ภายในห้องโถงของตระกูลฉินตอนนี้ บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความเงียบงัน เหล่าลูกหลานของท่านแม่ทัพต่างมารวมตัวกันด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ แต่ละคนแสดงออกถึงความกังวลในท่าทางและแววตาของพวกเขา
ท่านแม่ทัพฉิน หย่งเทียนนั่งอยู่ที่กลางห้อง บรรยากาศรอบตัวเขาเต็มไปด้วยความจริงจังและความเ็า เขามองไปที่ฉิน เสี่ยวเฟิง บุตรสาวของเขาด้วยแววตาที่แสดงถึงความผิดหวังและความโกรธ ท่านแม่ทัพถามด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น “ฉิน เสี่ยวเฟิง เ้าทำร้ายพี่ใหญ่ของเ้าจริงใช่หรือไม่?” น้ำเสียงของเขาแสดงถึงความไม่พอใจและความคาดหวังที่ว่าจะได้รับคำอธิบายที่ชัดเจนจากบุตรสาว
ข้างกายท่านแม่ทัพ ฉิน เจียงหลงนั่งอยู่ในสภาพที่ดูาเ็ เขามีเืที่มุมปากและสีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเ็ปและความโกรธเกรี้ยว ฉิน เจียงหลงพยายามที่จะบังคับตัวเองให้สงบ แต่แววตาของเขาแสดงถึงความเ็ปและความพร้อมที่จะเอาเื่อย่างถึงที่สุด ความบาดหมางที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับฉิน เสี่ยวเฟิงทำให้บรรยากาศในห้องยิ่งตึงเครียดมากขึ้น
ฉิน เสี่ยวเฟิงตอบด้วยน้ำเสียงที่แสร้งทำเป็ไร้เดียงสา แต่ในความเป็จริงแสดงถึงความเย้ยหยันและความไม่ใส่ใจ “ท่านพ่อนี่มันเื่ตลกอะไรกันคะ?” นางถามย้อนกลับอย่างอารมณ์ดีในลักษณะที่ไร้พิษภัย แต่ผู้ที่อยู่ในห้องทราบดีว่าคำพูดของนางนั้นมีนัยซ่อนเร้นและแฝงไปด้วยความเย้ยหยัน
“ตัวข้านั้นเป็เด็กหญิงอายุ 15 ปี ส่วนท่านพี่ ฉิน เจียงหลง อายุ 18 ปี แถมเป็ผู้ชายและเป็พี่ใหญ่ของตระกูล เขาได้รับการศึกษาทักษะป้องกันตัวมากมาย ท่านกำลังจะบอกข้าว่า พี่ใหญ่ ฉิน เจียงหลง แพ้ให้กับหญิงสาวตัวเล็กๆ เช่นข้าอย่างนั้นเหรอ?” น้ำเสียงของนางแฝงไปด้วยความไม่เชื่อถือและความค่อนข้างขบขัน
นางยังกระทุ้งประเด็นต่อไป “ท่านพ่อ การใส่ความข้าเช่นนี้นั้นมันออกจะเกินไปหน่อย ไม่แน่ท่านพี่อาจจะลงทุนทำร้ายตัวเองเพื่อที่จะใส่ความข้าก็เป็ได้” คำพูดของนางดูเหมือนจะท้าทายและยั่วโมโหให้กับท่านแม่ทัพ
ท่านแม่ทัพฉิน หย่งเทียนจ้องมองไปที่บุตรสาวตัวน้อยของเขา ฉิน เสี่ยวเฟิง ด้วยความไม่เชื่อถือและความคาดหวังว่าอาจจะมีคำอธิบายที่ชัดเจนมากกว่านี้ รูปร่างของนางเล็กน่ารัก แต่น้ำเสียงของนางกลับเต็มไปด้วยความท้าทาย
ท่านแม่ทัพหันไปถามบุตรชายคนโตของเขาด้วยความ้าที่จะได้รับการยืนยันอย่างแน่ชัด “นี่เ้าถูกผู้หญิงทำร้ายมาจริงๆ อย่างงั้นเหรอ?” คำถามของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อถือและการดูถูกเหยียดหยาม เป็การสะท้อนถึงความไม่มั่นใจในคำกล่าวของบุตรสาวและความคาดหวังว่าสิ่งที่เกิดขึ้นจะไม่เป็เช่นที่บุตรสาวบอก
ฉิน เจียงหลงไม่สามารถตอบคำถามได้ทันที เขาก้มหน้าและหลบสายตาของผู้เป็พ่อ แสดงให้เห็นถึงความรู้สึกของความอับอายและความเ็ปจากการถูกถามถึงสถานการณ์ที่น่าอับอายของเขา สภาพของเขาที่มีเืที่มุมปากยิ่งเป็การยืนยันถึงความรุนแรงของเหตุการณ์นั้น
ท่านแม่ทัพฉิน หย่งเทียนเบือนหน้าหนีไปอย่างเหนื่อยหน่ายและผิดหวัง เมื่อพบว่าบุตรชายของเขาไม่ได้ให้คำตอบที่ชัดเจนเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ขณะที่เขาคิดถึงสถานการณ์ที่บุตรชายของเขาถูกเด็กสาวตัวน้อยตบปาก ความรู้สึกของความอับอายและความผิดหวังยิ่งทวีขึ้น
ท่านแม่ทัพรู้สึกถึงความอายและความผิดหวังอย่างมาก เมื่อเขาคิดถึงว่า บุตรชายที่เขาหมายมั่นว่าจะเป็ผู้นำตระกูลคนต่อไปกลับแสดงความอ่อนแอเช่นนี้ การที่บุตรชายของเขาเป็ฝ่ายที่ถูกตีและาเ็จากเด็กสาวทำให้ท่านแม่ทัพรู้สึกถึงการเสียหน้าและความกังวลเกี่ยวกับอนาคตของตระกูล
“เอาเถอะ ในเมื่อไม่มีใครตอบคำตอบที่ชัดเจนให้กับข้าได้ งั้นก็ให้เื่ราวมันจบลงแค่นี้แล้วกัน” ท่านแม่ทัพกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความเหนื่อยหน่ายและความหมดหวังในการหาคำตอบที่เหมาะสม
ในขณะที่บรรยากาศในห้องยังคงเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความขัดแย้ง ประโยคที่ออกมาจากเหยา เหม่ยหลิง ฮูหยินใหญ่ทำให้สถานการณ์ยิ่งร้อนแรงขึ้น นางพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่ยินยอมและความโกรธ
“ท่านพี่ ท่านจะให้เื่ลูกของเราจบลงง่ายๆ แค่นี้เหรอเ้าคะ?” เหยา เหม่ยหลิงกล่าวด้วยความไม่พอใจที่เห็นบุตรชายของนางถูกทำร้ายจนสาหัสโดยเด็กสาวนอกคอก
ท่านแม่ทัพฉิน หย่งเทียน กล่าวอย่างมีอารมณ์ “เ้าจะให้ข้าลงโทษอะไรอีกฮูหยิน? แค่นี้ข้าก็อายเกินพอแล้วที่เ้าบุตรชายไม่ได้เื่ไปแพ้กับผู้หญิงตัวเล็กๆ แถมตัวของมันยังเป็ฝ่ายไปหาเื่เขาก่อนอีก มันยังมีความเป็ลูกผู้ชายอยู่ไหมไปท้าตีท้าต่อยกับผู้หญิงสิ่งแบบนี้ลูกผู้ชายเขาไม่ทำกัน” ท่านแม่ทัพะเิโทสะออกมาอย่างมีอารมณ์ ฉิน เจียงหลง เปรียบเสมือนหน้าตาของตระกูล แต่ตัวของมันนั้นกับทำงามหน้าเช่นนี้เมื่อเผชิญกับโทสะและความไม่พอใจของท่านแม่ทัพ ฮูหยินใหญ่ทำได้แต่เพียงสงบปากสงบคำของตัวเองทันที
หลังจากที่ท่านแม่ทัพฉิน หย่งเทียนกลับมาที่ห้องพักของตนเอง ความสงสัยและความวิตกกังวลยังคงเต็มเปี่ยมในใจของเขา แม้ว่าเขาจะรู้ถึงพลังและฝีมือที่ร้ายกาจของบุตรชายคนโตของเขาเป็อย่างดี แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้กลับทำให้เขาหมดความเข้าใจ
ท่านแม่ทัพนั่งลงที่โต๊ะทำงาน โดยที่สายตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความคิดและความสงสัย เขายังไม่สามารถลืมภาพของฉิน เจียงหลงที่ถูกทำร้ายจนาเ็สาหัสจากการถูกเด็กสาวตัวเล็กๆกระทำ และเขาไม่เข้าใจว่าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นได้อย่างไร
“ทำไมกัน?” ท่านแม่ทัพพึมพำกับตัวเอง “ลูกชายของข้าเป็นักรบที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี เขามีพลังและทักษะที่สูงส่ง เขายังสามารถต่อสู้ได้กับศัตรูที่แข็งแกร่งมากมาย แต่ทำไมเขาจึงแพ้ให้กับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆได้?”
ความสงสัยนี้ยังคงวนเวียนในใจของเขา ขณะที่เขาพยายามวิเคราะห์เหตุการณ์และค้นหาสาเหตุที่ทำให้บุตรชายของเขาถูกทำร้ายได้ง่ายขนาดนี้ ท่านแม่ทัพรู้ดีว่าหากสถานการณ์นี้ไม่ได้รับการแก้ไขอย่างทันท่วงที อาจส่งผลกระทบต่อความเชื่อมั่นในตระกูลและอำนาจของเขาเอง
“ข้ารู้จักบุตรชายของข้าดี แต่ข้ากลับไม่รู้จักลูกสาวที่เกิดจากสาวใช้ของข้าเลย” ท่านแม่ทัพพึมพำกับตัวเอง “ทำไมข้าถึงไม่เคยสนใจในตัวนางมาก่อน? นางอาจมีความสามารถและพร์ที่ซุกซ่อนอยู่ ซึ่งข้าไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน”
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้ท่านแม่ทัพฉิน หย่งเทียนเริ่มให้ความสนใจในฉิน เสี่ยวเฟิงมากขึ้น เขา้าที่จะเข้าใจถึงความสามารถที่แท้จริงของนางและค้นหาว่าทำไมนางถึงสามารถทำร้ายฉิน เจียงหลงได้ถึงเพียงนี้
ท่านแม่ทัพตัดสินใจที่จะเริ่มการตรวจสอบเกี่ยวกับฉิน เสี่ยวเฟิงอย่างละเอียดมากขึ้น เขา้าที่จะรู้ถึงพลังและพร์ที่นางมี และ้าทำความเข้าใจถึงความเป็ไปของนาง
1K
