ณ บริเวณลานว่างของบ้านพักข้ารับใช้แห่งหนึ่ง
กลุ่มข้ารับใช้ของตระกูลเมิ่งห้าคนกำลังนั่งล้อมรอบกองไฟที่ถูกก่อขึ้นด้วยใบหน้าตรึงเครียดพวกเขาหยิบแก้วสุราชั้นต่ำที่ใช้เงินหลายเหรียญทองซื้อมาขึ้นดื่มแต่ละคนต่างมีเื่บางอย่างอยู่ภายในใจ
“พวกเ้าคิดว่าท่านเมิ่งเหลียนจะทำอะไรแม่นางเหมยลี่หรือเปล่า?” ชายกลางคนร่างผอมกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความรู้สึกผิดเพียงแต่มาสำนึกตอนนี้มันก็สายไปเสียแล้ว
“ก็น่าจะรู้ ๆ กันอยู่เพียงแต่น่าเสียดายที่ข้าไม่ได้ลิ้มรสนางด้วยคน”ชายกลางคนใบหน้าหยาบกร้านกล่าวออกมาแค่นึกถึงใบหน้าของนางยามอยู่บนเตียงร่วมกันก็พาให้ใจของเขามีความสุขแล้ว
“เ้าอย่าฝันเฟื่องไปหน่อยเลยถึงยังไงเื่นี้ก็ปิดปากกันให้สนิทด้วยล่ะ”ชายร่างอ้วนกล่าวเตือนเพื่อนของตนเขากลัวว่าถ้าเื่เหล่านี้หลุดไปถึงหูคนอื่นเข้า พวกเขาต้องเดือดร้อนเป็แน่
“คิดมากไปหรือเปล่าเ้าอ้วนดึกดื่นป่านนี้ก็มีแค่พวกเรานี่แหละที่ยังตื่นอยู่”ชายหน้าตาเ้าเล่ห์กล่าวออกมาด้วยความไม่ชอบใจนักที่เพื่อนของตนขี้ขลาดเช่นนี้
“ก็ถูกอย่างที่เ้าอ้วนมันพูดนั่นแหละระวังไว้ก็ดีแล้ว” ชายชราผมสีขาวโพลนตัดสั้นกล่าวออกมา
พวกเขาทั้งห้าก็คือผู้ปกครองของกลุ่มเด็กน้อยที่คอยเสี้ยมสอนลูกหลานให้เกลียดครอบครัวของหรูเป้ยเฟิงนั่นเองที่ทำเช่นนี้ก็เพราะอิจฉาที่อีกฝ่ายมีภรรยาหน้าตางดงาม รวมถึงได้รับการเอ็นดูจากหัวหน้าข้ารับใช้ไม่น้อยทำให้มีข้ารับใช้หลายครอบครัวที่ไม่ค่อยจะชอบครอบครัวของหรูเป้ยเฟิง
นั่นจึงทำให้เหล่าเด็กน้อยต่างพากันหาเื่ซิ่วอิงฮวาอยู่เสมอเพียงแต่เื่ในครานี้มันรุนแรงเกินไปสักเล็กน้อย
“สุราหมดเสียแล้วสิ” ชายร่างผอมยกไหสุราขึ้นส่องด้านในพลางกล่าวออกมาด้วยความขัดใจเขากำลังดื่มกันสนุก ๆ สุราดันหมดเสียอย่างนั้น
“เดี๋ยวข้าไปนำมาเพิ่มให้สักครู่” ชายร่างอ้วนคว่ำไหสุราเพื่อตรวจสอบดูก่อนจะเดินเข้าไปในครัว
สถานที่ซึ่งพวกเขากำลังนั่งร่ำสุรากันนั้นเป็บ้านของข้ารับใช้ร่างอ้วนนั่นเองผ่านไปราวหนึ่งก้านธูปชายร่างอ้วนก็กลับมาพร้อมสุราในไหดินเผาใบหนึ่งชายร่างอ้วนเปิดฝาไหสุราก่อนจะรินให้น้ำเมาให้กับทุกคน
“พวกเ้าว่า สุราครานี้รสชาติมันแปลกไปจากปกติหรือไม่?” ชายร่างผอมกล่าวออกมาหลังดื่มสุราเข้าไปหนึ่งอึกใหญ่เขารู้สึกว่ามันต่างจากที่กินไปเมื่อตอนแรกอยู่เล็กน้อย
“ก็ไม่นะ เ้าคงเมาแล้วคิดมากไปเองนั่นแหละ” ชายใบหน้าหยาบกร้านกล่าวออกมาเขาดื่มสุราในแก้วทีเดียวหมดก่อนจะเติมใหม่ในทันที
ร่ำสุรามันก็ต้องดื่มทีเดียวหมดสิถึงจะเรียกได้ว่าเป็ลูกผู้ชาย!
“น่าจะเป็เช่นนั้น มาดื่ม ๆข้าอดทนรอให้ถึงรุ่งเช้าไม่ไหวแล้ว” ชายหน้าตาเจ่าเล่ห์กล่าวออกมาเขาภายในแววตาแฝงไปด้วยความรู้สึกสะใจอยู่ลึก ๆ
“ทำไมรึ?”ชายชรากล่าวถามออกมาด้วยความสงสัย
“ก็พอรุ่งเช้าพวกเราจะได้ไปเยาะเย้ยครอบครัวไอ้หรูเป้ยเฟิงมันไง! ข้าอยากจะรู้นักว่าหน้าของมันตอนที่เห็นเมียกลับไปหาในสภาพยับเยินจะเป็เช่นไร!”
“…….” ทุกคนในวงต่างพากันปิดปากเงียบทันทีเมื่อได้ยินคำกล่าวของถ้ามองอย่างผิวเผินก็จะรู้สึกเหมือนกับว่าพวกเขาคงจะไม่เห็นด้วยกระมัง?
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า”
แต่เมื่อทุกคนหันมองหน้ากันคราหนึ่งก็พลันะเิเสียงหัวเราะออกมาด้วยความสนุกสนานเพราะแท้จริงแล้วในใจของพวกเขาทุกคนก็คิดเห็นตรงกันนั่นเอง
ครืดด ครืดดด ครืดดดด
“เสียงอะไรวะ?”ข้ารับใช้ทั้งห้าคนพากันกล่าวออกมาโดยไม่ได้นัดหมายพวกเขาหันไปมองยังทิศทางของเสียงก็ได้พบเข้ากับร่างอันแสนคุ้นเคยร่างหนึ่ง
...
ครึ่งหลัง
ภายในห้องพักส่วนตัวอันกว้างขวางแห่งหนึ่ง
สถานที่แห่งนี้เป็ห้องพักส่วนตัวที่ตระเตรียมไว้สำหรับสมาชิกสายนอกที่มีเืของตระกูลเมิ่งไหลเวียนอยู่ร่างอันผอมบางของเมิ่งเหลียนกำลังนั่งอยู่บนขอบเตียงพลางจ้องมองไปยังเหมยลี่ที่ยืนก้มหน้าอยู่ไม่ไกล
“เข้ามาใกล้ ๆ ข้าสิ”เมิ่งเหลียนกล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความบังคับ
“เ้าค่ะ”เหมยลี่ที่มิอาจขัดขืน ได้แต่เดินเข้าไปใกล้อีกฝ่ายด้วยความจำยอม
แม้ภายในใจเธอจะรังเกียจอีกฝ่ายที่กล้าทำเื่เช่นนี้กับหญิงที่มีสามีแล้วก็ตาม
“นั่ง!” ชายร่างผอมบางชี้ไปยังที่ว่างข้างตนก่อนจะกล่าวคำออกมา
“เ้าค่ะ”เหมยลี่ตอบรับก่อนจะนั่งลงไปข้างตัวของอีกฝ่าย
“ตัวของเ้าช่างนุ่มนวล และหอมหวลยิ่งนัก” โดยไม่ทันตั้งตัวเมิ่งเหลียนกลับเอื้อมมือของเขาโอบไหล่ของอีกฝ่ายพลางดึงตัวเข้ามาใกล้สร้างความหวาดกลัวให้เหม่ยลี่เป็อย่างมาก
นางพยายามจะดึงตัวออกห่างตามสัญชาตญาณแต่สำหรับข้ารับใช้เช่นนางที่เป็เพียงคนธรรมดาย่อมไม่อาจสู้แรงเมิ่งเหลียนที่ได้รับการอบรมและสั่งสอนเื่การฝึกตนได้
ถึงแม้ว่าเมิ่งเหลียนจะมีฐานการฝึกตนอยู่ในระดับแรกสุดก็ตามแต่นั่นก็มากพอที่จะข่มแหงรังแกคนธรรมดาได้เกือบทุกคน
“อย่าทำเช่นนี้นะเ้าคะ! ข้ามีลูก มีสามีแล้ว มันไม่งามหรอกเ้าค่ะ!” เหมยลี่กล่าวพลางดันตัวออกห่างอีกฝ่ายไปด้วยในยามนี้ต่อให้ต้องถูกลงโทษเพราะขัดคำสั่งของคนในตระกูลนางก็ยินยอม
เพราะอีกฝ่ายแสดงเจตนาชัดเจนว่า้ากระทำมากกว่าคำสั่งทั่วไปซึ่งนับได้ว่าผิดกฎของตระกูลนั่นจึงทำให้นางกล้าขัดคำสั่งของอีกฝ่ายอย่างมากนางก็ถูกลงโทษเพียงเล็กน้อยก็เท่านั้น
“คิดว่าข้าไม่รู้รึ? นังเด็กนั่นก็แค่ลูกที่พวกเ้าสองคนเก็บมาเลี้ยง!คืนนี้ยอมกลายเป็ผู้หญิงของข้าเสียโดยดีเถอะแล้วข้าจะมอบลูกที่แท้จริงให้กับเ้าเอง!” เมิ่งเหลียนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยตัณหาราคะในจิตใจเขาขยับตัวออกห่างจากอีกฝ่ายเล็กน้อยเพื่อเตรียมจะปลดเสื้อผ้าของตน
เผียะ! ปึก โครม!
เหมยลี่อาศัยจังหวะนั้นตบหน้าของอีกฝ่ายเข้าไปอย่างแรงก่อนที่เธอจะใช้เท้าถีบไปที่หว่างขาของชายร่างผอมบางตรงหน้า
เมิ่งเหลียนที่ไม่ทันตั้งตัวจึงถูกอีกฝ่ายโจมตีเข้าอย่างจังเขานอนทรุดอยู่ที่พื้นด้วยความเ็ปใบหน้าของเขาในยามนี้เต็มไปด้วยความโกรธและความอับอาย
“เ้าได้โดนดีแน่! นังเเพศยา”เสียงของเมิ่งเหลียนที่เต็มไปด้วยความโกรธดังลั่นไปทั่วทั้งห้องเขาพยายามรวบรวมลมปราณภายในร่างเพื่อฟื้นฟูอากาศาเ็ของตน
ตึกตึก ตึก
เมิ่งเหลียนที่เริ่มจะมีอาการดีขึ้นแล้วลุกขึ้นเดินไปหาเหมยลี่ที่ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวอย่างเชื่องช้าเขาความแส้หนามที่แขวนเอาไว้ข้างห้องมาถือไว้ด้วยใบหน้าโมโหร้าย
“อย่าหวังว่าข้าจะปล่อยเ้าไปง่าย ๆ เลย! เ้าจง....”ชายร่างผอมบางง้างมือที่ถือแส้เอาไว้เตรียมจะหวดฟาดลงมาแต่แล้วเขาก็พลันพบว่ามีบางสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นเสียก่อน
ร่างของชายผู้เต็มไปด้วยความหื่นกระหายความโกรธ ความอับอาย และร่างของหญิงกลางคนที่สั่นระริกไปด้วยความกลัว ค่อย ๆสิ้นสติไปอย่างเชื่องช้า ใช้เวลาไม่นานทั้งสองก็เข้าสู่ห้วงนิทราไปในที่สุด
19K
