย์นอกสำนักของขุนเขากระบี่เทียนหยวน แม้ถูกเรียกว่าเป็ศิษย์ ทว่าในความเป็จริงแล้วมิต่างอันใดกับทาสใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการทำงานให้ขุนเขากระบี่เทียนหยวน
แต่ละเดือนศิษย์ชั้นนอกจะได้รับโอสถลมปราณเพียงห้าเม็ดเย่หยางบำเพ็ญเพียรอย่างยากลำบากเป็เวลานานถึงห้าปีหากเพิ่งสำเร็จเป็ขั้นหลอมกายาห้าชั้นฟ้าเท่านั้น
เขาใกล้จะอายุยี่สิบแล้ว ซึ่งใกล้จักพลาด่เวลาบำเพ็ญเพียรที่ดีที่สุดไปถ้ายังหลงวนเวียนอยู่ในขั้นหลอมกายาห้าชั้นฟ้าเกรงว่าทั้งชีวิตก็คงไม่มีทางก้าวเป็ขั้นเคลื่อนย้ายลมปราณได้
เย่หยางถูกบีบเสียจนมุมจึงเลือกที่จักเสี่ยงชีวิตเข้ามาในเกาะหลัวโหวหากพบสมุนไพริญญาดึกดำบรรพ์หนึ่งหรือสองชนิดบนเกาะหลัวโหว สามารถนำไปแลกเปลี่ยนเป็โอสถไขกระดูกกับผู้าุโในสำนักได้โอกาสที่จักสำเร็จเป็ขั้นเคลื่อนย้ายลมปราณย่อมเพิ่มสูงขึ้นถ้าโชคดีอาจได้รับของล้ำค่าจากผู้าุโหรือได้เป็ศิษย์ของผู้าุโ ได้รับสิทธิพิเศษมากมาย
เมื่อได้ฟังเื่ราวของเย่หยาง จูชิงถึงกับสะท้อนใจเขาคิดว่าตัวเองโชคร้ายมากพอแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะมีคนโชคร้ายยิ่งกว่าบำเพ็ญเพียรห้าปีหากกลับอยู่แค่ขั้นหลอมกายาห้าชั้นฟ้า ถ้าเป็เขาคงถอดใจไปแล้ว
จูชิงคิดใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงตัดสินใจเล่าเื่ที่เขาบำเพ็ญเพียรถึงขั้นหลอมกายาสี่ชั้นฟ้าภายในเวลาครึ่งเดือนให้กับเย่หยางฟังโดยมิได้มีเจตนา้าทำร้ายจิตใจของเขาแต่อย่างใด
“เ้าจักต้องเป็ศิษย์ของท่านผู้าุโสักคนเป็แน่แท้ไม่อย่างนั้นคงไม่มีพลานุภาพแกร่งกล้าด้วยอายุน้อยเพียงนี้เป็แน่” เย่หยางกวาดสายตามองจูชิง
จูชิงยักไหล่ ไม่ได้ยอมรับหากก็ไม่ได้ปฏิเสธที่นี่เป็แดนต้องห้ามของขุนเขากระบี่เทียนหยวนคนนอกอย่างเขาเข้ามาได้อย่างไรนั้นเป็เื่ที่ยากจะอธิบาย ถ้าบอกเย่หยางว่าตัวเองฟื้นคืนชีพจากหลุมศพเย่หยางย่อมต้องคิดว่าเขาเป็บ้า
“ขั้นหลอมกายาสี่ชั้นฟ้า...” เย่หยางมองจูชิงอย่างไม่อยากเชื่อขั้นหลอมกายาสี่ชั้นฟ้าต่ำกว่าเขาเพียงหนึ่งขั้นพลังย่อย จักสังหารหมาป่ากลืนจันทร์ได้อย่างไร!
จูชิงเหลือบมองเย่หยาง ไม่ได้พูดอะไรต่อหลังจากที่หล่อหลอมเนื้อหมาป่าเป็พลังปราณเสร็จสิ้นจูชิงก็แบกศพของหมาป่ากลืนจันทร์เข้าไปทิ้งไว้ในป่า
ผ่านไปไม่กี่ลมหายใจ จูชิงก็เดินออกมาจากป่าศพของหมาป่ากลืนจันทร์หายไปอย่างไร้ร่องรอย ในมือของจูชิงมีขวดหยกขวดหนึ่งข้างในบรรจุโลหิตเอาไว้แน่น
“นานแค่ไหนกว่าเกาะหลัวโหวจักเปิดอีกครั้ง?” จูชิงเก็บขวดเืไว้ในเสื้อ
“น่าจะสักยี่สิบวันกระมังเมื่อถึงเวลาท่านผู้าุโจักเปิดเส้นทางเหนือเกาะหลัวโหว มารับพวกเรากลับไป” เย่หยางพูดด้วยความประหม่าเล็กน้อย
เขาเห็นจูชิงผู้นี้เป็คนใหญ่คนโตแล้ว ศิษย์ของผู้าุโล้วนแล้วแต่มีความข้องเกี่ยวกันทางสายเืนั่นเป็สิ่งที่บ่งบอกได้ชัดเจนว่าเหตุใดจูชิงถึงมีขั้นบำเพ็ญเพียรสูงเฉกเช่นนี้ด้วยอายุยังน้อยทั้งยังสามารถสังหารหมาป่ากลืนจันทร์ขั้นเคลื่อนย้ายลมปราณสูงสุดได้
เย่หยางรู้สึกว่ามันเป็โอกาสของเขา หากมีปฏิสัมพันธ์ที่ดีกับจูชิงถึงจักต้องเป็ผู้ติดตามของจูชิง แต่อนาคตในภายภาคหน้าย่อมดีกว่าตอนนี้มากโข
ขอเพียงสำเร็จเป็ขั้นเคลื่อนย้ายลมปราณแม้จักกลับบ้านเกิดก็สามารถเป็ผู้ยิ่งใหญ่ได้
“ยี่สิบวัน!” จูชิงเปล่งเสียงทุ้ม หมายความว่าเขาต้องเอาชีวิตรอดบนเกาะหลัวโหวให้ได้อีกยี่สิบวัน
เพลานี้เกาะหลัวโหวอันตรายสุดแสนมิรู้ว่ายังมีอสูรดึกดำบรรพ์อีกกี่ตัวด้วยพลังของจูชิงการที่จักเอาชีวิตรอดให้ได้ในยี่สิบวันลำบากยิ่งนัก
แม้ว่า《หลัวโหวยิงตะวัน》จักช่วยเพิ่มฤทธิรณให้กับจูชิงทำให้สามารถสังหารอสูรดึกดำบรรพ์ขั้นเคลื่อนย้ายลมปราณได้ไม่ยาก
แต่ถ้าคิดว่าอสูรดึกดำบรรพ์เกาะหลัวโหวมีพลังเพียงเท่านั้นเดาว่าสักวันหนึ่งจักต้องตายอย่างอนาถอยู่บนเกาะอย่างแน่นอน
ครั้นเห็นว่าจูชิงมิได้สนใจตน เย่หยางจึงเดินหลบไปบำเพ็ญเพียรอีกมุมหนึ่งหมาป่ากลืนจันทร์เป็อสูรดึกดำบรรพ์ขั้นเคลื่อนย้ายลมปราณสูงสุดหากเป็ปกติไม่มีทางที่เขาจักได้ลิ้มรสเนื้อล้ำค่าเช่นนี้ การหล่อหลอมเนื้อหมาป่าย่อมเป็ประโยชน์อย่างยิ่งต่อการบำเพ็ญเพียร
“ครืนนน!” จู่ๆ เกาะหลัวโหวก็สั่นไหวอย่างรุนแรงกลางดึกคล้ายกับมีบางอย่างผุดออกมาจากใต้ดิน!
“เกิดอะไรขึ้น?” เย่หยางเพิ่งตื่นจากฝันกวาดสายตามองรอบๆด้วยความตกตะลึง
จูชิงชี้นิ้วขึ้นไปบนฟ้า เย่หยางแหงนหน้ามองตาม จากนั้นม่านตาพลันหดเล็กเท่ารูเข็มอ้าปากค้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
ง้าวหักเล่มหนึ่งประจักษ์กลางนภาลัยพลานุภาพน่าพรั่นพรึงแผ่ซ่านปกคลุมทั่วเกาะหลัวโหว!
เหล่าอสูรดึกดำบรรพ์กู่ร้องคำรามกึกก้อง คลื่นเสียงน่าสะพรึงจนแทบแยกเกาะหลัวโหวเป็เสี่ยงๆ!
“ศัสตราวุธิญญาอะไรกัน ถึงสภาพจักไม่สมบูรณ์หากกลับมีพลานุภาพทรงพลังยิ่งนักเดาว่าน่าจักเป็ศัสตราวุธิญญาระดับลึกลับหรือไม่ก็ปฐีกระมัง” อีกด้านหนึ่งจินขวางจ้องมองง้าวั์ที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศด้วยสายตาเร่าร้อน
ไม่มีจอมยุทธ์คนใดที่ไม่ชอบศัสตราวุธิญญาหากศัสตราวุธิญญาแข็งแกร่งได้ สามารถยกระดับฤทธิรณให้กับผู้ใช้หลายเป็เท่าตัว
“ง้าวนั่นมีกลิ่นอายดึกดำบรรพ์ อาจเป็ศัสตราวุธิญญาที่ทิ้งเอาไว้ในสมัยดึกดำบรรพ์!”ชวีหลิงเฟิงพูด
“ศัสตราวุธิญญาสมัยดึกดำบรรพ์!” ศิษย์ขุนเขากระบี่เทียนหยวนที่ยืนอยู่ข้างหลังพอได้ยินชวีหลิงเฟิงพูดดังนั้นก็ส่งเสียงอื้ออึงเซ็งแซ่!
“ว่ากันว่าขุนเขากระบี่เทียนหยวนเองก็มีศัสตราวุธสมัยดึกดำบรรพ์ชื่อว่ากระบี่เก้าเมฆา อานุภาพเหลือล้ำไร้ทานเทียมเป็ศัสตราวุธิญญาอันดับหนึ่งของขุนเขากระบี่เทียนหยวน!” ศิษย์อีกคนของขุนเขากระบี่เทียนหยวนเสริม
ดึกดำบรรพ์เป็ยุคสมัยลึกลับ สรรพสิ่งในยุคสมัยนั้นกระทั่งผู้าุโยังปรารถนาแล้วนับประสาอะไรกับศิษย์อย่างพวกเขาผู้เยี่ยมยุทธ์ต่างยอมทุ่มเทเพื่อ่ชิงทุกสรรพสิ่งที่หลงเหลือจากสมัยดึกดำบรรพ์!
ตำนานเล่าว่า แรกเริ่มเดิมทีขุนเขากระบี่เทียนหยวนเป็เพียงสำนักสามัญทว่าหลังจากที่เ้าสำนักคนแรกค้นพบเกาะหลัวโหวโดยบังเอิญขุนเขากระบี่เทียนหยวนก็เติบโตรวดเร็วก้าวะโ เมื่อเวลาผ่านไปหมื่นปีก็กลายเป็ขุนเขากระบี่เทียนหยวนสำนักยิ่งใหญ่แห่งทวีปเฉียนหยวน
“าอะไรถึงกับทำให้ศัสตราวุธิญญาดึกดำบรรพ์เสียหายขนาดนี้!”ซั่งกวานจือหนิงใจหาย
“กร๊าซ!” ปักษาอัสนีเก้า์ถลาร่อนว่อนสู่ฟ้าเสียงของมันสะท้อนก้องจากแดนไกล เป้าหมายก็คือง้าวั์!
“ตัวปัญหาโผล่มาอีกแล้ว!” จูชิงกลอกตาไม่ว่าจักไปที่ไหนก็ต้องเจอมัน
ปักษาอัสนีเก้า์ปล่อยแสงอัสนีอัสนีบาตสีทองพุ่งทะยานเข้าใส่ง้าวหัก!
ง้าวหักแน่นิ่งไม่ขยับ ทว่าปักษาอัสนีเก้า์ที่อยู่ไกลหลายร้อยลี้กลับถูกคลื่นพลังสะท้อนกลับรอยแผลขนาดใหญ่ปรากฏกลางหน้าอก!
พลานุภาพของง้าวั์น่าสะพรึงยวดยิ่งกระทั่งปักษาอัสนีเก้า์แข็งแกร่งเพียงนั้นยังาเ็ถ้ามิใช่เพราะปักษาอัสนีเก้า์บินหลบหลีกทัน คงถูกง้าวั์สังหารตัวขาดครึ่งแล้ว
“ถ้าได้ศัสตราวุธิญญานั่นข้าจักต้องเป็อนุชนอันดับหนึ่งแห่งขุนเขากระบี่เทียนหยวนอย่างแน่นอน!” จินขวางคำรามในใจเขาอยาก่ชิงง้าวหักมาเป็ของตัวเองจนแทบทนไม่ไหวแล้ว!
ปักษาอัสนีเก้า์ตกตะลึงเช่นกัน ก่อนหน้านี้มันถูกกระบี่ประหลาดโจมตีจนาเ็แล้วมาตอนนี้ยังมาถูกง้าวหักโจมตีอีกพลานุภาพของง้าวหักเหนือกว่าที่มันจินตนาการเอาไว้มาก
ขนาดสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งอย่างปักษาอัสนีเก้า์ยังเจ็บหนักสาหัสทว่าการบำเพ็ญเพียรทีละลำดับขั้นนั้นไม่สำคัญอีกต่อไป มัน้าเส้นทางลัดที่จักนำพามันไปสู่ขั้นบำเพ็ญเพียรสูงสุด
อักขระลึกลับบนศัสตราวุธิญญาดึกดำบรรพ์ซับซ้อนสุดแสนสำหรับปักษาอัสนีเก้า์แล้วมันเป็โอกาสยากที่จะพานพบขอเพียงตระหนักรู้อักขระพวกนั้นได้มีโอกาสสูงยิ่งที่จักทะลวงขั้นพลังใหญ่กลายเป็สัตว์อสูรระดับเดียวกับัสมุทรอัษฎาเนตร
ปักษาอัสนีเก้า์เป็นฤบาลแห่งเกาะหลัวโหวอสูรดึกดำบรรพ์ที่ต่อกรกับมันได้นั้นมีอยู่เพียงน้อยนิดหากแต่ผู้แข็งแกร่งเช่นมันกลับแพ้พ่ายให้กับัสมุทรอัษฎาเนตร!
“สภาพเยี่ยงนั้นยังน่ากลัวขนาดนี้ หากเป็สภาพสมบูรณ์จักน่ากลัวขนาดไหน?” ศิษย์ขุนเขากระบี่เทียนหยวนอุทานด้วยความตกตะลึง
“ง้าวนั่นจักต้องเป็ศัสตราวุธชั้นสูงในสมัยดึกดำบรรพ์อย่างแน่นอน”ชวีหลิงเฟิงกล่าว
ซั่งกวานจือหนิงพยักหน้าเห็นด้วย แม้แต่ผู้าุโยังบอกว่า กระบี่เก้าเมฆาศัสตราวุธิญญาดึกดำบรรพ์เป็สิ่งลึกลับสุดเปรียบปานซึ่งนางเคยเห็นมันครั้งหนึ่ง แต่เมื่อเปรียบเทียบกันระหว่างสองศัสตราวุธดูเหมือนว่าง้าวั์จักแข็งแกร่งยิ่งกว่ากระบี่เก้าเมฆา
“เป็ไปไม่ได้ กระบี่เก้าเมฆาเป็ศัสตราวุธสำนักง้าวหักจักแข็งแกร่งกว่ากระบี่เก้าเมฆาได้อย่างไร?” ซั่งกวานจือหนิงส่ายศีรษะสลัดความคิดอันน่าขันออกไปจากหัว
ของล้ำค่าสมัยดึกดำบรรพ์มิได้เป็ประโยชน์เพียงกับมนุษย์ทว่ายังเป็สิ่งล้ำค่าของอสูรดึกดำบรรพ์ การปรากฏของง้าวั์สามารถทำให้อสูรดึกดำบรรพ์เข่นฆ่าฟาดฟันเพื่อ่ชิงมันเป็ของตน
“กร๊าซ!” ปักษาอัสนีเก้า์คำรามพลังปราณทั่วฟ้าดินหลั่งผสานเป็หนึ่งบนตัวปักษาอัสนีเก้า์พลังปราณเ่าั้แปรเปลี่ยนเป็อัสนี เพลานั้นปักษาอัสนีเก้า์เปรียบดั่งเทพปีศาจพิชิตโลกันตร์มาดหมายจักพินาศเกาะหลัวโหว
135K
