ยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว]

ภายในห้องรับแขก

ทั้งเจ้าบ้านและแขกนั่งกันอยู่บนโซฟา ลานเซลอตนั่งอยู่ที่โซฟายาวด้านหนึ่ง ฝ่ายเฉินอันหลานและเจียงหยางนั้นนั่งด้วยกันบนโซฟายาวอีกด้าน ส่วนเว่ยเชียนเฉินก็ยืนอยู่ด้านหลังของลานเซลอตคอยจับตาดูเฉินอันหลานไม่ละสายตาไปไหน

หมิงจวงยกชาเข้ามาเสิร์ฟ แล้วยื่นไปตรงหน้าแขกแต่ละคน

เจียงหยางรับถ้วยชามา ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูของเฉินอันหลานเบา ๆ

“อันหลาน ฉันทั้งสืบหาทั้งสอบถาม ลำบากยากเย็น กว่าจะตามหาที่อยู่ของพวกเขาได้ แล้วทำไมนายถึงรู้ว่าพวกเขาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?”

เฉินอันหลานชายตามองไปทางลานเซลอตที่นั่งอยู่บนโซฟาด้านข้าง และพบว่าอีกฝ่ายก็กำลังจ้องมองมาที่เขาอยู่เช่นเดียวกัน ดังนั้นเขาจึงไม่ได้พูดอะไร นอกจากยกถ้วยชาขึ้นมาดื่ม

เมื่อเจียงหยางเห็นว่าคนข้างกายไม่สนใจตอบคำถาม จึงเลือกที่จะเงียบไม่ถามอะไรมากความอีก

“ทั้งสองคนมาด้วยกันเหรอครับ?” ทันใดนั้น เสียงทุ่มก็ดังขึ้น เป็นลานเซลอตที่เป็นฝ่ายเอ่ยปากทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน

เจียงหยางคิดว่าเฉินอันหลานก็มาด้วยจุดประสงค์เดียวกันคือเพื่อคดีของคริส จึงเตรียมจะพูดกลบเกลื่อนด้วยการบอกว่าเฉินอันหลานบังเอิญอยู่กับเขา แต่กลับได้ยินเฉินอันหลานเอ่ยปากปฏิเสธออกมาเสียก่อนและบอกตัวเขามาหาลานเซลอตเรื่องธุรกิจ

“นายน้อยครับ หัวหน้าเจียงมาก่อนครับ” หมิงจวงบอก

สายตาของลานเซลอตจึงได้ละออกจากเฉินอันหลาน แล้วกวาดตามองไปยังเจียงหยางที่นั่งอยู่ด้านข้างเฉินอันหลานแทน

“หัวหน้าเจียงมาหาผมมีเรื่องอะไรรึเปล่าครับ?”

เจียงหยางหันมองเฉินอันหลาน และเมื่อเห็นอีกฝ่ายก้มหน้าดื่มชาไม่พูดอะไร จึงได้เงยหน้ามองลานเซลอต ความลังเลเกิดขึ้นเล็กน้อย แต่สุดท้ายเขาจึงพูดออกมา

“ที่ผมมาในครั้งนี้ก็เพื่อจะรบกวนให้โอดิน ช่วยชี้แจงคำถามของผมสักสองสามข้อครับ”

“หัวหน้าเจียงมีอะไรก็พูดออกมาตรง ๆ ได้เลยครับ ไม่ต้องเกรงใจ”

“วันที่แปดที่ผ่านมา คุณไปไหนมาเหรอครับ?”

ลานเซลอตไม่ได้ตอบคำถาม แต่กลับเป็นหมิงจวงที่ยืนอยู่ด้านข้างคอยรายงานกระบวนการทำงานของเขาแทน โดยบอกว่าลานเซลอตไปพบเพื่อนคนหนึ่ง เจียงหยางจึงถามต่อว่าไปพบเพื่อนคนไหน หมิงจวงมองดูเจ้านายของตัวเองเล็กน้อย เมื่อไม่เห็นสัญญาณคำสั่งใด ๆ จึงไม่กล้าตอบออกไป

“คริส” ครั้งนี้ลานเซลอตเป็นฝ่ายพูด

เมื่อเจียงหยางได้ยินก็หันไปมองหน้าเฉินอันหลานโดยไม่รู้ตัว และเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงไม่ได้แสดงปฏิกิริยาอะไรออกมาจึงหันไปถามย้ำกับลานเซลอต

“คุณหมอคริสใช่ไหมครับ?”

“ครับ”

“ถ้าโอดิน กับคุณหมอคริสเป็นเพื่อนกัน ก็น่าจะรู้ว่าตอนนี้คุณหมอคริส อยู่ในโรงพยาบาลนะครับ?”

“รู้ครับ” สายตาของลานเซลอตยังคงมองไปทางเฉินอันหลานไม่ละไปไหน “เรื่องนี้เกี่ยวกับจุดประสงค์ที่หัวหน้าเจียงมาในวันนี้เหรอครับ?”

เจียงหยางหัวเราะแห้ง ๆ ด้วยความอึดอัดใจเล็กน้อย จากนั้นก็ตัดสินใจพูดต่อถึงเรื่องระหว่างลานเซลอตกับคุณหมอคริส

“แล้วคุณรู้ไหมครับว่า เกิดเรื่องกับคุณหมอคริสในวันที่แปดพอดี ดูบังเอิญเหลือเกินนะครับ เพราะเป็นวันเดียวกับที่คุณไปหาเพื่อนพอดีเลย”

“แล้วยังไงครับ?”

“ผมอยากรู้ว่าโอดินไปหาคุณหมอคริสด้วยเรื่องอะไรครับ แล้วทั้งสองคน คุยเรื่องอะไรกัน ทำไมหลังจากที่คุณจากไปได้ไม่นาน คุณหมอคริสก็เกิดเรื่องขึ้นทันที”

ลานเซลอตจ้องมองเฉินอันหลานต่ออีกหลายวินาทีก่อนจะละสายตา แล้วก้มลงดื่มชาไปอึกหนึ่ง

“จากที่ได้ยินความหมายของหัวหน้าเจียงแล้ว ดูเหมือนคุณกำลังสงสัยว่า ผมอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องที่คุณหมอคริสต้องเข้าโรงพยาบาลสินะครับ?”

เจียงหยางยิ้มอีกครั้ง

“ผมแค่ต้องการตรวจสอบหาความจริงเท่านั้น หวังว่าโอดินจะเข้าใจแล้วยอมบอกความจริงกับเจ้าหน้าที่นะครับ เพื่อกู้ความยุติธรรมให้กับคุณหมอคริสเพื่อนคุณด้วย”

ลานเซลอตนิ่งเงียบไม่ตอบอะไร

“หัวหน้าเจียงครับ” เมื่อหมิงจวงเห็นว่าสถานการณ์เริ่มอึมครึมจึงรีบถามขึ้น “ผมขอถามคุณสักหน่อยนะครับ ยาเสพติดที่อยู่ในตัวคุณหมอคริส คุณหามันเจอจากที่ไหนเหรอครับ?”

เจียงหยางขมวดคิ้ว

“ในคลินิกครับ”

“ในเมื่อหาเจอได้ในคลินิก แล้วจะต้องหาความยุติธรรมอะไรให้กับเขาอีกเหรอครับ?”

“คนปกติคงไม่มีทางฉีดยาเสพติดเกินขนาดให้กับตัวเองหรอกนะครับ จริงไหม? ยิ่งคนคนนั้นเป็นคุณหมอที่คุ้นเคยกับการรักษาด้วยก็ยิ่งน่าสงสัย”

“ผมได้ยินมาว่าคุณหมอคริสไม่ได้ฉีดเอง แต่เป็นนางพยาบาลที่อยู่กับเขาช่วยฉีดให้นี่ครับ หรือว่ายังมีส่วนไหนน่าสงสัยที่ต้องไปสอบสวนหาคนอื่นอีกเหรอครับ?”

คำโต้แย้งนั้นทำให้เจียงหยางถึงกับพูดอะไรไม่ออกขึ้นมาทันที

“คุณหมอคริสนอกจากจะฉีดยาเสพติดเกินขนาดเข้าสู่ร่างกายของตัวเองแล้ว ก็ยังมีแอลกอฮอล์และสิ่งอื่น ๆ ที่อาจจะสร้างผลกระทบต่อการตัดสินใจของเขาอย่างใหญ่หลวงก็ได้นะครับ?” ทันใดนั้น เฉินอันหลานที่นั่งเงียบมาตลอดก็พูดออกมา ถึงแม้ว่าจะตอบคำถามของหมิงจวง แต่เป้าสายตาของเขากลับเป็นลานเซลอต “หรือจะอีกข้อสันนิษฐานหนึ่งก็คือ คุณหมอคริสกับนางพยาบาลคนนั้นมีพฤติกรรมแบบนี้ภายใต้แรงกดดันบางอย่าง?”

เมื่อเจียงหยางได้ยินก็มีท่าทีตื่นตกใจไม่น้อย อย่างไรก็ตามเขาก็เข้าใจความหมายของเฉินอันหลานอย่างรวดเร็วจึงมีปฏิกิริยาตอบสนองในทันทีด้วยการพูดขยายความต่อจากนั้น

“ภายในร่างกายของคุณหมอคริสไม่พบของสิ่งใดที่สามารถสร้างผลกระทบต่อการตัดสินใจของเขาได้เลย แต่ก่อนเกิดเรื่องเขาถูกซ้อมอย่างหนัก ทำให้ร่างกายได้รับบาดเจ็บร้ายแรง อีกอย่างพยาบาลคนนั้นก็เริ่มมีปัญหาทางจิตอย่างรุนแรงหลังจากที่คุณหมอคริสเกิดเรื่อง…”

“งั้นโอดินช่วยอธิบายหน่อยได้ไหมครับ วันนั้นตอนที่คุณไปหาคุณหมอคริสที่คลินิกมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง”

เฉินอันหลานถามพุ่งเป้าไปที่ลานเซลอต

เมื่อสิ้นสุดคำถามจู่โจมนั้น บรรยากาศภายในห้องรับแขกก็เย็นยะเยือกขึ้นมาเฉียบพลัน

ลานเซลอตจ้องมองเฉินอันหลาน ดวงตาสีดำสนิทสะท้อนแววลึกซึ้งไม่ปกปิด

“อธิบายอะไร? ผมว่าพวกคุณน่าจะเข้าใจผิดแล้วนะครับ” เว่ยเชียนเฉิน สาดสายตามองนายตำรวจทั้งสองคนอย่างไม่เกรงใจพร้อมกล่าวถ้อยคำถากถาง สีหน้ามาดร้าย “ถ้ามีหลักฐานก็นำหมายศาลมาจับได้เลยครับ ถ้าไม่มีก็อย่ามากล่าวหากันด้วยการใช้คำพูดอ้อมไปอ้อมมาแบบนี้ ถ้าพวกคุณอยากจะหาความยุติธรรมให้กับคุณหมอคริสก็ไม่ผิด แต่ต้องไม่ใช่มาสงสัยนายน้อยของพวกเรา”

เฉินอันหลานหัวเราะอย่างเยือกเย็น

“แล้วเมื่อกี้ใครกันที่บอกว่านายน้อยของพวกนายเป็นเพื่อนกับคุณหมอคริส? ทำไม ในเมื่อเพื่อนเกิดเรื่องขนาดนั้น จะไม่ถามไม่สนใจอะไรเลยอย่างนั้นเหรอ?”

ใบหน้าของเว่ยเชียนเฉินมืดครึ้มทันที เขารีบถลันเข้าไปหมายจะสั่งสอน เฉินอันหลาน แต่กลับถูกหมิงจวงที่ยืนอยู่ด้านหน้าขวางไว้เสียก่อน หมิงจวงขยิบตาให้คู่หู หลังจากสถานการณ์คุกรุ่นสงบลง เขาก็อธิบายให้กับเฉินอันหลานและเจียงหยางฟัง

“ที่คุณชายเฉินพูดก็ถูกครับ ในเมื่อเป็นแบบนี้ หลังจากนี้ถ้าหัวหน้าเจียงต้องการความช่วยเหลืออะไรที่เป็นผลดีต่อรูปคดีในคดีความของคุณหมอคริส พวกเราก็จะให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่ เพียงแต่เรื่องที่นายน้อยของพวกเราคุยอะไรกับคุณหมอคริสนั้น ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ นะครับ เรื่องนี้ถือเป็นเรื่องส่วนตัว เป็นความลับของคนไข้ พวกเราไม่สะดวกเปิดเผยจริง ๆ ครับ”

“โอดิน ป่วยเหรอครับ?”

“ไม่ใช่ครับ”

“แล้วใครป่วยล่ะครับ?”

“เป็นเพื่อนที่พิเศษมากสำหรับนายน้อยของพวกเราครับ”

ตอนที่หมิงจวงพูดนั้นเขาปรายตามองไปทางเฉินอันหลานชั่วขณะด้วยสายตาแฝงความนัยบางอย่าง

เฉินอันหลานเห็นทุกการกระทำของหมิงจวงอย่างชัดเจน จึงเดาได้ว่าเพื่อนพิเศษของลานเซลอตที่หมิงจวงพูดถึงนั้นน่าจะหมายถึงตัวเอง ถึงแม้ว่าในใจของเฉินอันหลานจะไม่อยากยอมรับว่าตัวเขาเองน่าจะมีความเกี่ยวพันกับเรื่องนี้ก็ตาม แต่หลังจากที่คริสฉีดยาระงับให้กับเขาจนก่อเกิดผลข้างเคียงอย่างร้ายแรง ไม่นานคริสก็เกิดเรื่องขึ้นทันที ซึ่งเรื่องที่เกิดรวมทั้งเวลาที่เกิดเรื่องช่างเหมาะเจาะลงตัวเหลือเกิน ยิ่งไปกว่านั้นสายตาของหมิงจวงเมื่อครู่ก็ชัดเจนอยู่แล้วว่ามันหมายถึงตัวเขาเอง... เฉินอันหลานขมวดคิ้ว แต่กลับไม่ได้ส่งเสียงใด ๆ ออกมา

ฝ่ายเจียงหยางก็นิ่งไปเช่นกัน เขาเป็นตำรวจมานานกว่าสิบปี และไม่เคยรู้สึกกลัวไม่ว่าจะเจอคดีอะไรหรือต้องไล่ล่าอาชญากรคนไหน แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกกดดันแปลก ๆ ไม่ใช่ว่าเขาขี้ขลาดแต่เพราะคนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเป็นถึงคนในตระกูลเอสเตที่มีพลังอำนาจมากจริง ๆ แค่นั่งอยู่ในห้องรับแขกนี้ไม่กี่สิบนาที ตำรวจวัยกลางคนก็รู้สึกเหมือนเวลาผ่านไปนานนับทศวรรษ ไม่ว่าจะเป็นอัลฟ่าคนไหนก็คงรู้สึกไม่ต่างจากเขาถ้าต้องเผชิญหน้ากับ ——อัลฟ่าขั้นสูงบวกกับความน่ายำเกรงของอัลฟ่าอีกสองคน…

เจียงหยางเคร่งเครียดและตื่นตระหนกอย่างบอกไม่ถูก เขาหันไปกระซิบคนข้าง ๆ

“อันหลาน ตอนนี้เราจะทำยังไงกันดี?”

“คุณเป็นคนมาถามพวกเขาเรื่องนี้ ไม่ใช่ผม”

เมื่อเห็นว่าเฉินอันหลานไม่สนใจเขา เจียงหยางจึงไม่กล้าที่จะถามต่อ

“งั้น...” เขานั่งเงียบอยู่บนโซฟาสักพัก ครุ่นคิดหลายตลบแล้วก็หยุดคำถามไปชั่วขณะ เห็นชัดว่าครั้งนี้พวกเขาคงจะไม่ยอมบอกในสิ่งที่ไม่ต้องการบอกแน่ ๆ เมื่อคิดได้ถึงตรงนี้ เจียงหยางก็ไม่รั้งอยู่นาน เขาพูดคุยกับเจ้าของบ้านอีกเล็กน้อย จากนั้นก็ลุกขึ้นแล้วกล่าวลาในที่สุด

เมื่อเจียงหยางไปแล้ว ในห้องรับแขกจึงเหลือเพียงแค่ลานเซลอตผู้เป็นเจ้าบ้านและเฉินอันหลานที่เป็นแขกที่ยังนั่งอยู่ที่เดิม

“พวกนายสองคนออกไปก่อนไป” ลานเซลอตออกคำสั่งให้หมิงจวงและ เว่ยเชียนเฉินออกไป

หมิงจวงและเว่ยเชียนเฉินโค้งตัวให้เจ้านาย จากนั้นก็ออกจากห้องรับแขกไปตามคำสั่ง

ตอนนี้ในห้องรับแขกเหลือแค่ลานเซลอตและเฉินอันหลานตามลำพังเท่านั้น อัลฟ่าหนุ่มจึงเอ่ยปากพูดด้วยสีหน้านิ่งเฉย

“หัวหน้าของนายมาหาฉันเพราะคดี แล้วนายล่ะ?”

เฉินอันหลานล้วงของขวัญที่เอามาด้วยออกมา แล้ววางลงบนโต๊ะ

ลานเซลอตมองดูอย่างนิ่งเฉยโดยไม่พูดอะไร

“ผมแค่อยากซื้อของบางอย่างจากคุณ”

“ของอะไร”

“เซรุ่มยาระงับ”

นัยน์ตาสีดำทมิฬฉายแววลึกลับอย่างยากจะคาดเดาในทันที ผู้นำตระกูลเอสเตจ้องมองเฉินอันหลานอยู่นานหลายนาทีก่อนจะใช้มือตบปุ ๆ ลงบนโซฟาที่ตำแหน่งข้างกายของตัวเอง

“มานั่งตรงนี้มา”

เฉินอันหลานมองลานเซลอตด้วยสายตาแปลกใจ เขายังคงนั่งอยู่ที่เดิมไม่ได้ขยับไปไหน

“แล้วจะคุยกันยังไง?”

“ผมนั่งตรงนี้ก็ได้”

“งั้นก็ไม่ต้องคุย เชิญ”

ลานเซลอตออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงแสนเย็นชา

เดิมทีเฉินอันหลานตั้งใจจะลุกขึ้นแล้วเดินออกไป แต่เมื่อคิดได้ว่าคืนนี้ เขาจะต้องไปพบพ่อกับแม่ถ้าขจัดยาระงับในร่างกายของตัวเองไม่หมด สถานะที่เขาปิดบังซ่อนเร้นมานานหลายปีก็อาจจะถูกพ่อแม่ล่วงรู้ ถึงตอนนั้นเรื่องทุกอย่างจะไม่ใช่แค่การ ‘หารือ’ อีกแล้ว แต่จะกลายเป็นต้องทำตามคำสั่งของพ่อและแม่ และเขาจะไม่มีโอกาสแม้แต่จะเลือกทางเดินของตัวเองหรือปกป้องตัวเองอีก…

เมื่อลังเลอยู่สักพัก เฉินอันหลานก็ยืนขึ้น แล้วเดินมานั่งลงบนโซฟาข้างกายลานเซลอต

“ไกลไป”

เฉินอันหลานขยับเข้าไปใกล้คนออกคำสั่งมากขึ้น

ลานเซลอตยกมือขึ้นพาดบนพนักพิงโซฟาด้านหลัง

“ก็ยังไกลไป”

“ผมมาซื้อของจากคุณ”

“ฉันก็เคยบอกไปก่อนหน้านั้นแล้วนี่”

เฉินอันหลานกัดฟันกรอด จากนั้นก็ขยับก้นไปนั่งบนตำแหน่งที่มือข้างหนึ่งของลานเซลอตสามารถเอื้อมถึง

“ใกล้พอรึยัง?”

“พอได้” ลานเซลอตหันไปมองใบหน้าของคนตัวเล็กกว่าที่อยู่ห่างกันไม่ถึงคืบพลางถามขึ้น “เมื่อกี้นายบอกจะมาซื้ออะไรนะ?”

เฉินอันหลานสูดลมหายใจเข้าลึก เพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธไว้ในใจแล้วพูดออกไป

“เซรุ่ม”

“เซรุ่มอะไร?”

“...ยาระงับ”

“แต่นายเป็นอัลฟ่า”

“...” เฉินอันหลานหันไปมองแววตาของคนข้าง ๆ “คุณกำลังเยาะเย้ยผม ใช่ไหม?”

ลานเซลอตยกมือที่พาดบนพนักพิงโซฟาด้านหลังออก แล้วโอบไปบนไหล่ของเฉินอันหลานแทน เฉินอันหลานออกแรงสะบัดทันที แต่กลับถูกคนเอาแต่ใจออกแรงโอบรัดไว้แน่น

“นายน่าจะรู้นะว่าทั้งเมืองมีแค่ฉันคนเดียวที่มีของที่นายต้องการ”

เฉินอันหลานเลิกดิ้นรนและหันหน้ามาจ้องหน้าลานเซลอตเขม็ง

ลานเซลอตกระชับวงแขนให้ร่างของโอเมก้าหนุ่มแนบชิดกับร่างของตนมากขึ้นก่อนยื่นหน้าไปกระซิบข้างใบหูของอีกฝ่าย

“แล้วนายจะเอาอะไรมาแลกกับเซรุ่มของฉัน?”

“บอกราคามาได้เลย”

“ฉันไม่ได้อยากได้เงิน”

“แล้วอยากได้อะไร?”

“นาย”

เมื่อเฉินอันหลานได้ยินก็หลับตาทั้งสองข้างลงทันทีอย่างอดกลั้น เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้งสายตาของเขาก็กลับมาเป็นปกติ

“ยกเว้นเรื่องนี้ นายขออย่างอื่นเถอะ”

“ยกเว้นเรื่องนี้?” ลานเซลอตบีบไหล่คนในอ้อมแขนแน่น ก่อนจะกระซิบข้างหูของเขาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “เอาจริง ๆ นะ ถ้าไม่ใช่ ‘ตัวนาย’ ฉันก็ไม่สนใจอย่างอื่นแล้ว คิดดูสินายมีอะไรที่ฉันไม่มีบ้างล่ะ?”

เฉินอันหลานเงียบไปในพริบตา

 เล่ม 5 วางขายวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2566 จ้า