ตอนที่ 23: หากเ้ามีเงา ข้าก็จะสร้างแสงในความมืดของข้าเอง
ค่ำคืนในจวนเหยียน
เหยียนซือหรงนั่งอยู่หน้ากล่องไม้เก่าที่บิดาของเธอเคยเก็บ “จดหมายที่ไม่เคยถูกส่ง”
ในนั้นคือรายชื่อบุคคลหนึ่งที่เธอไม่เคยเอ่ยถึง
“ม่อหรงฉี”
อดีตมือข่าวกรองวังชายแดน
เคยถูกกล่าวหาว่าทรยศ และหายตัวไปจากเมืองหลวงเมื่อสิบปีก่อน
…
“ท่านพ่อ…เคยติดต่อเขา”
ซือหรงกล่าวพลางลูบรายชื่อเบา ๆ
“ข้าเชื่อว่า…เขายังอยู่”
เธอเงยหน้ามองเสิ่นเสี่ยวหานกับหลี่อิ๋นหยางที่รออยู่
“ได้เวลาแล้วที่เราจะมี ‘เงาของเราเอง’”
…
วันต่อมา ณ เมืองชายแดน “อู๋ซาน”
หญิงสาวในชุดเดินทางสีหม่นพร้อมเสิ่นเสี่ยวหานปลอมตัวเข้าพบ “แม่หม้ายเ้าของโรงน้ำชาเก่า”
หญิงชราผู้นั้นใช้ชื่อธรรมดาสามัญ แต่ในสายข่าวลับ—เธอคือภรรยาเก่าของม่อหรงฉี
“สามีข้าตายไปแล้ว”
เธอว่าเสียงเรียบ
เหยียนซือหรงจ้องั์ตาของนาง แล้วตอบว่า
“คนตาย…ไม่มีวันเขียนคำว่า ‘อย่าเชื่อใครแม้แต่ข้า’ ไว้ที่ท้ายจดหมาย”
“เว้นแต่เขายังมีเื่ที่ไม่อยากให้ใครรู้จนวันตาย”
หญิงชรานิ่งไป
ก่อนจะถอนหายใจและเอ่ยเบา ๆ
“เขาไม่ตายหรอก…แต่เขากลายเป็เงาในเงา”
…
สามวันต่อมา ณ ูเาทางใต้
ม่อหรงฉี ปรากฏตัวใต้ผ้าคลุมหน้า เส้นผมเริ่มขาว ดวงตาเต็มไปด้วยาแจากอดีต
“เ้า…ลูกของเหยียนอี้เฉิง”
เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงระคนใและระแวดระวัง
เหยียนซือหรงโค้งคำนับอย่างสุภาพ
“บิดาข้ารู้ว่าท่านไม่เคยทรยศ…ข้ามาเพื่อขอให้ท่านสู้กับข้า ไม่ใช่เพื่อข้า—แต่เพื่อความจริงที่ท่านเองเคยถูกพรากไป”
…
ม่อหรงฉีจ้องหน้าหญิงสาวตรงหน้าเนิ่นนาน
ก่อนจะยื่นมือออกมา
“เช่นนั้น…ข้าจะเป็เงาของเ้า”
“เพื่อให้เ้า…ได้จุดแสงในความมืดที่ข้าเคยหลงอยู่”
…
ฉากสุดท้ายของบท
ณ ป่าร้างชายขอบวังหลวง
จ้าวอู๋เหิน มือสังหารเงาแห่งอดีต ได้รับแผนที่หนึ่งผืน
เป้าหมาย: “บุคคลที่ชื่อ ‘ม่อหรงฉี’ และผู้หญิงนาม ‘เหยียนซือหรง’”
คำสั่ง: สังหารโดยไม่ต้องรายงาน
เขาพับแผนที่เก็บไว้ใต้ชายเสื้อ
และกล่าวเบา ๆ
“ข้ากลับมา…เพื่อจบงานที่ข้าทิ้งไว้สิบปีก่อน”
…
จบบท
⸻
ตอนที่ 24 จะเริ่มการไล่ล่าระดับเงา-ต่อ-เงา
ม่อหรงฉีและจ้าวอู๋เหินเคยอยู่ในหน่วยเดียวกัน—วันนี้ต้องมาเผชิญหน้าในฐานะศัตรู
ขณะเดียวกัน เหยียนซือหรงจะวางแผนดัก “การลอบสังหารตนเอง” เพื่อย้อนกลับหาต้นตอที่อยู่ในวัง
921
