เพียงสักพัก ย่า ยาย แม่ อาสะใภ้ น้าสะใภ้ก็มาถึงป่าหลังบ้านของพวกเราเช่นกัน เพราะได้รับรู้ข่าวสารจากพวกพี่ชายนั่นเอง ต่างก็มีปฎิกิริยาไม่แตกต่างกัน
พวกท่านเดินหลีกทางหลบมาหาเห็ดน้อยและพี่พริกหวานเพราะอีกไม่นานตากับปู่จะต้องพาหัวหน้าหมู่บ้านซุน และคนอื่นๆมาแน่นอน เพราะเราจะต้องทำการแจกจ่ายพันธุ์ข้าวเหล่านี้ให้พวกเขาไปลงกันเลย
“เห็ดน้อย หนูเก่งมากเลยลูกแล้วต้นอ่อนพวกนี้สามารถเติบโตได้ทั้งหมดใช่ไหมคะ”แม่
“แน่นอนค่ะแม่ แต่ย่า ยาย แม่ อาสะใภ้ น้าสะใภ้รู้ใช่ไหมคะมีอีกชุดหนึ่งที่มันจะโตเร็วไปเสียหน่อยเพราะเห็ดน้อยยังควบคุมการวาดรูปวิเศษได้ไม่มากพอในวันแรกๆ กลุ่มข้าวพวกนั้นเราจะต้องเอาไว้ปลูกเองค่ะ เพราะมันจะเก็บเกี่ยวได้เร็วกว่ากลุ่มชุดที่อยู่ในกระบะพวกนั้น”เห็ดน้อย
“พวกพี่รองกำลังจัดการกันอยู่ใช่ไหมลูก”แม่
“ใช่ค่ะแม่”เห็ดน้อย พริกหวาน
“สงสัยชุดต้นอ่อนข้าวพวกนั้นเราเอาปลูกไว้่ท้ายๆริมที่ดินของเราละกันนะตรงนั้นไม่มีใครเดินไปดูถึงหรอก”ย่า
“อือ..ตรงบริเวณนั้นดีที่สุดล่ะ”ยาย
“ค่ะแม่”อาสะใภ้ น้าสะใภ้ แม่
และเพียงไม่นานเสียงของคนกลุ่มใหญ่ก็ส่งเสียงอื้ออึงกันมาเลย และยิ่งมาเห็นกระบะเพาะปลูกของเห็ดน้อยด้วยแล้ว จากเสียงที่ดังก็เงียบกริบเสมือนไม่มีคนอยู่เลยสักคนเดียว เมื่อใช้เวลาปรับตัวกันได้สักพักแล้วแต่ละคนก็แทบจะสิงกระบะต้นอ่อนข้าวกันไปเลย
และเื่ดินก็ได้บอกวิธีการทำปุ๋ยให้พวกพี่ชายฟังแล้วด้วย จึงไม่ต้องกังวลถ้าพวกชาวบ้าน้าจะทำเพิ่มเติม แต่ที่แน่ๆมันก็ไม่มีผลมากเท่ากับดินวิเศษในกระบะที่เธอให้ติดไปหรอก เพราะมันช่วยได้เยอะเลย
ส่วนเห็ดน้อยน่ะเหรอ ยังมีงานสำคัญอีกอย่างที่จะต้องทำเธอไม่รอช้า เตรียมเปิดกระดาษแผ่นใหม่เพื่อวาดรูปอีกครั้งและครั้งนี้แน่นอนว่าจะต้องเป็น้ำ ที่เป็ปัจจัยสำคัญสำหรับคนในหมู่บ้าน เพราะทุกๆคนจะต้องกังวลเื่น้ำในการเอาข้าวไปปลูกแน่นอน ถึงแม้จะรู้ว่าข้าวพวกนี้ใช้น้ำน้อยก็ตามที
และก่อนที่จะเริ่มเปิดกระดาษเปล่าเพื่อวาดรูปแหล่งน้ำ เห็ดน้อยก็เหลือบไปเห็นคุณสมบัติพิเศษอีกอย่างหนึ่งมันพึ่งจะปลดล็อคให้เธอเห็นกับตาเลยทีนี้ มันก็คือ
ปลดล็อคการวาดรูปลงสถานที่จริงๆเชื่อมต่อกับแผ่นกระดานวาดรูปในระบบนี้อย่างไรเล่า เห็ดน้อยตาโตและกรี๊ดร้องภายในใจอยู่คนเดียวอย่างบ้าคลั่ง นี่มันสุดเทพเลย
เพราะคะแนนที่ได้รับพุ่งกระฉูดอีกครั้งตอนที่ทุกๆครอบครัวในหมู่บ้านถูเพี่ยนได้รับกระบะต้นอ่อนข้าวพวกนี้อย่างไรล่ะ ทีนี้การวาดรูปวิเศษของเห็ดน้อยย่อมเป็ไปอย่างราบรื่นและมีคุณสมบัติเต็มเปี่ยมเลย
“โอ้…แผนที่เชื่อมต่อกับกระดานวาดรูปงั้นก็เปิดใช้งานเลยสิ จะรอช้าอะไรล่ะ ฮิ…ฮิ….”เห็ดน้อย
เธอไม่รอช้าเปิดแผนที่ภายในหมู่บ้านถูเพี่ยนเชื่อมต่อกับกระดานวาดรูปทันที ทำให้ตอนนี้กระดาษเปล่าที่จะวาดรูปวิเศษได้เหลือเพียงแค่ 5 รูปเท่านั้น
“อือ…..ทางเชื่อมระหว่างแม่น้ำใหญ่อยู่ทางฟากนี้ใช่ไหม และทางนี้ก็จะวิ่งได้รอบๆหมู่บ้านด้วย ดีนะที่หมู่บ้านของเราพื้นที่ค่อนข้างสูงไม่ต้องกังวลเื่น้ำท่วมเลย”เห็ดน้อย
เธอนั่งมองดูเส้นทางน้ำที่จะสร้างออกมาคือแน่นอนว่าจะต้องใกล้กับบ้านของครอบครัวด้วยเป็อย่างแรกเลย และอยู่ในเส้นทางที่เป็ศูนย์กลางสำหรับหมู่บ้านที่ทุกๆครอบครัวสามารถนำมาใช้ได้โดยไม่ไกลเกินไปนัก
เห็ดน้อยลองวาดรูปลงไปก่อนในรอบแรก ค่อยๆร่างแบบไปเรื่อยๆ จุดไหนที่เห็นว่าไม่น่าเหมาะหรือต้องเพิ่มก็แค่ลบและวาดใหม่ซึ่งใช้เวลานานพอสมควรกับการวาดรูปวิเศษในรอบนี้ของเห็ดน้อย แต่ในที่สุดภาพวาดรูปแม่น้ำสายใหม่ก็สำเร็จจนได้
“เสร็จแล้วแม่น้ำถูเพี่ยนของเราฮิ…..ฮิ….”เห็ดน้อย
“แม่น้ำถูเพี่ยน ทำไมชื่อเหมือนหมู่บ้านถูเพี่ยนของเราเลยล่ะน้องเห็ดน้อย มันอยู่ที่ไหนกันล่ะ”พี่พริกหวานที่นั่งใกล้น้องสาวถามออกมาเพราะได้ยินน้องพูดถึงแม่น้ำ
“ก็อยู่ที่หมู่บ้านของเราไงพี่พริกหวาน และเป็แม่น้ำที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านถูเพี่ยนของเรา เลยมีชื่อว่าแม่น้ำถูเพี่ยนอย่างไรล่ะ”เห็ดน้อย
“หรือว่าน้องเห็ดน้อยวาดรูปวิเศษเป็แม่น้ำถูเพี่ยนอย่างงั้นเหรอ”พี่พริกหวาน
“ห๊าาาา….!!!มะ..มะ…แม่น้ำ”แม่ ย่า ยาย อาสะใภ้ น้าสะใ้
“มะ…มะ…แม่….แม่น้ำถูเพี่ยน…!!!!” แม่ ย่า ยาย อาสะใภ้ น้าสะใภ้ แทบจะปิดปากของแต่ละคนไม่ทันเมื่อได้ยินลูกสาวหลานสาวเหมือนถึงเื่แม่น้ำถูเพี่ยน และมันเกิดขึ้นเพราะเห็ดน้อยวาดจากรูปวิเศษนั่นเอง
“เห็ดน้อย หนูกำลังจะบอกว่าลูกวาดรูปแม่น้ำเสร็จแล้วงั้นเหรอลูก??”แม่ ถามอย่างตื่นใแต่ก็ดีใจมากจนน้ำตารื้นออกมากันในดวงตาของพวกท่าน
“จริงๆใช่ไหมหลานน้อยของยาย”ยาย
“มันเป็เื่จริงได้ใช่ไหมหลานน้อยลูก”ย่า
“ใช่ค่ะ มันเกิดขึ้นแล้วเห็ดน้อยวาดรูปวิเศษสายแม่น้ำสายใหม่ในหมู่บ้านถูเพี่ยนของเรา”เห็ดน้อย
“เทพเซียนบน์ ขอบคุณมากๆค่ะที่ประทานพรวิเศษให้หลานสาวเห็ดน้อยของพวกเรา”อาสะใภ้ น้าสะใภ้โค้งคำนับฟ้าดิน รอบทิศทางด้วยความตื่นเต้นดีใจ
ย่า ยาย แม่ และพี่สาวก็โค้งคำนับด้วย เพราะน้ำนั่นคือปัจจัยสำคัญลำดับต้นๆเลยทีเดียวสำหรับชาวบ้านในแต่ละหมู่บ้าน ยิ่งหมู่บ้านไหนอยู่ใกล้ลำธาร หรือแม่น้ำ นั่นหมายถึงการดำรงชีวิตย่อมดีกว่าที่อื่นๆ น้ำใช้และน้ำกินมีอย่างเหลือเฟือและที่สำคัญไม่ต้องเดินทางไปตักไกลหมู่บ้านเสียด้วย
แหละแหล่งน้ำสำคัญย่อมมีสัตว์น้ำอาศัยอยู่เป็อาหารอีกทางหนึ่งเพิ่มขึ้นมาให้ชาวบ้านอีกด้วย เรียกได้ว่ากำไรจากธรรมชาติล้วนๆเลย
“ทำอย่างไรดีค่ะ พวกเราตื่นเต้นจนผิดสังเกตไปหรือเปล่า”แม่
“ใช่ๆ พี่สะใภ้พวกเราต้องทำตัวให้นิ่งไว้นะคะ”อาสะใภ้
“ได้ พวกเราจะพยายาม”น้าสะใภ้
แต่สิ่งที่พวกท่านนั้นตรงกันข้ามไปเลย เดี๋ยวลุก เดี๋ยวนั่ง เดี๋ยวเดินวนไปวนมา เป็แบบนี้ได้สักพักใหญ่แล้ว เนื่องด้วยอยากจะพาปู่ ตา พ่อ อาเล็ก และน้าเล็กไปดูพร้อมๆกันทั้งหมด
“ไม่เป็ไรหรอกค่ะเพราะแม่น้ำถูเพี่ยนสายเล็กสายนี้ไม่ได้เป็ความลับอะไรเลยค่ะ เห็ดน้อยไม่ได้คิดจะปิดบังเพราะเราจะนำแม่น้ำสายนี้ไว้หล่อเลี่ยงชีวิตคนในหมู่บ้านของพวกเราตราบนานเท่านาน หลายสิบปี หลายร้อยปี หลายพันปี หรือจะหลายหมื่นปีก็ยังได้เลยนะคะ”เห็ดน้อย
“แบบนี้พวกเราก็มีน้ำกิน น้ำใช้อยู่ในหมู่บ้านกันแล้วดีจังเลยน้องเห็ดน้อย”พี่พริกหวาน
“ใช่แล้วล่ะพี่พริกหวาน แม่น้ำถูเพี่ยนของเราจะใสสะอาด อุดมสมบูรณ์มีปลา กุ้ง หอย ปูเยอะแยะเต็มแม่น้ำเลย”เห็ดน้อย
“ว้าว..พี่พริกหวานอยากเห็นแม่น้ำถูเพี่ยนแล้วน้องเห็ดน้อยวาดไว้ตรงไหนบ้างบอกได้ไหม??”พี่พริกหวาน
จากที่มัวแต่ตื่นเต้นใ และดีใจจนลืมถามเห็ดน้อยเลยว่าเ้าแม่น้ำที่เห็ดน้อยตั้งไว้แล้วว่าแม่น้ำถูเพี่ยนนั้นตั้งอยู่ตรงไหนของหมู่บ้านกัน พวกท่านเลยตั้งใจฟังกันอย่างมากว่าเห็ดน้อยจะพูดอะไรออกมาบ้าง
“ก็ตรงด้านข้างบ้านเรานี่เลยพี่พริกหวาน ตรงท้ายที่ดินของเรานั่นแหละ และไต่ขึ้นตามขอบมาเรื่อยๆ วิ่งผ่านป่าท้ายหมู่บ้านตรงนี้ และผ่านทางเส้นทางตัดระหว่างทางขึ้นูเาทางด้านโน้น และผ่านลงมาสู่ที่ดินของเราทางฟากนั้น และตรงดิ่งไปทางด้านข้างขอบชิดหมู่บ้านของเรา และผ่านมายังตรงจุดนี้ และเบี่ยงออกไปทางขวานิดหน่อย และ……”เห็ดน้อย
แต่ละจุดที่เห็ดน้อยพูดนั้นเล่นเอาพี่พริกหวาน แม่ ย่า ยาย อาสะใภ้ น้าสะใภ้ งุนงงไปเลยแต่ก็มีรอยยิ้มและตั้งใจฟังคำอธิบายของเห็ดน้อยตลอดเวลา ถึงแม้ว่าพวกท่านจะจำไม่ได้ทั้งหมดก็ตามที
“หมดแล้วจ้ะ เป็ไงแม่น้ำถูเพี่ยนของหมู่บ้านเราอยู่บริเวณโดยรอบของหมู่บ้านเลยทีนี้จะใช้ยังไงเมื่อไหร่ก็ได้เลยค่ะ”เห็ดน้อย
“แปะ…แปะ..แปะ…”
“จุ๊บ….จุ๊บ…..จุ๊บ….”
พี่พริกหวาน ปรบมือให้หลายทีและจุ๊บน้องอยู่หลายๆรอบเพื่อให้รางวัลในความเก่งของเห็ดน้อย
“ไม่ต้องกังวลไปนะคะสักพักรับรองเลยว่าคนในหมู่บ้านต้องแห่แหนกันออกมาอีกรอบแน่นอนเพราะเจอแม่น้ำสายปริศนาโผล่ขึ้นจากพื้นดินฮิ….ฮิ…..”เห็ดน้อย
“แต่ว่าภายในอีก 10 นาทีหลังจากนี้จะต้องมีการกระตุกของพื้นดินบ้างนิดหน่อยนะคะทุกๆคน เพื่อสร้างเื่ให้สมจริงๆนิดหน่อยค่ะ”เห็ดน้อย
“ว้าว…หมายความว่าแผ่นดินจะกระตุกและเป็รอยแยกทำให้มีแม่น้ำเกิดขึ้นใช่ไหมน้องเห็ดน้อย”พี่พริกหวาน
“พี่พริกหวานเก่งมากเลย ไม่อย่างงั้นแล้วเราจะสร้างแม่น้ำได้ไม่เนียนฮิ…ฮิ…..”เห็ดน้อย
“ฮิ….ฮิ…..”พี่พริกหวาน
สักพักพวกพี่ชายก็ตามมาสมทบ ตามด้วยปู่ ตา พ่อ อาเล็ก และน้าเล็ก ที่แยกออกมาพักผ่อน และปล่อยให้หัวหน้าหมู่บ้านจัดการแจกจ่ายกระบะพันธุ์ข้าวกันต่อ
แน่นอนเมื่อทุกๆ คนมาถึงพี่พริกหวานก็ส่งสัญญาณว่ามีเื่สำคัญที่จะบอกกล่าวกับทุกๆคนในตอนนี้และด่วนมากๆก่อนที่จะเกิดการกระตุกของพื้นดิน หรือแผ่นดินไหวนั่นเอง
“แม่น้ำ…!!!”
“พื้นดิน กระตุก…กระตุก…..”
ปู่ ตา พ่อ อาเล็ก น้าเล็ก และพวกพี่ชาย ต่างก็ใกันมากที่ได้รับจากเื่จากปากพี่พริกหวาน เห็ดน้อยเพียงแต่พยักหน้าให้ตลอดเท่านั้นว่าคือเื่จริงๆ และจะเกิดขึ้นภายในไม่กี่นาทีข้างหน้านี้แล้ว
“นี่มันเื่จริงอย่างงั้นเหรอเนี่”ปู่
“พวกเราคงจะไม่ได้หูฝาดหรอกนะ ใช่ไหม”ตา
“ไม่หรอกฮะตา ปู่ น้องพริกหวานพูด น้องเห็ดน้อยพยักหน้าตลอดแบบนี้ของจริงไม่ได้พิสูจน์เลยฮะ”พี่รองถู่โต้ว
“เห็ดน้อยลูก วันนี้หนูทำเื่ใหญ่ๆและเป็ประโยชน์มากๆเลยรู้ไหม”พ่อ ก้มหน้าลงมาคุยกับลูกสาวคนเล็ก
“เห็ดน้อยรู้ค่ะพ่อ และเห็ดน้อยจะทำอีกเรื่อยๆค่ะเพื่อให้แน่ใจว่าพวกเราทุกๆคนในหมู่บ้านถูเพี่ยนจะมีความเป็อยู่ที่ดีขึ้นกัน”เห็ดน้อย
“หลานสาวเก่งมากเลยนะ”อาเล็ก
“ใช่ๆเก่งที่สุดเลย และรู้ด้วยว่าคนในหมู่บ้านของพวกเรา้าอะไรในตอนนี้”น้าเล็ก
“หลังจากเื่นี้เรียบร้อยบ้างแล้ว พาเห็ดน้อยเข้าไปเที่ยวในตัวเมืองได้ไหมคะพ่อ”เห็ดน้อย อ้อนขอที่จะไปดูบรรยากาศในตัวเมืองทันที
“ได้สิคะ พวกเราจะไปกันหมดทั้งบ้านเลยนะ”พ่อ
“เย้…เย้….เย้…เย้…”พวกเด็กๆ ต่างะโดีใจจนตัวลอยที่จะได้เข้าเมืองไปเที่ยวกัน
“โอ้…..เวลาใกล้เข้ามาแล้วค่ะ 10…..9…..8…..7…..6….5….4……3…..2……1…….หาที่ยึด และยืนให้มั่นค่ะมันกระตุกแล้วค่ะทุกๆคน”เห็ดน้อย
“...........!!!!!!”ทุกๆ คน ทำหน้าตาเหรอรากันไปหมดพูดคุยกันจนลืมไปว่าเห็ดน้อยได้เตือนแล้วว่าพื้นดินจะชักกระตุกน่ะสิ
“ไอ๊หยา…..!!!”
“กระตุก…..กระตุก….แล้วฮะ”พี่รองถู่โต้ว
“โอ๊ย…..ล้มแล้วฮะ”พี่ขู่เฉิง
“อย่า…อย่าล้มมาทางนี้นะ”พี่ต้าซ่วน
พวกกลุ่มพี่ชายรองต่างเอนไปเอนมาและล้มทับใส่กันเอง ส่วนพวกกลุ่มพี่ชายใหญ่น่ะเหรอ ต่างตั้งมั่นยืนเท่ห์กันไปเลย พวกพี่ชาย อ้าขาและย่อเพื่อเกร็งกล้ามเนื้อเหมือนกำลังฝึกำลังภายใน แต่พอหันไปดูกลุ่มพวกพี่รองได้แต่ส่ายหน้าเท่านั้นเอง
“ฮิ…..ฮิ…..เด้งไปเด้งมาสนุกจังเลยพี่พริกหวานเนอะ”เห็ดน้อย
“ใช่แล้วล่ะน้องเห็ดน้อย เด้งขึ้น เด้งลง พี่สาวหรือน้องเห็ดน้อยเด้งสูงกว่ากันล่ะเนี่ย”พี่พริกหวาน
“.........................”พวกพี่ชายรอง
“..........................”บรรดาพ่อๆ ต่างได้ยินเสียงกรี๊ดร้องจากสองสาวน้อยก็จริงนะ แต่ว่าเป็เื่สนุกของสาวน้อยไปเสียแล้วไม่มีความกลัวเอาเลย
สองสาวน้อยนั้นนั่งอยู่บนตักของพ่อและน้าเล็กนั่นแหละ จึงไม่ต้องกลัวว่าจะล้มลงให้เสียท่าแบบกลุ่มพวกพี่ชายรอง
“พี่ชายไม่ต้องกลัวหรอก พื้นดินกระตุกครั้งนี้เพราะเห็ดน้อยกำหนดไว้ไม่มีอันตรายหรอก ไม่ใช่การกระตุกจากธรรมชาติสร้าง เห็ดน้อยสร้างเองรับรองปลอดภัย หายห่วง”เห็ดน้อย
“แต่สนุกมากเลยน้องเห็ดน้อย พี่พริกหวานชอบมาก”พี่พริกหวาน
“ฮิ…..ฮิ……ฮิ…..”สองสาว
จากที่นั่งๆกันอยู่ก็ขอยืนเองบ้างในตอนที่มี่หยุดกระตุก สองสาวน้อยจับมือกันและนับตามจังหวะที่เห็ดน้อยบอก
“นับตามเห็ดน้อยนะพี่พริกหวาน 1…2…3…กระตุก กระตุก…4…..5….กระตุก กระตุก 6….7….8….กระตุกกระตุก 9…10…..กระตุก และหยุด”เห็ดน้อย
“1…2…3…กระตุก กระตุก…4…..5….กระตุก กระตุก 6….7….8….กระตุกกระตุก 9…10…..กระตุก และหยุด”พี่พริกหวาน
พวกพี่ชายที่เห็นน้องสาวนับจังหวะของการกระตุกจากพื้นดินได้ ก็เริ่มจดจำและทำตามน้องสาวทั้งสองคนบ้างและแน่นอนคราวนี้ไม่มีใครเอียงล้มสักคนเดียว กลายเป็เื่สนุกสำหรับเด็กๆไปเลย เหมือนกับการเต้นเข้าจังหวะไปแทน
“...................”พวกผู้ใหญ่ได้แต่มองด้วยสายตาว่างเปล่า แต่จังหวะการระโดด หรือย่ำเท้าท่าทางก็ทำตามพวกเด็กๆ ไปอย่างไม่รู้ตัวกัน
************
(รูปวาดวิเศษยังคงเหลือ 5 แผ่น)
#####
เห็ดน้อยสร้างแม่น้ำ สร้างตาน้ำเป็จุดqภายในหมู่บ้านถูเพี่ยนและบริเวณใกล้เคียงรอบนอก เพื่อเป็ประโยชน์กับหมู่บ้านและคนภายนอกที่อาศัยอยู่ใกล้เคียง