ตอนที่ 14 อวี๋สุ่นมาเยือน
อะไรกันเ้าคะท่านขายไก่ให้ข้า 150 อีแปะ ไก่ท่านมีก็ราว 50 ตัว ตกตัวละ 3อีแปะเท่านั้นหนิเ้าคะ” เหมยลี่ร่ายยาว “ข้าขอซื้อท่าน 80อีแปะข้าต้องได้อย่างน้อย 26 ตัวเ้าค่ะ”
ตาขวาพ่อค้ากระตุกยิกเขาเจอตอไม้แข็งแล้วหรือนี่
เฉินกวงยืนมองเหมยลี่ร่ายตัวเลขยืดยาวจนพ่อค้าเองก็หัวหมุนไม่แพ้กันเขาจำได้ว่าเหมยลี่ไม่เคยแม้แต่จะเรียนเลขด้วยซ้ำไปแม้แต่อักษรก็ยังไม่เคยเขียนด้วยเหตุว่าอายุเธอเพิ่งสิบขวบเท่านั้นที่สำคัญตอนที่อยู่ที่บ้านใหญ่นางโดนกีดกันเื่นี้มาตลอด แต่เวลานี้บุตรของเขากลับกลายเป็คนที่คิดอะไรไวกว่าคนที่ดีดลูกคิดเสียอีก
ทางด้านพ่อค้าที่ไม่มีโอกาสได้โต้แย้งก็ได้แต่ดีดลูกคิดในมือตาม
“ข้าขายตามที่เ้าว่าไม่ได้หรอกเ้าทำเช่นนั้นไก่ที่เหลืออีกสิบกว่าตัวก็...”
“ยี่สิบสี่เ้าค่ะ”เหมยลี่รีบแทรกประโยค
“อะ...เอ่อ...”พ่อค้าที่ไม่รู้ว่าจะลงทางไหนดีหาข้อถกเถียงกับเด็กอย่างเหมยลี่ไม่ได้ไม่ว่าจะทางไหนคนตรงหน้าเขาก็รั้นจะเอาเพียงเท่านั้นครั้นจะไม่ขายก็เกรงว่าไปต่อข้างหน้าก็จะขายไม่ออกอีกเมฆที่เริ่มเคลื่อนตัวมากระจุกอยู่ข้างหน้าเป็สัญญาณที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่หากฝนตกเขาจะขายยากขึ้นแน่นอนอีกทั้งค่าเกวียนที่เช่ามาก็จะแพงขึ้นด้วย
“งั้นข้าไม่เอาแล้วเ้าค่ะ”เหมยลี่ตัดรำคาญ “ไปกันเถอะเ้าค่ะท่านพ่อข้าไม่อยากได้แล้ว”เธอหันกลับไปจูงมือเฉินกวงทำท่าจะเดินออกไป
“ข้าขายให้เ้า100 อีแปะ ข้าลดให้ได้เท่านี้เ้าจะได้ไก่ทั้งหมดนี่ไป”พ่อค้ารีบเสนอราคาที่เขาจะได้อะไรอยู่บ้างก่อนที่ลูกค้าที่น่าจะเป็คนสุดท้ายจะหลุดมือไป
“90อีแปะเ้าค่ะ ข้ายืมท่านพ่อข้าได้เท่านี้ ข้าต้องทำงานชดใช้อีกโขเลย”เหมยลี่ต่อรอง
คนโดนกล่าวอ้างถึงได้แต่พยักเพยิดร่วมวงไปกับเหมยลี่ในใจได้แต่คิดหากเหมยลี่จะจ่ายทั้ง 150 อีแปะเขาก็ไม่ว่าอะไรเพราะทุกเหรียญที่ได้มาก็ฝีมือเธอทั้งสิ้นแม้เธอจะยกให้เขาทุกครั้งที่ได้เงินมาก็ตามเขาละอายใจที่จะใช้ด้วยซ้ำไป
“ก็ได้อั้วเอา90 อีแปะก็พอ” พ่อค้าได้แต่ตัดใจขาย ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย
“ได้เ้าค่ะ”เหมยลี่รับคำ “ท่านพ่อเ้าคะ ข้าขอยืมเบี้ยซักหน่อยนะเ้าคะวันพรุ่งข้าจะพยามหามาทะยอยคืนนะเ้าคะ”
เฉินกวงเล่นตามบทที่เหมยลี่ปูมาให้ลึก ๆ เขาถูกใจนิสัยนี้ของคนตัวเล็กยิ่งนักแม้จะไม่รู้ว่าไก่พวกนี้เหมยลี่จะเอาไปทำอะไรแต่ดูจากวิธีการที่เธอต่อราคาจนได้ราคานี้แล้วแผนการในหัวคงไม่ธรรมดาเช่นคนทั่วไปแน่
หลังจากซื้อขายแลกเปลี่ยนเสร็จพ่อค้าก็ขึ้นเกวียนกลับทิ้งไว้เพียงตะกร้าสานหลายใบที่บรรจุไก่ไว้เธอมองบรรดาไก่ขาวแล้วได้แต่ยกยิ้มกับผลงานชิ้นแรกที่ทำ
“เ้ายิ้มไรรึอาเหมย” เฉินกวงที่ยืนมองคนฉีกยิ้มกว้างจนตามิดแล้วอดถามไม่ได้
“เราจะเลี้ยงเ้าพวกนี้กันเ้าค่ะ”เหมยลี่มองไก่ตัวอ้วนอย่างสนใจ“ท่านพ่อไม่ถามหรือเ้าคะว่าทำไมข้าถึงอยากเลี้ยงพวกมัน”เห็นเฉินกวงไม่ได้ตอบโต้อะไร เพียงพยักหน้ารับเหมยลี่จึงถาม
“เ้าอยากบอกเดี๋ยวเ้าก็บอกข้าเองข้าคิดอย่างนั้น” เฉินกวงตอบแม้ขอบตาจะเริ่มแดงแต่ก็พยามเก็บความรู้สึกนั้นไว้
คนที่ยืนรอคำตอบหุบยิ้มทันทีเฉินกวงไม่เคยแทนตัวเองว่าข้า มาก่อนสายตาอาวรณ์แบบนั้นเธอเพิ่งเคยเห็นเต็ม ๆ ตาหากไม่นับสายตาที่เธอเคยเห็นจากอั้นตอนที่พูดถึงครอบครัวของเขา
“คือ...ข้า”
ครืนครืน
เสียงฟ้าร้องลั่นทำลายบรรยากาศน่าอึดอัดระหว่างสองพ่อลูก
“เอาไว้ก่อนดีกว่านะเ้าเราต้องกลับแล้วเดี๋ยวฝนลงแล้วจะยุ่งกันใหญ่” เฉินกวงตัดบทน่ากระอักกระอ่วน
“ก็ได้เ้าค่ะแต่เราจะเอาไปอย่างไรดีเ้าคะ” เหมยลี่มองตะกร้าสานพลางครุ่นคิดแผนการต่าง ๆ นา ๆทว่า…
“เดี๋ยวข้า…พ่อไปหาไม้มาขนเ้าพวกนี้เองเ้าไปยืนรอท้ายตลาดเถิด”
เหมยลี่ได้แต่มองตามเฉินกวงที่เดินจากไปทางป่าไม้ไผ่เธอคิดว่าเฉินกวงรู้เื่แล้วแน่นอนเพียงแต่ตอนนี้เธอต้องหาวิธีบอกกล่าวที่ดีที่สุดกับเขาหากรู้ว่าลูกสาวที่เขารักจากไปแล้วจะเป็อย่างไร แต่หากให้เธอปิดบังต่อไปเช่นนี้ก็คงจะไม่ได้เธอไม่สามารถทำตัวเป็เด็กน้อยอย่างที่เหมยลี่คนเก่าทำได้และหากฝืนทำเช่นนั้นอาสี่ซึ่งเป็น้องชายที่เหมยลี่คนก่อนเป็ห่วงจะเป็อย่างไรในบ้านหลังนั้นอย่างน้อยหากช่วยออกมาได้เฉินกวงคงมีความสุขขึ้น
เฉินกวงเอาไม้ไผ่ลำเล็กๆ ทำเป็ไม้หามสอดตะกร้าสานที่พอจะมีรูอยู่บ้างเรียงเป็แถวแล้วหาบขึ้นบนบ่าเดินกลับเพิ่งพักเคียงคู่กับร่างเล็กที่ยังคงคิดไม่ตก
“ท่านพ่อเ้าคะข้ามีเื่ต้องบอกท่าน เพียงแต่ไว้คืนนี้นะเ้าคะ” เหมยลี่เอ่ยบอกเฉินกวง
“ไม่ต้องรีบร้อนหรอกเ้าพ่อรอได้” เขาตอบน้ำเสียงแ่เบา บางครั้งความจริงที่ต้องรับฟังมันก็ยากที่จะรับ“ว่าแต่ไก่พวกนี้เ้าจะทำอย่างไรกับพวกมัน เราจะกินมันทั้งหมดเลยรึ”
“หาไม่นะเ้าคะข้าอุตส่าห์ยืมเงินท่านพ่อมา กินเสียหมดข้าขาดทุนตายพอดี” เหมยลี่ยกสองมือเท้าสะเอวส่ายหัวน้อย ๆจนคอแทบหลุด
“ฮ่าฮ่า ฮ่า” เห็นท่าทางเช่นนั้นเฉินกวงก็อดหัวเราะร่วนไม่ได้“เหตุใดทำท่าทางเช่นนั้นเล่า”
“ถ้าหากท่านพ่ออยากกินจริงๆ ข้ายอมยกให้ท่านก็ได้”เกิดมาทั้งชีวิตเหมยลี่ยังไม่เคยแม้จะฆ่าสิ่งมีชีวิตซักตัวเดียวถ้าไม่ใช่ริ้น ยุงมด หรือสัตว์มีพิษ พอเป็ไก่ที่ตัวเองซื้อมาเลยทำใจยากเสียหน่อยแต่หากท่านพ่อ้าเธอก็ไม่รู้จะขัดอย่างไร
“ฮ่าฮ่า เ้านี่นะบทจะเป็ผู้ใหญ่ก็เป็ผู้ใหญ่เสียดื้อๆแต่พอจะเป็เด็กข้าก็ตามไม่ทันเลยจริงเชียว”แม้จะมีเื่ค้างคาแต่เฉินกวงก็อดเอ็นดูคนตัวเล็กไม่ได้
“ก็ดูน้องสิเ้าคะมันน่าเอ็นดูซะขนาดนี้จะให้ทำใจทำมันลงได้ยังไงกันเ้าคะ”เธอตอบพลางจดจ้องไปที่ตะกร้าสานไก่หลายตัวยังคงส่งเสียงร้องบ้างก็ตีปีกหาทางออกจากที่คับแคบ
แม้เวลานี้เพิ่งจะบ่ายคล้อยแต่เมฆที่ตั้งเค้าฝนมากลับทำให้บรรยากาศดูครึ้มจนคิดว่าเป็ตอนเย็นเสียอีกฤดูใบไม้ผลิที่เป็่อวี๋สุ่นช่างเอาใจยากเสียจริง
“พ่อเอาพวกมันไว้ใต้ถุนก่อนแล้วกันนะเ้า”เฉินกวงพูดพลางลูบหัวเด็กน้อยที่เอาแต่มองหน้าไก่ที่ได้มา“เดี๋ยวข้าจะออกไปตัดไม้ก่อนฝนจะตกหนัก”
เหมยลี่พยักหน้ารับแล้วช่วยเฉินกวงทะยอยขนไก่เข้าไว้ใต้ถุนบ้านเธอมองไก่พวกนั้นอย่างสงสาร พวกมันควรจะมีอิสระที่จะเดินไปไหนมาไหนได้แทนที่จะอยู่แค่ในตะกร้า
“ท่านพ่อเ้าคะข้าขอถามอะไรหน่อยสิเ้าคะ” เหมยลี่พูดพลางตัดสินใจอะไรบางอย่าง“ปกติแล้วที่นี่เอาสิ่งใดมาล้อมไก่เ้าคะ”
เฉินกวงมองเธอเพียงเล็กน้อยก่อนจะตอบ
“เขาเอาเชือกถักเป็รูเล็กล้อมเข้ากับไม้หลักหลังคา อยากปล่อยพวกมันละสิอาเหมย”เขาว่าอย่างนั่งอยู่ในใจสาวน้อยตรงหน้า
เฉินกวงจัดการกับเหล่าตะกร้าสานเสร็จก็ออกเดินทางพร้อมกับดาบคู่กายมุ่งไปยังชายป่าข้างทุ่งนาเขามองหาใบไม้ใหญ่ที่ดูหนาพอสำหรับการมุงหลังคาชั่วคราวพอให้ได้ผ่านพ้น่อวี๋สุ่นผ่านพ้นไปได้เขาเดินเข้าไปลึกเรื่อย ๆจนสะดุดกับโอ่งใบใหญ่ที่ดูคล้ายกับโอ่งทั่วไปเพียงแต่ผิวมันเงามีัพยัคฆ์ตัวยาวพาดด้านข้างเรียงกันเกือบห้าใบมีใบไม้กองสุมกันลวก ๆ พอให้พรางตาคนได้
ภายในของโอ่งนั้นมีแต่ก้อนดินบรรจุอยู่ข้างบนมีน้ำเอ่อเศษหญ้าลอยอยู่เต็มเขาพิจารณาโอ่งเ่าั้อยู่ซักพักก่อนปิดไว้เช่นเดิมโอ่งแบบนี้เขาไม่เคยเห็นมาก่อนตลอดชีวิตของเขาเดินทางมามากมายหลายแคว้นไม่มีที่ใดปั้นโอ่งได้มันเงาขนาดนี้มาก่อนเฉินกวงพักความสงสัยไว้เพียงเท่านั้นเขาหวังว่าคืนนี้เขาจะได้ความกระจ่างจากคนตัวเล็ก
ทางด้านของเหมยลี่ยืนมองบรรดาไก่อยู่ซักพักก่อนจะหยิบเอาอวนตาเล็กในมิติมาเธอตัดสินใจขึงรอบลานใต้ถุนแม้ว่าคืนนี้เธออาจจะไม่ได้นอนเพราะเสียงไก่ที่อยู่ข้างใต้หรืออาจเพราะคนที่นอนด้วยก็ตามเหมยลี่ไม่อยากให้พวกมันต้องอึดอัดนานนัก
ไม่นานเหมยลี่ก็จัดการปล่อยไก่กว่าห้าสิบตัวให้เดินตามอิสระอยู่ที่ลานใต้ถุนข้าง ๆ กันเธอเอากะลามายึดไว้กับดินใส่น้ำและอาหารไว้ให้
ไว้วันพรุ่งนี้ค่อยทำหลังคาที่ข้างนอกลานให้แล้วกันวันนี้เธอยังต้องทำอย่างอื่นอีกมากมาย
232
