เจ้าหญิงเทย่า กับ เทพธิดาแห่งโชค

    สามหนุ่มจอมโชคร้าย (9/11)

            “ยังมีอีกเ๱ื่๵๹ครับน้องบุญ เ๽้าหญิงเทย่าทรงขอเพิ่มนักท่องเที่ยวที่จะไปกับพวกเราพรุ่งนี้อีกสามคนครับ ไม่ทราบว่าทางบริษัททัวร์ของน้องบุญจะขัดข้องหรือไม่? โดยทางเรายินดีจ่ายเงินเพิ่มให้ครับ”


            การุณบอกเธอตามที่เ๽้าหญิงเทย่าได้สั่งการมา


            “เดี๋ยวฉันจะโทรแจ้งบริษัทให้ค่ะ ปกติก็ไม่มีปัญหาอยู่แล้วเพราะรถตู้ที่เราเตรียมมาให้ยังนั่งได้อีกหลายคนนะคะ จะได้มาช่วยกันตามหาท่านเทพธิดากันเยอะๆ แล้วฉันก็จะพาพวกคุณทั้งหกคนไปปล่อยรอบๆ เมืองเชียงใหม่จุดละหนึ่งคนกระจายกันช่วยค้นหาดีมั๊ยคะ?”


            เธอพูดเล่นแล้วยิ้มให้ แต่ทั้งสามค้อนเธอเป็๲ตาเดียว


            “แหะๆ ก็แปลว่าไม่ดีสินะ…ฉันก็แค่พูดเล่นน่ะค่ะ ขืนทำแบบนั้นพวกคุณก็คงจะหลงทางกันแย่เลย ส่วนฉันก็คงโดนบริษัทหักเงินด้วยน่ะสิคะ”


            ทั้งสามหนุ่มจึงได้ยิ้มให้กับความน่ารักของเธอ


            “น้องบุญพูดเ๱ื่๵๹นี้ทำให้ผมนึกขึ้นได้ เราจะใช้วิธีไหนในการตามหาท่านเทพธิดากันดีครับ? ในเมื่อดูจากวันเกิดก็คงไม่ได้แล้ว เพราะเพื่อนน้องบุญบอกว่าในทะเบียนราษฎร์ไม่มีคนเมืองเชียงใหม่ที่เกิดวันเดียวกันกับท่านเทพธิดาอาศัยอยู่”


            การุณถามความเห็นบุญ เธอนั่งคิดอยู่พักนึงแล้วจึงเสนอวิธีขึ้นมา


            “ถ้าเราตัดเ๱ื่๵๹วันเกิดเธอออกไป เราก็ยังเหลือรูปแม่ของเธอ และความจริงที่ว่าเธอเป็๲เทพธิดาแห่งโชค ที่สามารถใช้ทดสอบหญิงสาวคนที่เราสงสัยได้ค่ะ ยกตัวอย่างเช่นแทนที่คุณการุณจะขอดูบัตรประชาชนของฉันในตอนแรกที่สงสัยฉัน ก็เปลี่ยนเป็๲ถามฉันว่า ‘เคยเห็นคนที่คล้ายคนในรูปหรือไม่?’ ถ้าคนในรูปเหมือนแม่ ฉันก็จะตอบว่า ‘เคยเห็นค่ะ เหมือนแม่ฉันเอง’ ก็เป็๲ไปได้ว่าฉันคือเทพธิดาแห่งโชค แล้วคุณค่อยทดสอบว่าฉันทำให้คุณมีโชคได้จริงหรือไม่? แต่ถ้าฉันตอบว่า ‘ไม่เคยเห็นคนที่หน้าคล้ายคนในรูปเลยค่ะ’ ก็แปลว่าฉันไม่ใช่เทพธิดาค่ะ เข้าใจรึเปล่าคะ?”


            ทั้งสามหนุ่มพยักหน้าเข้าใจและเห็นด้วยกับเธอ แต่การุณมีสีหน้าเหมือนยังคงข้องใจอะไรอยู่


            “คุณการุณมีอะไรอีกรึเปล่าคะ?”


            บุญถามการุณเมื่อสังเกตเห็นสีหน้าของเขา


            “ไม่ทราบสิครับ เหมือนมีอะไรแปลกๆ อยู่นะครับ แต่ผมนึกไม่ออก”


            การุณพูดไปก็คิดไปแต่ก็นึกไม่ออก


            “ถ้าเช่นนั้นเราไปกันก่อนเถอะค่ะ คุณการุณนึกออกเมื่อไหร่ค่อยบอกก็ได้ เดี๋ยวฉันโทรบอกทางบริษัทเ๱ื่๵๹เพิ่มลูกทัวร์อีกสามคนพรุ่งนี้ให้นะคะ”


            บุญพูดแล้วจึงลุกขึ้นเดินนำพวกเขาไปขึ้นรถตู้ โดยในระหว่างที่ออกจากประตูโรงแรมบุญรีบเปิดประตูให้การุณได้ทันก่อนที่เขาจะเดินไปชนอีก พนักงานต้อนรับหน้าประตูคนเดิมจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก




            ทั้งสี่คนแวะเดินตามชุมชนและตลาดรอบเมืองเชียงใหม่ จนถึงเวลาเที่ยงตรง ก็ยังไม่พบว่ามีใครเคยเห็นหญิงสาวที่มีใบหน้าคล้ายกับผู้หญิงในรูป และหลายคนกลับบอกว่าหญิงในรูปมีหน้าตาคล้ายกับบุญ ทั้งสี่จึงไปนั่งทานข้าวซอยในร้านแห่งหนึ่งซึ่งมีข้าวซอยเจที่บุญสั่งมาทานได้เพราะเธอทานเฉพาะอาหารมังสวิรัต


            “ฉันขอตัวไปห้องน้ำแป๊ปนึงนะคะ”


            บุญบอกทั้งสามหนุ่มหลังจากที่ทานอาหารเสร็จ แล้วลุกเดินไปทางหลังร้าน การุณมองเธอแล้วพูดกับชัทชาทและสิโรท


            “พวกนายคิดเหมือนข้ามั๊ย?”


            “ข้าว่าข้าก็เริ่มคิดเหมือนนายแล้วล่ะ”


            ชัทชาทบอกการุณอย่างเห็นด้วย


            “ผมก็คิดเช่นกันขอรับ”


            สิโรทก็เห็นด้วยกับทั้งสอง


            “ผมก็คิดเหมือนกันครับ”


            ชายผู้หนึ่งก็เห็นด้วย หนุ่มทั้งสามจึงหันไปทางเ๽้าของเสียงเป็๲ตาเดียว


            “เธอช่างเป็๲หญิงสาวที่สวยเหลือเกิน ผมไม่เคยเห็นใครงามเท่าเธอเลยครับ”


            พนักงานเสิร์ฟในร้านแสดงความเห็นด้วยขณะที่เดินผ่านมาทางโต๊ะที่สามหนุ่มนั่งอยู่


            “พวกเราไม่ได้คิดเ๱ื่๵๹นั้นกันนะครับ”


            การุณบอกพนักงานด้วยสายตาตำหนิเขา


            “อ้าว เหรอครับ? ขอโทษครับ”


            เขาพูดอย่างเขินๆ แล้วเดินจากไป


            แต่หลังจากนั้นไม่ทันไร สิโรทก็ทำน้ำหกท่วมเต็มโต๊ะ ชัทชาทเอื้อมมือไปจะหยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดแต่ก็ทำถ้วยเครื่องปรุงข้าวซอยหกเลอะเทอะ


            “เห็นหรือเปล่าล่ะว่าเป็๲อย่างที่ข้าคิดไว้เลย”


            การุณบอกเพื่อนๆ


            “นั่นน่ะสิขอรับ เวลาคุณอัจฉราไม่อยู่เราก็จะเจอเ๱ื่๵๹โชคร้ายอยู่เหมือนเดิม”


            สิโรทตั้งข้อสังเกต


            “งั้นก็หมายความว่าที่พวกข้ายังประสบกับเ๱ื่๵๹ร้ายที่โรงแรมก็ไม่ใช่เพราะว่ามีสิ่งที่ชั่วร้ายแฝงอยู่ แต่เป็๲เพราะน้องบุญกลับไปแล้วหรอกรึ?”


            ชัทชาทก็ตั้งข้อสังเกตมาสนับสนุน


            “ข้านึกออกแล้วล่ะว่าเมื่อเช้าข้ารู้สึกแปลกๆ เ๱ื่๵๹อะไร”


            การุณทำท่านึกขึ้นได้และพูดเสียงเบาๆ


            ทั้งชัทชาทและสิโรทมีท่าทางตั้งใจฟังสิ่งที่การุณกำลังจะพูด


            “เ๱ื่๵๹แรก ตอนแรกที่เราตัดน้องบุญออกเพราะว่าเธอไม่ได้เกิดวันที่ 7 เมษายน แต่ตอนนี้เราพบว่าจะใช้วันเกิดมาพิสูจน์หาคนที่เป็๲เทพธิดาไม่ได้แล้ว นั่นก็แสดงว่า เรายังตัดน้องบุญออกไม่ได้ จริงมั๊ย?”


            สองหนุ่มต่างก็พยักหน้าเห็นด้วย


            “เ๱ื่๵๹ที่สอง เมื่อเช้าน้องบุญบอกว่า หากเป็๲ไปได้ว่าเธอคือเทพธิดาแห่งโชค พวกเราก็ค่อยทดสอบว่าเธอทำให้พวกเรามีโชคได้จริงหรือไม่ และที่ผ่านมาก็ดูเหมือนว่าพวกเราจะโชคดีตลอดเวลาที่เธออยู่ด้วย และโชคร้ายเหมือนเดิมในเวลาที่เธอไม่อยู่”


            อีกสองหนุ่มพยักหน้าทันทีว่าเห็นด้วยอย่างยิ่งในเ๱ื่๵๹นี้


            “และเ๱ื่๵๹ที่สาม น้องบุญยังบอกอีกว่า ถ้าเธอตอบว่าเธอไม่เคยเห็นคนที่หน้าคล้ายคนในรูป ก็แปลว่าเธอไม่ใช่เทพธิดา แต่เธอก็ไม่เคยบอกพวกเราว่าเธอไม่เคยเห็นหญิงในรูปเลยนะ ในทางตรงข้าม ตอนพวกเราอยู่ที่ดอยปุย เธอกลับเคยพูดอย่างชัดเจนว่าเธอเคยเห็น เพียงแต่เธอไม่แน่ใจ และตลอดเช้านี้ก็มีชาวบ้านหลายคนที่รู้สึกเหมือนกับข้าว่า น้องบุญมีหน้าตาคล้ายกับคนในรูปนี้”


            สิ่งที่พวกเขาทั้งสามพบ ทำให้ต่างขนลุกที่รู้สึกว่า ได้ใกล้ความจริงเ๱ื่๵๹เทพธิดาเข้าไปอีกก้าวหนึ่งแล้ว