ตอนที่ 1 เด็กสาวจากต่างจังหวัด
“มิ้ว.....วันนี้เลิกเรียนแล้วไปไหนอ่ะ” สาวสวยในชุดนักศึกษาพอได้ยินคำถามก็รีบหันกลับไปตอบเพื่อนสาวทันที“ปันปัน.......ถามทำไมหรอ”
“ก็ว่าจะชวนไปโยนโบว์ด้วยกันน่ะซิ” ปันปันตอบกลับมา
มิ้วนิ่งคิดไปพักนึงก่อนจะทำหน้าเศร้าพร้อมกับตอบกลับ “ขอโทษนะ....วันนี้มิ้วมีงานพาร์ทไทม์น่ะ”
“หรอ....แย่จัง” ปันปันตอบกลับก่อนจะพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้ม “แล้วนี่จะทำหน้ายังงั้นทำไมเนี่ย....มิ้วไม่ผิดซะหน่อยนะ...แล้วก็ไม่เห็นจะต้องขอโทษปันปันเลยด้วย”
“ตะ...แต่ว่า...” มิ้วพูดยังไม่ทันจบเพื่อนสาวสุดเริงร่าก็พูดสวนขึ้นมา
“ไม่มีแต่เต่ออะไรทั้งนั้นแหล่ะ...เลิกทำหน้าเศร้าเลิกขอโทษ....แล้วก็ครั้งหน้าถ้าว่างค่อยไปด้วยกันนะ” ปันปันพูดออกมาพร้อมยิ้มกว้าง
“จ๊ะ...ได้จ๊ะ” มิ้วก็ยิ้มพร้อมพูดตอบไป……………….
ใจจริงมิ้วก็อยากจะไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนๆเหมือนเด็กสาวคนอื่นๆอยู่เหมือนกันแต่ด้วยที่เธอเป็เด็กต่างจังหวัดที่เข้ามาเรียนในกรุงเทพจึงทำให้เธอต้องทำงานพาร์ทไทม์หาเงินเพื่อช่วยแบ่งเบาภาระค่าใช้จ่ายที่ตากับยายของเธอคอยส่งเสียมาให้ไปด้วยส่วนเื่ค่าใช้จ่ายอื่นๆเช่นการไปเที่ยวเธอก็คงจะต้องเจียดจากเงินค่าหอและค่าของกินของใช้เพียงเท่านั้นเพราะถ้าจะให้ไปขอตากับยายที่ท่านก็แก่มากแล้วมันก็ใช่เื่
มิ้วโตมากับตาและยายที่เลี้ยงดูเธอมาั้แ่เด็กเพราะแม่ของเธอนั้นได้เสียไปั้แ่ที่เธออายุยังไม่ถึงสามขวบดีส่วนพ่อนั้นตากับยายของเธอก็ยังไม่รู้จักด้วยซ้ำ และพอเธอเรียนจบชั้นมัธยมปลายแล้วตากับยายก็พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้เธอได้เดินทางมากรุงเทพเพื่อสอบเข้ามหาลัยชื่อดังโดยหวังว่าหากเรียนจบจากที่นี่ได้แล้วเธอก็จะได้มีชีวิตที่สุขสบายกว่าพวกเค้าที่ทำได้แค่เพียงทำไร่ทำนาไปวันๆ
ซึ่งพอสาวน้อยคนนี้สอบเข้ามหาลัยชื่อดังที่ตาและยายของเธอคาดหวังได้จริงเธอก็ตั้งอกตั้งใจเรียนไม่มีวอกแวกถึงสิ่งใดเลยแม้แต่น้อยแถมด้วยความที่เธอเป็คนเรียบร้อยพูดจาอ่อนหวานจึงทำให้เธอเป็ที่รักของทั้งเพื่อนผู้หญิงและเพื่อนผู้ชายที่ไม่ได้จ้องจะงาบเธออย่างง่ายดาย
แต่ด้วยความที่เป็เด็กกิจกรรมและความสะสวยของใบหน้าหรือถ้าจะพูดให้ลึกกว่านั้นก็ต้องรวมถึงทรวดทรงองค์เอวที่คอดกิ่วและผิวพรรณที่ขาวผ่องราวกับสาวเมืองหลวงมันก็ทำให้มีแมลงที่ชื่อว่า‘ผู้ชายหื่น’ แวะเข้ามาดอมมาดมเธออยู่เรื่อยๆ
แต่ด้วยความที่เธอสนใจอยู่แต่กับเื่เรียนเพียงเท่านั้นรวมถึงกลุ่มเพื่อนๆที่ทั้งรักใคร่ชอบพอและเอ็นดูมิ้วที่คอยทำตัวเป็กำแพงขวางกั้นคนพวกนั้นอยู่ตลอดเวลาจึงทำให้พวกมันทำได้แค่ดอมดมแต่ก็ไม่อาจจะได้ลิ้นชิมรสน้ำหวานของดอกไม้งามดอกนี้เสียที……..
เย็นวันนั้น ที่มหาลัย
มิ้วรีบเดินตรงไปที่หน้ามหาลัยด้วยความเร่งร้อนไฟลนก้นหลังจากที่เพิ่งจะซ้อมหลีดเสร็จเพราะอีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเธอก็ต้องเข้างานพาร์ทไทม์ของร้านอาหารที่ห้างใหญ่ใกล้ๆนี่แล้ว
“น้องมิ้วจะรีบไปไหนน่ะครับ” เสียงของผู้ชายคนนึงที่ดังเรียกทำให้สาวน้อยต้องหยุดเดินแล้วหันไปมองก่อนจะถามด้วยความสงสัย“เอ่อ...พี่เป็ใครคะทำไมถึงรู้จักชื่อมิ้วด้วยหล่ะ”
ชายหนุ่มคนนั้นฉีกยิ้มกว้างก่อนจะตอบ “คำตอบของคำถามแรกพี่ขื่อว่าเท่ห์ครับ....ส่วนที่ถามว่าทำไมพี่ถึงรู้จักน้องมิ้วนั้นพี่ว่าถ้าไม่รู้จักซิแปลก เพราะน้องมิ้วน่ะดังออกจะตายไป”
“เอ๊ะ?....จริงหรอคะ” มิ้วตอบไปก่อนจะพูดต่อ “งั้นมิ้วขอตัวก่อนนะคะ”
แต่ยังไม่ทันที่สาวสวยจะได้ออกเดิน เท่ห์ก็พูดดักขึ้นมาก่อน “เดี๋ยวก่อนซิครับ....อย่าเพิ่งไป”
มิ้วได้ยินก็รีบหันกลับมามองก่อนจะถาม “มีอะไรอีกหรือปล่าวคะ”
“พี่ตอบคำถามน้องมิ้วแล้ว....แต่น้องมิ้วยังไม่ตอบคำถามพี่เลยนะครับ” เท่ห์ถามพร้อมยิ้มอ่อนๆ
“คำถาม....คำถามอะไรคะ” มิ้วถามทำหน้างง
“ก็ที่พี่ถามว่าจะรีบไปไหนไงหล่ะ” เท่ห์ถามย้ำอีกครั้ง
แล้วมิ้วก็พยักหน้ารับก่อนจะตอบ “อ๋อ....มิ้วจะรีบไปทำงานพาร์ทไทม์ที่ห้างXXXน่ะค่ะ”
“โหวว....ขยับมากเลยนะเนี่ย...เลิกเรียนแล้วก็ไปทำงานต่อเลย” เท่ห์กล่าวชมสาวน้อยออกไป
“งั้นมิ้วขอตัวก่อนนะคะ....พอดีว่าอีกครึ่งชั่วโมงมิ้วก็ต้องเข้างานแล้วด้วย” มิ้วโค้งหัวให้เท่ห์ก่อนจะพูดลาเค้า
“เอ่อ...งั้นให้พี่ขับรถไปส่งน้องมิ้วไหมหล่ะ” เท่ห์เสนอตัวช่วยเหลือสาวน้อยก่อนจะพูดต่อ “รถของพี่จอดอยู่ใกล้ๆนี่เอง”
แล้วด้วยความที่มิ้วเป็เด็กที่ฉลาดเกินกว่าจะพาตัวเองขึ้นไปอยู่บนรถของคนแปลกหน้าสองต่อสองเธอจึงรีบพูด“ขอบคุณค่ะ...ไม่เป็ไรค่ะ...มิ้วขอตัวก่อนนะคะ”
พูดจบสาวน้อยก็ออกเดินตรงไปที่หน้ามหาลัยอย่างเร็วไว....แต่ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะเดินไปถึงป้ายรถเมล์ดีรถเมล์สายเดียวที่ผ่านหน้าห้างนั้นที่เธอควรจะได้ขึ้นก็ขับออกจากป้ายไปต่อหน้าต่อตาของเธอซะอย่างนั้น
‘อ๊ะโถ่.....มาช้าไปนิดเดียวเอง’ มิ้วตัดพ้อขึ้นมาในใจ
แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าการยืนรอรถเมล์คันต่อไปที่จะมา ซึ่งหากให้เธอคำนวณมันก็น่าจะมาหลังจากคันที่เพิ่งจะคลาดกับเธอไปประมาณครึ่งชั่วโมงเลยทีเดียวแล้วนั่นก็จะหมายความว่าเธอก็จะไปเข้างานสายอย่างแน่นอน
มิ้วก้มมองนาฬิกาบนหน้าจอมือถือด้วยความร้อนใจทั้งน้ำตาก็เริ่มทำท่าจะไหลออกมาด้วยความเจ็บใจปนน้อยใจในสิ่งที่ตัวเธอกำลังเผชิญอยู่
“น้องมิ้วครับ” เสียงของผู้ชายที่เธอเพิ่งจะเจอหน้าไปเมื่อกี๊ดังขึ้นมาตรงหน้าเธออีกครั้งสาวน้อยจึงเงยหน้าขึ้นมามอง ก่อนจะเห็นผู้ชายคนที่ทำให้เธอคลาดกับรถเมล์นั่นนั่งอยู่ในรถเก๋งคันงามที่มาจอดเทียบอยู่ริมฟุตบาทตรงหน้าเธอ
“ให้พี่ไปส่งดีไหมเอ่ย” เท่ห์พูดขึ้นพร้อมแสดงสีหน้าเห็นใจออกมา
มิ้วยกนิ้วขึ้นมาปาดน้ำตาที่อาบแก้มก่อนจะตอบไป “ไม่เป็ไรค่ะ”
“แต่ว่าเดี๋ยวน้องมิ้วจะไปทำงานสายเอานะครับ.....ให้พี่ไปส่งดีกว่านะ” เท่ห์พูดขึ้นพร้อมส่งสายตาอ้อนวอนไปหามิ้ว
ทั้งสายตาที่ส่งมาบวกเข้ากับเวลาที่กำลังกระชั้นชิดเข้ามา มิ้วจึงเดินตรงไปที่รถเก๋งคันนั้นก่อนจะพูดขึ้น“งั้นมิ้วรบกวนด้วยค่ะ”
เท่ห์ฉีกยิ้มกว้างก่อนจะเอี้ยวตัวมาเปิดประตูรถให้พร้อมกับพูดบอกมิ้ว “เชิญเลยจ๊ะ”…….
หลังจากที่ขึ้นรถของเท่ห์มาแล้วมิ้วก็รีบใช้สองมือดึงชายกระโปรงนักศึกษาของตัวเองที่ยาวอยู่แล้วให้เลื่อนลงไปปิดจนมิดชิดยิ่งกว่าเก่าก่อนที่จะพูดขึ้นเมื่อรถถูกขับมาได้ซักพัก “มิ้วต้องขอบคุณพี่เท่ห์จริงๆนะคะ”
“โหยย...ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับ....เื่เล็กน้อย” เท่ห์หันมาตอบก่อนจะพูดต่อ “เรียนที่เดียวกัน ก็ถือว่าช่วยๆกันไปนั่นแหล่ะครับ”
“แต่ไม่ว่ายังไงมิ้วก็ต้องขอบคุณจริงๆค่ะ” มิ้วตอบกลับไปก่อนจะถามถึงสิ่งที่สงสัย “เอ๊ะ? ว่าแต่พี่เท่ห์เรียนคณะอะไรหรอคะ”
“นิเทศจ๊ะ.....นิเทศ” เท่ห์ตอบ
“เรียนนิเทศแล้วแวะไปทำอะไรที่คณะบัญชีหรอคะ” มิ้วถามต่อ
“พี่ไปหาเพื่อนน่ะ” เท่ห์ตอบ
“เรียนนิเทศนี่เอง.....มิน่าหล่ะ...มิ้วถึงไม่เคยเห็นหน้าพี่เท่ห์ที่คณะมิ้วเลย” มิ้วพูด
“เอ๊ะ! พูดงี้...หมายความว่าน้องมิ้วอยากเจอหน้าพี่บ่อยขึ้นใช่ไหมครับเนี่ย” เท่ห์พูดขึ้นพร้อมยิ้มอ่อน
“มะ....ไม่ใช่ค่ะไม่ใช่ มิ้วไม่ได้หมายความอย่างนั้น” มิ้วรีบแก้ตัวเป็พัลวัน
“ฮ่าฮ่า ฮ่า พี่แซวเล่นน่ะ หยอกๆนะ” เท่ห์หัวเราะแล้วอธิบายให้มิ้วได้เข้าใจก่อนที่จะทำหน้าขรึมแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า“แต่ถ้าน้องมิ้วอยากเจอพี่จริงๆต่อให้พี่ยุ่งแค่ไหนพี่ก็จะรีบไปหาเลยนะครับ”
พูดจบเท่ห์ก็หันไปมองทางข้างหน้าต่อไป โดยไม่ได้หันมามองหน้าของสาวน้อยที่กำลังแดงเรื่อเลยแม้แต่น้อย……………
สิบห้าทีต่อมา ที่ห้างXXX
“พี่เท่ห์ขอบคุณจริงๆค่ะ....งั้นมิ้วไปก่อนนะคะ” มิ้วพูดขอบคุณเท่ห์ทันทีที่เค้าขับรถมาจอดที่หน้าห้างที่มิ้วจะต้องมาทำพาร์ทไทม์พร้อมยกมือไหว้
“เดี๋ยว...ยกมือไหว้เลยหรอ....ไม่ต้องๆแค่พูดขอบคุณพี่ก็ดีใจแล้ว”เท่ห์หันมาพูดกับมิ้วพร้อมยิ้มหวาน
มิ้วจึงลดมือลงก่อนจะพูดขอบคุณอีกครั้ง “มิ้วขอบคุณจริงๆนะคะ”
“เอ่อ...แล้วก็เดี๋ยวพี่จะจอดรถรอตรงลานจอดรถด้านหน้านี้ก็แล้วกันนะ” เท่ห์พูดพร้อมกับชี้นิ้วไปยังลานจอดรถด้านหน้าของห้าง
“เอ๊ะ! ไม่.....ไม่ต้องหรอกค่ะ....แค่มาส่งมิ้วก็เกรงใจจะแย่แล้ว” มิ้วพูดด้วยสีหน้าท่าทางที่ดูเกรงใจ
หนุ่มหล่อฉีกยิ้มกว้างก่อนจะตอบ “จริงๆพี่อยากจะดูหนังเื่นึงพอดีน่ะ.....ซึ่งกว่ามันจะจบก็พอดีกับเวลาห้างปิดพอดีด้วย”
มิ้วไม่ใช่เด็กน้อยที่จะไม่รู้ว่านั่นคือข้ออ้างที่เพิ่งจะคิดขึ้นมาได้จึงได้แต่อึกอัก“แต่.....แต่ว่า..คือ...มัน...”
แต่เท่ห์ก็พูดสวนขึ้นมา “ไม่เป็ไรถ้ามิ้วไม่สะดวกใจจะให้พี่ไปส่งก็ไม่เป็ไร.....แต่พี่แค่อยากจะบอกมิ้วไว้เฉยๆก็แล้วกันว่าไม่ว่ายังไงพี่ก็จะจอดรถรอก็แล้วกัน.....เอ พี่ว่าน่าจะใกล้ได้เวลาเข้างานแล้วมั้งเนี่ย”
“อ๊ะ! จริงด้วย งั้น...งั้นมิ้วไปก่อนนะคะ” พูดจบสาวน้อยก็เปิดประตูลงจากรถแล้ววิ่งเข้าไปในห้างอย่างรวดเร็ว……….
จะบอกว่าเท่ห์คือพระเอกขี่ม้าขาวที่เข้ามาช่วยมิ้วให้มาทำงานได้ทันเวลาก็พอจะได้แม้ว่าเค้าจะเป็สาเหตุที่ทำให้มิ้วคลาดกับรถเมล์จนแทบจะทำให้เธอร้องไห้ออกมาก็ตาม
พอมาถึงที่ทำงานมิ้วที่เป็เด็กเสิร์ฟก็ทำงานของตัวเองอย่างขยันขันแข็งเหมือนที่เธอทำเป็ประจำทั้งทักทายและพูดคุยกับลูกค้าอย่างยิ้มแย้มและเป็กันเอง จนกระทั่งมาถึงโต๊ะนึง
“หวัดดีค่ะจะรับอะไรดี อ๊ะ!” มิ้วอุทานขึ้นมาทันทีที่เห็นกลุ่มเพื่อนของเธอมานั่งกันหน้าสลอน ก่อนจะพูดทักไป “อ้าว? ไหนปันปันบอกว่าจะไปโยนโบว์กันไม่ใช่หรอ”
ปันปันที่เหมือนจะเป็ผู้นำกลุ่มที่กำลังยิ้มแย้มดีใจที่ได้เห็นหน้าของเพื่อนสาวคนสวยใก็ตอบกลับมา“ฮิ ฮิ ฮิ ใใช่ไหมหล่ะ ฮิ ฮิ เมื่อกี๊หน้าเหวอเลยนะนั่น”
พอโดนแซวหนักเข้าหน้าของมิ้วก็แดงเรื่อขึ้นมาทันทีแล้วปันปันก็ตอบคำถามที่มิ้วถามค้างไว้ “โยนโบว์กันเสร็จแล้วเกิดหิวขึ้นมา.....ก็เลยแวะมานี่ไง”
“อ๋อ...หรอ” มิ้วก็พยักหน้ารับพร้อมพูดตอบไปก่อนจะนึกถึงหน้าที่ของตัวเองขึ้นมาได้จึงถามต่อ“แล้วตกลงว่าจะรับอะไรกันบ้างคะ คุณลูกค้า”……………………..
เวลา 22.12 น.
มิ้วเดินออกมาจากที่ทำงานพร้อมกับความรู้สึกอิ่มเอมใจที่ั้แ่เข้ามาในเมืองหลวงเธอก็ยังไม่เคยเจอคนไม่ดีเข้ามาเฉียดกรายเลยเพราะอย่างวันนี้กลุ่มเพื่อนของเธอก็ยังมาให้กำลังใจเธอถึงที่ทำงาน ก่อนที่พวกเค้าจะลาเธอกลับบ้านไปก่อนแต่เพียงแค่นั้นมันก็ทำให้เธอสุขใจมากพอแล้วแถมตอนเย็นรุ่นพี่ที่มหาลัยก็ยังขับรถมาส่งเธอในยามที่ลำบากอีกต่างหาก
แล้วในจังหวะที่มิ้วคิดถึงรุ่นพี่ต่างคณะคนนั้นขึ้นมาคำพูดของเค้าที่ว่าจะจอดรถรอเธออยู่ที่ลานจอดด้านหน้าห้างก็ลอยตามขึ้นมา
แล้วมิ้วที่ปรกติจะต้องไปขึ้นรถที่อีกฝั่งก็ออกเดินไปที่ลานจอดรถด้านหน้าทันทีโดยหวังแค่ว่าจะไม่ได้เห็นรถพี่เท่ห์จอดรอเธออยู่ตรงนั้นและที่มิ้วคิดอย่างนั้นมันก็ไม่ใช่เพราะว่าเธอไม่อยากจะขึ้นรถกลับบ้านกับเค้าสองต่อสองแต่มันเป็เพราะว่าเธอนั้นเกรงใจเค้าเหลือเกิน
และเพียงไม่นานจากนั้นมิ้วก็เดินมาถึงลานจอดรถด้านหน้าที่ตอนนี้มีรถจอดกันอยู่บางตาต่างกับเมื่อเย็นลิบลับนั่นจนได้สาวสวยพยายามกวาดสายตามองหารถของเท่ห์และเพียงไม่นานเธอก็เห็นรถคันที่เพิ่งจะขับมาส่งเธอที่นี่เมื่อเย็นเข้าจนได้แล้วเธอก็ต้องใเมื่อมองไปที่ด้านข้างของตัวรถแล้วเห็นรุ่นพี่สุดหล่อคนนั้นกำลังยืนตบยุงอยู่
มิ้วยืนแอบมองอยู่นานก่อนจะตัดสินใจเดินตรงไปหาเค้าจากทางด้านหลังพร้อมกับเอ่ยทัก“พี่เท่ห์ รอนานไหมคะ”
หนุ่มหล่อรีบหันหน้ากลับมามองพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างก่อนจะพูดตอบ “ไม่นานครับ...พี่เพิ่งมาถึงเมื่อกี๊นี้เอง”
มิ้วรู้สึกประทับใจรุ่นพี่คนนี้ขึ้นมานิดหน่อยก่อนจะพูดขึ้น “งั้นกลับกันเลยไหมคะ”
“อ๊ะ....ครับๆ” เท่ห์ตอบรับก่อนจะหันไปเปิดประตูรถให้พร้อมกับพูดบอกมิ้ว“เชิญครับ”.........
ยี่สิบนาทีต่อมา ที่หน้าหอพักแห่งนึง
“อ้าว? พี่ก็นึกว่าน้องมิ้วพักหอหญิงฝั่งตรงข้ามซะอีก” เท่ห์ถามขึ้นหลังจากจอดรถที่หน้าหอพักที่มิ้วบอกกล่าวแล้วก่อนจะหันไปพูดถึงหอพักหญิงที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้าม
“มิ้วอยู่ไม่ได้หรอกค่ะ....ที่นั่นเค้าเปิดปิดตามเวลาน่ะ” มิ้วรีบตอบ
“หรอ....แล้วอยู่หอรวมอย่างนี้ไม่อันตรายหรอ” เท่ห์ถาม
“อันตรายยังไงคะ” มิ้วถามกลับ
“ก็อย่างพวกขี้เหล้าเมายาน่ะ” เท่ห์ตอบ
“อ๋อ.....ก็มีนิดหน่อยค่ะ....แต่ว่าพวกเค้าก็ไม่ได้มาทำอะไรมิ้วนะ” มิ้วตอบ
“อืมมม....งั้นพี่ขอเดินขึ้นไปส่งที่ห้องได้ไหม” เท่ห์เสนอตัว
มิ้วชั่งใจคิดนิดนึงด้วยว่าห้องถัดจากเธอไปสี่ห้าห้องก็มีพวกผู้ชายที่ตั้งวงกินเหล้าเมาเสียงดังอย่างที่เท่ห์พูดไว้จริงๆก่อนที่เธอจะตอบ “ก็....ก็ได้ค่ะ”
เวลาปรกติที่ต้องเดินมาเพียงลำพังทำให้มิ้วค่อนข้างจะหวาดๆกับแววตาและท่าทีของพวกผู้ชายที่กำลังตั้งวงกินเหล้าอยู่ที่หน้าห้องที่เธอกำลังจะเดินผ่านอยู่ไม่น้อยแต่พอมีเท่ห์เดินมาเป็เพื่อนมันกลับทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจอย่างไม่น่าเชื่อ
“โอเค....ถึงห้องโดยสวัสดิภาพ” เท่ห์พูดขึ้นเมื่อทั้งคู่เดินมาถึงหน้าห้องพักของมิ้วก่อนที่เค้าจะหันไปหาเธอแล้วพูด“งั้นพี่ขอตัวกลับก่อนนะ”
“อ๊ะ....คะ...ค่ะขอบคุณค่ะที่มาส่ง” มิ้วรีบพูดขอบคุณเท่ห์ไป
“ด้วยความยินดีครับ” พูดจบเท่ห์ก็หันมาส่งยิ้มหวานก่อนจะเดินลงไปจากหอพักของมิ้วในทันทีโดยที่มีสายตาของมิ้วจ้องมองตามไม่ห่างพร้อมด้วยความรู้สึกชอบพอที่เริ่มจะผุดขึ้นมาในหัวใจดวงน้อยๆของเด็กสาวจากต่างจังหวัดคนนี้....................
5K
