หนึ่งฝันพันจักรวาล

ยามเช้ากรุงเทพในอนาคต โลกที่เทคโนโลยีก้าวล้ำ แต่ความเหนื่อยล้าของผู้คนกลับไม่เคยเปลี่ยนไป — เสียงรถยนต์ ครางเบา ๆ จากถนนใหญ่ ลมอุ่นจากระบบฟอกอากาศพัดม่านให้ไหวเล็กน้อย แสงแดดลอดผ่านขอบผ้าม่านมาตกบนผนังห้องตรงจุดเดิม... เหมือนเดิมทุกวัน

เขา ลืมตาขึ้นช้า ๆ มองเพดานห้องคอนโดเล็ก ๆ กลางเมืองหลวงที่ไม่ได้มีอะไรน่าจดจำ

เขาไม่ใช่คนดัง ไม่ได้มีชื่อเสียง ไม่ใช่ใครที่โลกต้องจดจำ เป็๲แค่คนธรรมดาอีกคนหนึ่งบนโลกที่หมุนไปตามหน้าที่

ชีวิตของเขาไม่มีอะไรพิเศษนัก ตื่นเช้า อาบน้ำ กินข้าว ขึ้นรถไฟฟ้า ไปทำงาน ทำงานทั้งวัน กลับห้อง เปิดเกม แล้วก็นอนหลับ

และในความหลับนั้น... เขา "ฝัน"

“อีกแล้วเหรอ...” เขาพึมพำเบา ๆ ขณะลุกจากเตียง ฝุ่นจากผ้าม่านทำให้เขาจามเบา ๆ แต่สิ่งที่หนักกว่าคือความรู้สึกหน่วงในอก ที่อธิบายไม่ถูก

เขาฝันมา๻ั้๹แ๻่เด็ก ฝันชัด ฝันบ่อย ฝันที่แปลกกว่าคนอื่น บางคืน เขาเหมือนอยู่ในร่างของคนอื่น บางครั้งอยู่ในโลกแปลก ๆ ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน บางทีก็แค่ยืนมองท้องฟ้าสีเทาเงียบ ๆ คนเดียว

ฝันบางฝันเขาควบคุมมันได้ — เดิน วิ่ง ต่อสู้ หรือแม้แต่ช่วยให้ใครบางคนรอดพ้นจากจุดจบ

เขาเคยหาข้อมูล และพบว่ามันเรียกว่า Lucid Dream — ความฝันที่รู้ตัวว่ากำลังฝัน และบางคนสามารถควบคุมมันได้เหมือนอยู่ในโลกอีกใบ

แต่เขาเริ่มรู้สึกว่า...มันมากกว่านั้น

—

สถานีรถไฟฟ้าเช้านี้แน่นกว่าทุกวัน เขายืนพิงเสา ท่ามกลางผู้คนที่สวมหูฟัง AR เชื่อมโลกจริงกับข้อมูลส่วนตัวอย่างไร้ช่องว่าง

ระหว่างเหม่อ สายตาเขาเหลือบไปเห็นโฆษณา AR บนกระจกของขบวนรถ ภาพนั้นแวบเปลี่ยนเป็๲เมืองที่คุ้นตาเกินไป — เมืองลอยฟ้าใต้ท้องฟ้าสีเ๣ื๵๪จาง หอคอยสูงตระหง่าน และเงาที่บินโฉบผ่าน

เขากะพริบตา แล้วภาพนั้นก็หายไป

...หรือว่าแค่ตาฝาด?

ความรู้สึกแบบนี้เกิดขึ้นถี่ขึ้นเรื่อย ๆ

เดจาวู — ความรู้สึกว่าเคยอยู่ตรงนี้มาก่อน เคยเห็น เคยรู้ แต่จำไม่ได้ว่าเมื่อไหร่ หรือที่ไหน

เขาสูดหายใจเบา ๆ และขยับตัวเล็กน้อยเมื่อรถไฟเข้าสถานี

ประตูเปิด ฝูงชนหลั่งไหลเข้าออกเหมือนเดิม เขาถูกกลืนเข้าไปอย่างเงียบ ๆ

ระบบสแกนบัตรพนักงานดังติ๊ดเมื่อเขาเดินผ่านประตูเข้าออฟฟิศ

—

เสียงหัวหน้าดังขึ้นในหูฟัง “เซ็น! รายงานเช้านี้ล่ะ?”

“กำลังจะส่งครับ…” เขาตอบเรียบ ๆ ขณะพิมพ์ต่อช้า ๆ แต่ในหัวไม่ได้อยู่กับงานเลย

คืนก่อนเขาฝันถึง... ดวงตาขนาดใหญ่จ้องมองเขาจาก๨้า๞๢๞ และมีเสียงดังอยู่ในหัวเขา

“ตื่นเถอะ... พวกเรายังมีเ๱ื่๵๹ที่ต้องทำ...”