เย้ยฟ้า ข้าขอเป็นเซียน!

หลังจากทำความสะอาดร่างกายเป็นที่เรียบร้อยมู่เยว่ชิงกลับไปที่ห้องของนางแล้วล็อคประตู จากนั้นโดยการเพ่งจิตวิญญาณเข้าไปในแหวนอีกคราวนี้ไม่เหมือนเมื่อครั้งที่ผ่านๆมา ใช้การกระทำแบบเดียวกันแต่ความรู้สึกนั้นแตกต่างกัน รอบนี้นางจะเข้าไปทั้งร่างกายไม่เพียงแต่ร่างกายฝ่ายวิญญาณเหมือนคราวก่อน

รู้สึกแปลกไม่เหมือนที่ผ่านมา หลังจากกระพริบตาอีกครั้งนางก็โพล่มาในสถานที่คุ้นเคย ก้มลงและเอามือกดที่พื้นดิน ความรู้สึกของสัมผัสไม่แตกต่างจากตอนที่นางเข้ามาโดยร่างจิตเท่าไหร่

"เจ้านายท่านมาแล้ว" ไขมันน้อยวิ่งมากอดนางอย่างดีใจ สัมผัสเวลากอดไขมันน้อยดูเหมือนจะไม่แตกต่างจากร่างจิตมากนัก มองไปที่ไขมันน้อยหากไม่ใช้ว่านางรู้ว่าไขมันน้อยเป็นสายพันธุ์พืชเกรงว่านางจะเข้าใจผิดว่ามีหางที่กำลังส่ายอยู่ข้างหลังของเขา

หลังจากมองไปที่ทุ่งที่ปลูกเอาไว้ ตอนนี้พื้นที่เพาะปลูกเต็มไปด้วยผักและผลไม้หลายชนิดที่นางเอามาปลูก ดูเหมือนว่าในอนาคตนางจะไม่อดอยาก เดินไปที่ต้นมะเขือเทศที่อยู่ไม่ไกลนางคว้าลูกมะเขือเทศที่แขวนอยู่ มองไปที่ลูกมะเขือเทศในมือของนางลูกใหญ่สีแดงอ้วนสวยงามพื้นผิวเต็มไปด้วยหยดน้ำ มู่เยว่ชิงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ อาจจะมองว่าไม่ต่างจากมะเขือเทศธรรมดามากนักเพียงแค่ลูกใหญ่กว่า หากแต่นางรู้สึกได้ถึงลมปราณที่อัดแน่นอยู่ภายใน

ยกขึ้นมากัด ทันใดนั้นรสหวานเปรี้ยวแพร่กระจายไปทั่วปาก ไม่เพียงแค่นั้นยังมีความสดชื่นที่ปนเข้ามาด้วย เมื่อกลืนลงไปจากนั้นไม่นานมีความรู้สึกอบอุ่นอยู่ที่ท้องของนางไหลไปที่ตันเถียนของนาง

หลังจากที่มู่เยว่ชิงได้ถึงรวบรวมลมปราณระดับหนึ่งแล้วนางไม่จำเป็นต้องใช้จิตวิญญาณเพื่อโคจรพลังให้ไปที่ตันเถียนอีกต่อไปดูเหมือนว่าร่างกายของนางจะทำไปเองโดยธรรมชาติเปรียบเสมือนการหายใจ

นางประหลาดใจเล็กน้อยดูเหมือนว่าผักและผลไม้พวกนี้ดูเหมือนจะให้ลมปราณมากกว่าที่นางคิดเอาไว้เสียอีก

เห็นเจ้านายไม่สนใจมันไขมันน้อยมุ่ยหน้าด้วยความไม่พอใจ "เจ้านาย ของพวกนั่นท่านจะกินเมื่อไหร่ก็ได้ตอนนี้มาเล่นกับข้าก่อนเถอะ!"

ได้ยินไขมันน้อยกล่าวเช่นนั้นมู่เซว่หยิงที่กำลังสนใจผักผลไม้อยู่นางรู้สึกตลกในใจ "ไขมันน้อยไม่ใช่ว่าข้าไม่สนใจเจ้าหรอกนะ แต่ว่าผักพวกนี้มันรสชาติดีจริงๆ เอ้านี่...เจ้าก็ลองกินด้วยสิ"

มู่เยว่ชิงหยิบมะเขือเทศอีกลูกส่งไปให้ไขมันน้อย

มองไปที่เจ้านายของมันที่ยื่นมะเชือเทศมาให้ไขมันน้อยกล่าวด้วยความไม่พอใจ "เจ้านายก่อนที่ท่านจะเข้ามาข้าก็กินจนเบื่อแล้ว!" กล่าวจบแล้วมุ่ยหน้าทำให้แก้มอ้วนกลมดูหน้าหยิก

ไขมันน้อยทำหน้ามุ่ยเช่นนั้นช่างดูน่าหยิกเสียจริง ไม่เพียงแต่คิดในใจมู่เยว่ชิงเอื้อมมือของนางไปหยิกแก้มไขมันน้อยด้วย

"อ่า~ เจ้านายข้าเจ็บนะทำอะไรของท่านนะ" ไขมันน้อยยกมือลูบแก้มที่ตอนนี้กำลังแดงเพราะโดนหยิก

ด้วยรอยยิ้มซนมู่เยว่ชิงลูบหัวไขมันน้อยก่อนที่นางจะเข้าไปที่บ้านไม้ "ไขมันน้อยข้าไม่มีเวลาว่างมาเล่นกับเจ้าหรอกนะ เพื่อเป็นการขอโทษข้าจะทำอาหารอร่อยๆให้เจ้ากินแทน"

หยิบเครื่องครัวต่างๆเช่นเตากับกระทะนางยกของพวกนั้นไปวางไว้ข้างทะเลสาบหลิงชวนที่ตอนนี้กว้างขึ้นมาก ตั้งของไว้ข้างต้นไม้ใหญ่ร่มรื่น จากนั้นจึงจุดเตาแล้วจึงเริ่มทำการหุงข้าว

ไขมันน้อยที่เดินตามมามองไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น "เจ้านาย ท่านทำอาหารเป็นด้วยหรือ? " มันแปลกใจที่เห็นเจ้านายของมันทำอาหาร

มู่เยว่ชิงไม่แปลกใจที่ได้ยินไขมันน้อยถามเช่นนั้น เพราะก่อนหน้านั้นนางเอาแต่ฝึกเพียงอย่างเดียวอาหารที่กินก็มีแค่อาหารอย่างง่ายเช่น เนื้อตากแห้งกับผลไม้เท่านั้น

"แน่นอนข้าย่อมทำเป็นอยู่แล้ว เห็นแบบนี้ข้าก็มั่นใจในฝีมือของตัวเองเหมือนกันนะ" มู่เยว่ชิงยืดหน้าอกที่มีอยู่น้อยนิดอย่างพึงพอใจ

นี่คืออะไร? เจ้านายของมันพอใจกับการทำอาหารของตัวเองไหม? ดูเหมือนในอนาคตข้าคงต้องหาอะไรมาบำรุงหน้าอกให้เจ้านายของข้า ไขมันน้อยคิดเช่นนั้นหลังจากเห็นเจ้านายของมันยืดหน้าอกเล็กๆอย่างภูมิใจ

หากมู่เยว่ชิงรู้ความคิดของไขมันน้อยเกรงว่านางจะอาเจียนเลือดไปสามลิตร

หลังจากคุยเล่นกับไขมันน้อยพร้อมกับเตรียมของไปสักพัก กลิ่นหอมของข้าวที่เริ่มสุกโชยออกมา จุดอีกเตามู่เยว่ชิงเทน้ำมันลงไปในกระทะ หลังจากกระทะเริ่มร้อนแล้วนางจึงใส่กระเทียม ขิง และพริกที่เตรียมเอาไว้ลงไป

ซู่~ กลิ่นหอมเครื่องเทศกระจายออกมา ผัดจนได้ที่จึงใส่หมูสับลงไป ตามด้วยเต้าหู้ที่นางซื้อมาจากในเมืองก่อนมานิกาย ทั้งเครื่องปรุงรสต่างๆรวมถึงซอสเผ็ด กลิ่นหอมของเครื่องเทศและเนื้อหมูผสมกัน ทำเอาไขมันน้อยที่มองอยู่ด้านข้างถึงกับกลืนน้ำลายไปหลายอึก

ดูเหมือนไขมันน้อยทนไม่ไหวแล้วจึงอดไม่ได้ที่จะถามเจ้านายของมัน "เจ้านายเสร็จหรือยัง"

มู่เยว่ชิงมองไปที่ไขมันน้อยที่น้ำลายไหลก็อดขำไม่ได้ "ไขมันน้อยเก็บอาการหน่อย"

มู่เยว่ชิงหยิบจานที่เตรียมเอาไว้ ตักเต้าหู้ผัดพริกที่อยู่ในกระทะใส่จาน ไอร้อนพร้อมกับกลิ่นเผ็ดจากอาหารทำเอามู่เยว่ชิงเผลอกลืนน้ำลายเช่นเดียวกับไขมันน้อย นำจานที่เต็มไปด้วยอาหารไปวางบนโต๊ะที่จัดไว้แล้วเดินไปตักข้าว เปิดหม้อข้าวไอน้ำพวยพุ่งออกมา กลิ่นหอมของข้าวร้อนๆที่เพิ่มความอยากอาหารทำให้นางแถบจะทนไม่ไหว ตักข้าวไปสองถ้วยสำหรับนางและไขมันน้อย จากนั้นนำไปวางที่โต๊ะ

ตรงข้ามนางเป็นไขมันน้อยที่นั่งอยู่ โต๊ะเป็นโต๊ะไม้ขนาดเล็กซึ่งทำให้ไขมันน้อยสามารถเอื้อมถึงอาหารบนโต๊ะได้ไม่ยาก

ไม่รอให้นางกล่าวอะไรหลังจากวางถ้วยข้าว ด้วยความรวดเร็วไขมันน้อยใช้ตะเกียบกินอย่างรวดเร็ว

"อร่อย~ ฟู่ๆ ฮับ งุบ เจ้านายมันอร่อยจริงๆอาหารจานนี้เรียกว่าอะไร" เพราะจานพึงออกจากกระทะไขมันน้อยที่รีบกินจึงเกือบถูกลวกปากจึงเป่าไปด้วยทานไปด้วย

"ไขมันน้อยเคี้ยวให้หมดค่อยพูดก็ได้...อืม! อร่อย~ ข้านี่ฝีมือดีจริงๆ" มู่เยว่ชิงเตือนไขมันน้อย พร้อมกับกินของตัวเองไปด้วย ไม่วายยังกล่าวชมตัวเอง

แม้เรื่องการฝึกตนนางจะไม่ค่อยมั่นใจมากเท่าไหร่ก็เถอะ แต่ถ้าเรื่องทำอาหารนางเองก็ดูเหมือนจะมีพรสวรรค์ไม่น้อย ถ้านางไม่ได้มาเป็นผู้ฝึกตนเกรงว่านางคงจะได้ไปเปิดร้านทำอาหารเป็นแน่

"อาหารจานนี้เรียกว่าเต้าหู้ผัดพริก ถ้าเจ้าชอบข้าจะทำให้กินทุกวันเลยก็ได้นะ" นอกจากเนื้อหมูที่ต้องไปซื้อมาเก็บไว้แล้ว เครื่องปรุงรสต่างๆ นางสามารถหาได้จากเครื่องเทศที่ปลูกไว้ภายในแหวนมิติ หลังจากคิดอีกครั้งดูเหมือนในเมื่อนางสามารถเข้ามาภายในแหวนได้ สิ่งมีชีวิตอื่นๆก็สามารถเข้ามาได้ด้วยใช่ไหม? ดูเหมือนว่านางจะต้องลองทดสอบดูถ้ามันสามารถทำได้จากนั้นนางก็ไม่ต้องไปลำบากหาเนื้อจากที่อื่นแล้ว

ได้ยินนายของมันกล่าวเช่นนั้นไขมันน้อยตาเป็นประกายถามด้วยความตื่นเต้น "จริงๆนะเจ้านาย ข้าจะได้กินเต้าหู้ผัดพริกทุกวันจริงๆเหรอ"

มองไปที่ไขมันน้อยที่ตื่นเต้นนางเพียงแค่ยิ้ม "อาจจะไม่ทุกวันก็ได้ ข้าอาจจะทำอาหารอย่างอื่น" หากกินแต่เต้าหู้ผัดพริกทุกวันเกรงว่านางจะเบื่อจนตายเป็นแน่

ได้ยินนายของมันกล่าวเช่นนั้นไขมันน้อยพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ "หากอาหารจานอื่นที่ท่านทำอร่อยเช่นเดียวกับเต้าหู้ผัดพริกแค่นั้นข้าก็พอใจแล้ว"

"แน่นอน เจ้าคิดว่าข้าเป็นใคร?" มู่เยว่ชิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"เป็นเจ้านายแสนดีของข้าไง!" ไขมันน้อยยิ้มตอบ

มู่เยว่ชิงและไขมันน้อยมองหน้ากันและหัวเราะ ทั้งคู่กินข้าวพร้อมกับพูดคุยกันเรื่อยเปื่อย หลักจากกินอาหารเสร็จแล้วมู่เซว่หยิงเก็บจานอาหารและทำความสะอาดเครื่องครัวต่างๆ

นางเริ่มดำเนินการตามกิจวัตรปกติเพียงแต่รอบนี้ ที่นางฝึกนั้นไม่ใช้ร่างกาย แต่เป็นลมปราณ และเป็นการฝึกภายในแหวนที่เวลาเดินช้ากว่าด้านนอกทำให้นางมีข้อได้เปรียบเหนือคนอื่นๆ

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในที่สุดวันที่นัดรวมตัวกันก็ได้มาถึง...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

พืชจิตวิญญาณ

นิยายแนะนำ

เย้ยฟ้า ข้าขอเป็นเซียน!

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

พืชจิตวิญญาณ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้