“เอาล่ะ ผลสรุปตามนี้นะทุกคน” เรียวจิซึ่งบัดนี้ยืนอยู่หน้าห้อง ได้กล่าวผลสรุปความคิดเห็นของนักเรียนทั้งเก้าคน “ทุกวันจันทร์และศุกร์ซึ่งมีแค่คาบเรียน่เช้า เราจะอยู่ต่อถึงบ่าย และบางเสาร์หรืออาทิตย์ที่ไม่มีคาบเรียน เราจะมารวมตัวที่ห้องเรียนของเรา เพื่อแบ่งปันทักษะการฝึกฝนเวท และเคล็ดลับที่จะช่วยให้เวทมนตร์ของพวกเราก้าวหน้าขึ้น”
“ท่านจะเป็คนแนะนำและสั่งสอนพวกเราหรือเปล่าคะ” โจแอนนายกมือขึ้นถาม เธออดสงสัยไม่ได้ว่าจะมีการช่วยกันสอนเื่อะไร “ถ้าถามฉันว่ามีอะไรจะแนะนำมั้ย ฉันไม่มีเทคนิคอะไรพิเศษแบ่งปันหรอกค่ะ นอกจากประดิษฐ์ไอเท็มเวทมนตร์ขนาดพกพา แบบใช้งานครั้งเดียว”
“ทางฉันก็ไม่มีอะไรสอนมากนัก” เ้าชายนิโคลัสกล่าวขึ้น “แต่ถ้าทักษะต่อสู้ประชิด กับการฝึกดาบ ฉันพอจะสอนได้อยู่หรอกนะ เพราะอาณาจักรหมาป่าเทาเป็นักรบเวทสายประชิด”
เ้าชายเรียวจิ ฮายาโตะ และเร็นมองมาทางเรนเดล ทำเอาเรนเดลยิ้มรับแห้งๆ จนเขาต้องกล่าวอะไรบ้าง “ผมสามารถสอนพื้นฐานสำหรับคนที่ยังพื้นฐานไม่แน่นได้ครับ และเวทสนับสนุนในชีวิตประจำวัน ประมาณนี้ล่ะ”
“สอนเวทผนึกสมบูรณ์ให้หน่อยสิ” เร็นกล่าวเสียงเรียบ แต่แววตาเขาจริงจัง “วิชาที่นายใช้มันหายากมากนะ ฉันมั่นใจว่าคงจะไม่สามารถเดินตามท้องถนน และพบคนที่มีวิชาแบบนายได้แน่ๆ”
“มันเป็เวทระดับสูงน่ะ จะสอนให้ลูกศิษย์เท่านั้น อาจารย์ฉันสั่งมาแบบนี้” เรนเดลกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังเช่นกัน “ดังนั้นคงสอนในห้องเรียนไม่ได้”
เร็นคอตกพลางถอนใจ ก่อนจะหันไปสนใจเรียวจิต่อ ส่วนไอรินหูผึ่งทันที เมื่อได้ยินว่าเรนเดลมีอาจารย์
เรียวจิมองโดยรอบเพื่อหาคนที่จะแบ่งปันเทคนิคเวทมนตร์ต่อ โคโตโนฮะทำท่าครุ่นคิดสักครู่ ก่อนเธอจะยกมือ
“ฉันสามารถสอนเทคนิคร่ายเวทประสานได้ค่ะ ฉันใช้ในสถาณการณ์จริงได้ และสามารถใช้ต่อสู้ได้ ดังนั้นสอนคนอื่นได้แน่ๆ”
เพื่อนๆในห้องหันมามองเธอเป็สายตาเดียว เวทสองประสานคือการร่ายเวทมากกว่าหนึ่งสายในครั้งเดียว แน่นอนว่ามีคนทำได้เยอะ แต่ไม่ใช่กับเด็กวัยสิบสี่แบบโคโตโนฮะ
“สมกับเป็ธิดาของมิโกะศักดิ์สิทธิ” เรียวจิกล่าวชมเชย “ตระกูลไทจิยังยอดเยี่ยมเหมือนเดิมเลยนะครับ”
“ขอฉันชมหน่อยสิ” เป็โจแอนนาที่กล่าวขึ้นมา “หายากนะที่เด็กรุ่นเราจะใช้ได้ ฉันอยากเห็นกับตาตัวเองน่ะ ไม่ได้จะลองภูมิอะไรหรอกนะ”
ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ดวงตาสีทับทิมของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย และเพียงชั่วครู่ โจแอนนาสังเกตว่าฮายาโตะแอบมองเธออยู่ ก่อนจะรีบหลบหน้าเธอทันทีเมื่อถูกจับได้ พร้อมกับใบหน้าที่แดงระเรื่อเล็กน้อย โจแอนนาไม่ได้โกรธ แต่เธอแกล้งเข้าไปยืนใกล้ๆฮายาโตะ ให้อีกฝ่ายหัวใจสั่นไหวเล่นๆ เธอรู้ว่าฮายาโตะชอบเธอ นับั้แ่สบตาเมื่อกี้
โคโตโนฮะพยักหน้ารับให้กับโจแอนนา ก่อนที่เธอจะร่ายวงเวทสีเขียวของธาตุลม และวงเวทสีเหลืองของธาตุสายฟ้าขึ้นมา ระหว่างนี้เธอเดินไปมาอย่างช้าๆด้วย เพื่อแสดงให้เห็นว่าเธอร่ายเวทได้ในขณะเคลื่อนไหว ก่อนเธอจะสั่งให้วงเวทขยาย หดตัว และเคลื่อนที่ไปมารอบตัวเธอ ทำเอาทุกคนตาค้าง
และโคโตโนฮะยังทำในสิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึงอีก เธอร่ายวงเวทสีน้ำตาลของธาตุดินขึ้นมา และบังคับให้มันวนรอบตัวเธอร่วมกับวงเวทก่อนหน้านี้ จากนั้นเธอเปลี่ยนเป็วิ่ง และบินไปมารอบห้องในขณะที่วงเวททั้งสามยังสมบูรณ์และไม่บิดเบี้ยว ซึ่งรอบนี้ได้รับเสียงปรบมืออย่างหล่นหลาม แม้กระทั่งเรนเดลก็ยึงตกตะลึง
“โคโตโนฮะ หากเธอเกิดในสมัยของฉัน ตำแหน่งจอมเวทเจ็ดดาราที่แข็งแกร่งที่สุดคงไม่ใช่ของฉัน แต่มันจะตกเป็ของเธอ” เรนเดลกล่าวกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแ่เบา ก่อนจะยิ้มรับและปรบมือให้กับพร์ของคนตรงหน้า
เรียวจิปรบมือดังสนั่น เขายิ้มอย่างมีความสุข ระหว่างนี้ไอรินทำท่าไอเบาๆ แต่ส่งเสียงดังให้ทุกคนได้ยิน จนทุกคนต้องหันมามอง
“การร่ายเวทประสาน เรนเดลก็ทำได้ค่ะ” เธอกล่าวก่อนจะหันไปมองเรนเดล เมื่อสายตาทุกคู่หันมามองเธอ “แสดงให้เขาเห็นสิ ว่าโคโตโนฮะไม่ใช่คนเดียวที่ทำได้”
“ฉันทำได้ก็จริง แต่ไม่ดีเท่าโคโตโนฮะ และก็สอนใครไม่ได้ด้วย” เรนเดลกล่าวเสียงเรียบ พลางจ้องหน้าไอรินด้วยสายตาคาดโทษ การกระทำของไอริน จงใจฉีกหน้าโคโตโนฮะชัดๆ
ใบหน้าของไอรินแดงก่ำเล็กน้อย ปกติเรนเดลไม่เคยโต้เถียงเธอหรือขัดคำพูดเธอ เพราะเรนเดลในอดีตหลงรักเธอหัวปักหัวปำ แต่เมื่อโคโตโนฮะเข้ามา เธอเริ่มรู้สึกว่าเรนเดลกำลังเปลี่ยนไปอย่างช้าๆ
“คุณไอรินอิจฉาโคโตโนฮะสินะคะ” เซร่าที่เงียบมาตลอดกล่าวด้วยน้ำเสียงโมโห โคโตโนฮะคือเพื่อนรักของเธอ และเมื่อเธอกล่าวคำนี้ออกมา ก็ทำเอาไอรินเม้มปากและส่งสายตาจิกมาที่เซร่าทันที
“เซร่า...พูดตรงเกินไปแล้ว” เรนเดลได้แต่นึกในใจ เขาไม่สามารถห้ามเธอได้ในตอนนี้
เรียวจิปรบมือให้สัญญาณทันที เมื่อเห็นว่าบรรยากาศในห้องจะเสีย
“ส่วนฉันเองก็มีอะไรดีๆจะมาแบ่งปันเช่นกัน” เรียวจิกล่าว “ฉันจะสอนเทคนิคพัฒนาเวทมนตร์แบบก้าวะโให้กับทุกคน พวกเธอทั้งหมดคงจะรู้จักจอมเวทเจ็ดดาราสินะ ตัวตนจอมเวทในอดีตที่ยิ่งใหญ่ที่สุด”
“รู้จักค่ะ” ไอรินยกมือทันที “ท่านจอมเวทเจ็ดดาราคนสุดท้ายบนโลกใบนี้ ท่านได้รับฟรังซัวร์ คู่หมั้นของฉันเป็ลูกศิษย์คนปัจจุบัน และเป็ศิษย์เพียงคนเดียว”
“ยินดีด้วยครับ คุณบาชอค” เรียวจิกล่าวสั้นๆ เขาเรียกนามสกุลไอริน เพราะไม่ได้สนิทด้วย “พวกเราทุกคนเคยสงสัยไหม ว่าทำไมจอมเวทเจ็ดดารา ถึงได้มีทักษะเวทก้าวะโกว่าพวกเรา เพราะเขามีเคล็ดในการฝึกเวท เคล็ดลับบางอย่างที่พวกเรา ราชวงศ์ยางามิพึ่งรู้มาไม่ถึงร้อยปีก่อนหน้านี้ จากจอมเวทเจ็ดดาราในอดีตท่านหนึ่ง ที่เข้ามาเป็จักรพรรดินีของราชวงศ์เรา ท่านย่าของฉันเองยังไงล่ะ”
นักเรียนทุกคนส่งเสียงตื่นเต้น ในขณะที่เรนเดลกำลังรอดู ว่าจอมเวทเจ็ดดาราผู้ทรยศคนนั้น จะนำวิชาใดของพวกพ้องตนออกมาเผยแพร่บ้าง ในใจของเขารู้สึกโกรธ และนึกโมโหจอมเวทเจ็ดดาราคนนั้น ที่ไม่เคารพต่อกฏระเบียบที่สืบต่อกันมา มันมีกฏตายตัวว่าต้องกำจัดจอมเวทเจ็ดดาราผู้ทรยศด้วยซ้ำ หากเผนแพร่หรือสอนเวทให้กับผู้ที่ไม่ใช่ศิษย์ตน
เรนเดลค่อยๆยกมืออย่างช้าๆ เขาพยายามทำสีหน้าให้สงบนิ่งเพื่อข่มความโกรธของตน เรียวจิพยักหน้าให้สัญญาณกับเขาเพื่อให้พูด
“อย่าหาว่าอย่างงั้นอย่างงี้เลยนะครับเ้าชาย แต่การฝึกฝนนั่นน่าจะเป็ความลับของราชวงศ์ท่าน และมันจะดีหรือ ที่จะถ่ายทอดเคล็ดลับนั้นให้กับจอมเวทคนอื่นๆ”
“ไม่มีปัญหาหรอก” เรียวจิกล่าวเสียงเรียบ “เพราะท่านย่าของฉันอนุญาติเอาไว้แล้ว ท่านบอกว่าโลก้าจอมเวทที่แข็งแกร่ง เพื่อต่อสู้กับพวกอันเดดและปีศาจ หากเรายังมัวหวงเคล็ดลับการฝึกฝน เราก็อาจจะไม่มีวันกอบกู้โลกนี้ได้เลย...สามร้อยปีสำหรับยุคแห่งภัยพิบัติ มันนานเกินไปแล้ว”
“มีเหตุผลจริงๆนั่นแหละ” เรนเดลกล่าว “แต่ท่านเคยคิดมั้ย ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าข้อมูลการฝึกฝนของท่าน ตกไปอยู่ในมือของพวกที่มีความคิดแบบเดียวกับโมรอค หรือแม้กระทั่งโจเซฟ ที่ท่านเจอมาเมื่อกี้นี้ ไม่ใช่ทุกคนที่อยากใช้พลังอันยิ่งใหญ่ในการกอบกู้โลก บางคนกระหายซึ่งอำนาจ และนึกถึงแต่ตัวเองเท่านั้น และบังเอิญคนพวกนี้ มันดันมีมากกว่าคนที่มีความคิดแบบท่าน”
“มนุษยชาติไม่อาจทะเลาะกันเองได้อีกแล้ว” เรียวจิกล่าวด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น “ฉันในฐานะเชื้อพระวงศ์ และสมาชิกของราชวงศ์ที่มีอำนาจมากที่สุดในเครือจักรภพ จะต้องมีส่วนช่วยให้มนุษยชาติยังคงอยู่”
“ทำไมดูหวงสิ่งที่เ้าชายจะสอนจังเลยเรนเดล” ไอรินกล่าวเสียงขุ่น “ทำอย่างกับว่านายเข้าใจอย่างนั้นแหละ ว่าท่านจะสอนอะไร”
เรนเดลรู้ว่าเขาไม่มีสิทธิขวางเ้าชาย และเพื่อนๆก็คงจะเกลียดเขา หากโต้แย้งอย่างไร้เหตุผล เขาถอนหายใจลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจบอกความจริงออกมาบางส่วน
“ที่ผมห้ามเ้าชาย ก็เพราะเทคนิคการโคจรประสานเวท สงวนไว้ให้จอมเวทเจ็ดดารา และลูกศิษย์เท่านั้น มันถูกสั่งห้ามอย่างเด็ดขาด หากจะสอนให้บุคคลภายนอก”
“และนายเกี่ยวข้องอะไรกับจอมเวทเจ็ดดารา” เรียวจิถามด้วยน้ำเสียงสงสัย เขาอยากรู้ว่าทำไมเรนเดลจึงใช้การโคจรประสานเวทกับสัตว์ภูติอัญเชิญของตัวเองได้
“ตัวผม เรนเดล เป็ลูกศิษย์ทางจิติญญาของ อาร์กัส เวอร์มิเลี่ยน จอมเวทเจ็ดดาราในอดีตกาล และผมสืบทอดมหาเวทสะบั้นมิติต่อจากเขา”
“จริงๆด้วย” เร็นกล่าวเสียงสั่น “ที่ฉันเห็นเรนเดลใช้มหาเวทต้านทานกับมหาเวทธารเหมันต์ของโจแอนนา คือมหาเวทสะบั้นมิตินี่เอง...ฉันไม่ได้ตาฝาด”
ไม่เพียงแต่เร็นที่ตะลึง ตอนนี้ทุกๆคนในห้องต่างอึ้งกันไปหมด เซร่ายิ้มอย่างภาคภูมิ ที่ได้เรนเดลคอยสอนวิชาให้เธอตลอด เท่ากับว่าเธอเป็ศิษย์ของจอมเวทเจ็ดดารากลายๆ
“เป็ไปได้ยังไง” ไอรินกล่าวเสียงสั่น “เรนเดลมีมหาเวทวิหารแห่งความศรัทธาของธาตุแสงอยู่แล้ว ไม่เคยมีใครบนโลกนี้มีมหาเวททับซ้อนกันถึงสองบทหรอกนะ”
“หมายความว่ายังไงคะ ที่บอกว่าเป็ลูกศิษย์ทางจิติญญา” โคโตโนฮะเองก็เอ่ยถามด้วยเช่นกัน “แม่ฉันที่เป็มิโกะศักดิ์สิทธิ รวมถึงมิโกะศักดิ์สิทธิรุ่นก่อนๆ พวกท่านบำเพ็ญตบะมาทั้งชีวิต ก็ยังไม่เคยได้พบกับจิติญญาของจอมเวทเจ็ดดาราเลยสักคน”
“เื่มันซับซ้อนน่ะครับ โคโตโนฮะ” เรนเดลกล่าว “ผมไม่สะดวกเล่าตอนนี้น่ะ”
เรียวจิทำท่าครุ่นคิดในสิ่งที่เรนเดลกล่าว ก่อนจะฉีกยิ้มเล็กน้อย ราวกับเขานึกอะไรออก
“ฉันจะยอมฟังที่นายพูดก็ได้ เคล็ดลับการโคจรประสานเวทของจอมเวทเจ็ดดารา ฉันยังไม่ได้เผยแพร่วิธีฝึกให้กับใครแม้แต่คนเดียว และฉันจะไม่เผยแพร่มัน...ถ้านายเอาชนะฉันได้”
นักเรียนในห้องต่างเงียบสนิท พลางมองว่าเรนเดลจะเอายังไง เรนเดลพยักหน้ารับ ก่อนจะพูดว่า “ตกลง”
“ขอให้นายสู้ด้วยทุกอย่างที่นายมีนะเรนเดล” เรียวจิกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เพราะฉันก็จะสู้ด้วยทุกอย่างที่ฉันมี เตรียมมหาเวททั้งสองของนายเอาไว้ให้พร้อม...เพราะมันอาจจะไม่เพียงพอ ที่จะเจอกับฉัน”
ทุกคนแยกย้ายกันกลับห้องของตัวเอง ก่อนที่จะนัดเจอกันที่บ้านพักของเรียวจิ เพื่อดูการประลองที่กำลังจะเกิดขึ้น ในอีกหนึ่งชั่วโมง
“มันเกิดอะไรขึ้นเรนเดล” ไอรินกล่าวขึ้นก่อนจะคว้าข้อแขนของเรนเดล “เล่าทุกอย่างให้ฉันฟังเดี๋ยวนี้นะ ฉันงงไปหมดแล้วเนี่ย”
เรนเดลมองไอรินด้วยสายตาเ็า ก่อนจะกระชากแขนของเขาออกมาจากมือเธอ ทำเอาไอรินรู้สึกใ
“ั้แ่เมื่อไหร่ที่ฉันต้องเล่าทุกเื่ให้เธอฟัง ไอริน ฉันเองก็มีพื้นที่ส่วนตัวของฉันเหมือนกันนะ”
เรนเดลมุ่งตรงกลับห้องพักของเขาทันที เพื่อเตรียมตัวประลอง ทิ้งไอรินที่ยืนงงเอาไว้กลางทาง
“ไอริน รีบเตรียมตัวละ” โคโตโนฮะกล่าวจากด้านหลังของเธอ “ฉันจะตรงไปที่บ้านของเ้าชายเลยนะ ไปรอที่นั่งล่วงหน้า”
โคโตโนฮะกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปกับเร็น ไอรินหันไปมองเธอด้วยสายตาที่เกลียดชัง
“เพราะเธอสินะ โคโตโนฮะ ทำเรนเดลเพื่อนเพียงคนเดียวของฉันเปลี่ยนไปขนาดนี้...ฉันเริ่มจะเกลียดเธอซะแล้วสิ”
ทันทีที่เรนเดลกลับถึงห้อง เขาก็ค่อยๆวางเ้าจิ้งจอกลงบนเตียงนอน ก่อนจะเริ่มเรียกอาวุธเวทมนตร์ของเขาออกมา
“ตอนนี้ฉันไม่จำเป็ต้องปกปิดความสามารถที่แท้จริงแล้ว” เรนเดลกล่าวกับจิ้งจอกของเขา “ซ้ำอีกฝ่ายยังมีแนวทางการฝึกของจอมเวทเจ็ดดารา หากฉันไม่เอาจริง ก็ไม่อาจชนะได้”
จิ้งจอกของเขาเห่า ก่อนจะกระดิกหางรับ มันเอาขาหน้ามาแตะที่เรนเดล เพื่อเริ่มฝึกโคจรประสานเวทกับเรนเดล เรนเดลลองส่งพลังที่ยังคฑา เขาพบว่ามันไม่ปฏิเสธเขาอีกแล้ว และหลังจากนั้นเขาก็บังคับคฑาให้ส่งพลังการโคจรไปยังจิ้งจอก
ทั้งสองชีวิต กับอีกหนึ่งวัตถุ ฝึกโคจรประสานเวทร่วมกันได้อย่างดี เรนเดลคำนวนว่าหากไม่มีอะไรผิดพลาด หนึ่งชั่วโมงนับจากนี้ เขาจะมีพลังเวทสะสมในตัวมากกว่าสิบปี แต่เขายังไม่แน่ใจว่าจะชนะเรียวจิได้มั้ย เพราะอีกฝ่ายน่าจะฝึกฝนมานานกว่าเขา
ทางด้านเรียวจินั้น กำลังยืนอยู่บนวงเวทสีน้ำตาลขนาดใหญ่ ที่เขาร่ายขึ้นมาด้วยตัวเอง โดยมีฮายาโตะและเร็นยืนขนาบรอบนอกวงเวท ก่อนที่โคโตโนฮะในชุดมิโกะ จะถือดาบสีทองซึ่งอยู่บนพานมามอบให้กับเรียวจิ เรียวจิทำความเคารพอาวุธนั้น ก่อนจะรับมันมาจากโคโตโนฮะด้วยสองมือ
“อาวุธเวทระดับราชวงศ์ประจำตัวเ้าชายแห่งยางามิ ถึงขนาดต้องเปิดผนึกนำมันมาใช้เลยหรือเพคะ องค์ชาย” โคโตโนฮะเอ่ยถามด้วยความสงสัย “พลังของมันทัดเทียมกับมหาเวทระดับสาม หม่อมฉันกลัวว่ามันจะรุนแรงเกินไป ในการนำมาใช้ประลองครั้งนี้”
“มหาเวทสะบั้นมิติ คือเวทที่ใช้ทำลายยานแม่ของพวกต่างดาวเมื่อสามร้อยปีก่อน” เรียวจิกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ฉันจะไม่ประมาทเด็ดขาด และฉันได้ตกลงกับเขาแล้ว ว่าจะสู้ด้วยทุกอย่างที่มี”
ทันทีที่เรียวจิรับอาวุธเวทราชวงศ์มา วงเวทสีทองแปดเหลี่ยม ซึ่งเป็วงเวทที่ไม่ได้อยู่ในธาตุทั้งเจ็ดก็ปรากฏขึ้นบนดาบ จำนวนวงเวทมีทั้งหมดสามวง เปล่งประกายออกมาจนพื้นที่โดยรอบสว่างด้วยแสงสีทอง ก่อนที่เรียวจิจะเริ่มร่ายคาถาปลดผนึก
“ตัวข้า ยางามิ เรียวจิ จอมเวทผู้สืบทอดเจตนารมณ์แห่งมนตรา ขออัญเชิญอาวุธแห่งมหาเทพเพื่อใช้ปราบอริราชศัตรู นามที่ข้าบูชาคือเทพผู้ปราบอหังการ ผู้ตัดเศียรที่ห้าของเทพผู้สร้างสรรค์ ข้าขอหยิบยืมพลังอำนาจแห่งประลัย และอำนาจแห่งศักติ ซึ่งสถิตย์อยู่ทั่วในดาบเล่มนี้ มาเป็พลังและสถิตย์ในกายข้า”
สิ้นเสียงสวดเวทอัญเชิญอาวุธ รอบบริเวณบ้านของเรียวจิก็เกิดเสาแสงสีทอง เสาแสงนั้นทะลุไปถึงหมู่เมฆ จนคนในเมืองอาร์คาเดียสังเกตุได้ แต่แน่นอนว่าพวกเขาไม่คิดจะตามมาดู เพราะเสาแสงนั้นปรากฏในเขตโรงเรียนเวทมนตร์ และเสานี้ก็ถูกอาจารย์สังเกตุเห็นได้ทันที
“ให้เหล่าสภานักเรียนไปดูซิ ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น ถึงขั้นต้องทำพิธีอัญเชิญอาวุธแห่งราชวงศ์” อาจารย์ใหญ่นามว่าเฮคเตอร์ออกคำสั่งกับนักเรียนหญิงคนหนึ่งซึ่งกำลังทำรายงานเอกสารอยู่ในห้อง เธอมีผมสีเงินยาว ดวงตาสีเขียวงดงามภายใต้กรอบแว่น หน้าตาของเธองดงามแต่ดูเ็า เธอมีนามว่าคามิลล่า เธอเป็นักเรียนปีสาม และเป็ประธานนักเรียนของโรงเรียนมาเกียนั่นเอง
คามิลล่าพยักหน้ารับคำสั่งอาจารย์ ก่อนจะเดินออกจากห้องอย่างใจเย็น มันเป็นิสัยของเธอที่ดูจะไม่รีบร้อนเท่าไหร่ ถ้าไม่ใช่เื่คอขาดบาดตาย
“พวกเธอทำอะไรกันอยู่นะ นักเรียน” อาจารย์กล่าวพลางมองเสาไฟสีทองที่หน้าต่าง “พลังเวทระดับใช้งานหนึ่งปี นำมันมาทิ้งขว้างกับอะไรกันนี่”
อาจารย์เฮคเตอร์กล่าวถอนใจ ก่อนจะยกโกโก้ร้อนที่โต๊ะดื่ม แต่แล้วเขาก็ต้องวางแก้วลงทันที เขาจับััถึงพลังที่รุนแรงจากหอพักชายได้ ร่างของเขาสั่นเทิ้มน้อยๆ
“พลังเวทระดับหนึ่งเดือน พึ่งถูกสร้างขึ้นมาเมื่อกี้ ยังไม่ทันที่ข้าจะได้ลิ้มรสโกโก้ในแก้ว...ใครกัน ใครที่มีความสามารถขนาดนี้”
รอบนี้อาจารย์ใหญ่เฮคเตอร์ตัดสินใจเดินไปดูด้วยตัวเอง เขาอยากจะรู้ว่านักเรียนผู้มีพร์ขนาดนี้ เป็ใครกัน และระหว่างที่เขากำลังเดินไปนั้น พลังจากหอพักชายก็เพิ่มพูนเรื่อยๆ ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
13K
