ตอนที่ 5 กระตุ้น
ในตอนนั้นฟงหมิงที่ถูกสาวสวยดึงมือเดินออกไปจากหุบเขา บรรยากาศรอบข้างก็ชวนให้เขารู้สึกแปลกไปอีกแบบ เมื่อความจริงตัวเขาอย่าว่าแต่ถูกเนื้อต้องตัวสาวสวยแบบนี้เลย ด้วยว่าติดอยู่ในป่ามาหนึ่งปี และใช้ชีวิตด้วยตัวคนเดียวมาตลอด ตอนนั้นขอเพียงมนุษย์ที่เป็นเพศหญิงก็ดีถมแล้ว ส่วนหน้าตาเขาแทบไม่เกี่ยงเลย “ ท่านผู้อาวุโส ข้ามาขอป้ายลูกศิษย์ชื่อของฟงหมิง ลูกศิษย์ของท่านผู้เฒ่าเซียงผาน เจ้าค่ะ ” และอี้หลานที่เดินมาถึง ก็แจ้งต่อชายวัยกลางคน ที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้ไม้แคร่ตรงหน้าทันที และตอนนั้นนางก็ยกจดหมาย ที่อาจารย์นางได้มอบไว้ให้ก่อนหน้า ซึ่งในตอนนั้นชายวัยกลางคนจ้องมองอี้หลานหนึ่งครั้งแบบที่ไม่หันมามองฟงหมิง ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ เดินเข้าไปในอาคารหยิบเอาหยกใสอันหนึ่ง และชุดเสื้อผ้าต่างๆ ยกมาให้ ที่ฟงหมิงตอนนั้นก็รีบเดินเข้าไปจะหยิบเอาสิ่งของ ทว่าตอนนั้นก็มีเหมือนกำแพงกั้นเขาเอาไว้ ก่อนจะเดินไปหาชายวัยกลางคนตรงหน้าได้ ทำให้ฟงหมิงถึงกับสตั้นระหว่างจ้องมองออกไปอย่างลืมตัว ชายวัยกลางคนตรงหน้าไม่ต้องเดาเขาเป็นต้นเหตุของพลังที่ปล่อยมาผลักเขาเมื่อกี้ “ ข้ากล่าวหรือยัง ให้เจ้าเข้ามารับน่ะ ” เสียงกล่าวอย่างเย็นชา ของอู่เต๋า ตอนนั้นบรรยากาศจากตอนแรกที่เรียบง่าย ก็เปลี่ยนแปลงไปเป็นหนักแน่นทันที ทางฟงหมิงที่งงในตอนแรก เวลานี้ก็ยิ่งงงหนักกว่าเดิม ตกลงนี่เขาออกมานอกภูเขาครั้งแรกก็เจอตอเลยหรือ? “ ผู้อาวุโส นี่ท่านต้องการสื่ออะไร ฟงหมิงเขามีสิทธิรับของที่นิกายมอบให้นะ และท่านไม่มีอำนาจที่จะเลือกว่าใครรับได้-ไม่ได้ ” ตอนนั้นทางด้านอี้หลาน เห็นการกระทำของชายตรงหน้าก็รู้สึกไม่ดีทันที พร้อมกับเดินหน้าและกล่าวออกไป โดยในตอนนั้นแม้ทางอี้หลานจะกล่าวออกไปเอง ทว่าแรงกดดันที่เหมือนมีอากาศปล่อยออกมากดทับ กลับดันถูกยกใส่ฟงหมิงแทน จนเขาถึงกับลงไปคุกเข่าระหว่างกัดฟ้องจ้องมองไปยังชายวัยกลางคนตรงหน้าด้วยแววตาที่เริ่มไม่พอใจเช่นเดียวกัน “ เรื่องนั้นมันก็ถูก แต่เจ้านำมาเพียงจดหมายแนะนำตัวของอาจารย์เจ้า และไม่ได้ส่งมอบจดหมายยืนยันตัวของท่านผู้เฒ่าเซียงผานมาด้วย เพราะงั้นข้าไม่มีทางรู้ว่าเด็กนี่เป็นลูกศิษย์ของท่านผู้นั้นจริงๆ ” กล่าวหน้าตาย อู่เต๋าคล้ายไม่สนใจต่อการประท้วงของหญิงสาวตรงหน้าระหว่างทำท่าจะเอาของไปเก็บ ตอนนั้นทางฟงหมิงจ้องมอง ก็สัญชาติญาณของเขาก็รู้โดนอีกฝ่ายเล่นแง่เข้าให้แล้ว ‘ดูท่าอาจารย์เราจะมีศัตรูอยู่ แต่ไม่คิดว่าพอมาถึงก็โดนเล่นงานทันทีแบบนี้.....’ ฟงหมิงนึกคิดในใจ ทว่าความไม่พอใจของเขากลับลดน้อยลงเมื่อคิดมาถึงจุดนี้ โดยที่ใบหน้าของเขาผ่อนคลายลงเบาๆ ระหว่างจ้องมองชายตรงหน้าเอาของไปเก็บ ตอนนั้นทางอี้หลานจะพูดอะไร ฟงหมิงก็เพียงสะกิดนางเบาๆระหว่างส่ายหัว ก่อนจะให้นางพาเขากลับไปส่งที่หุบเขาอาจารย์เขาเหมือนเดิม “ ฟงหมิง ทำไมเจ้าไม่โกรธเลยล่ะ? ท่านผู้นั้นเป็นเพียงผู้อาวุโสระดับล่าง ที่เฝ้าของเท่านั้น หากข้าไปตามอาจารย์มา มีหรือเขาจะกล้าหือ.....แล้วอีกอย่างถ้าเจ้าไม่มีหยกประจำตัว งานประลองที่ใกล้เข้ามา ตอนนั้นเจ้าก็ไม่อาจมีสิทธิเข้าร่วม! ” อี้หลานที่กระทืบพื้นไปมาด้วยความไม่พอใจ(จบ)