Falling Fast หลวมตัวรัก!

Falling Fast

ตอนที่ 8

“แล้ว... พีทกับมี่รู้จักกันมานานแล้วหรอ?”

เฟิร์นหันมาทางนี้ ฉันเลยต้องตอบ

“ก็นานนะ”

“หื้ม? เหมือนมี่ไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่”

“ก็นานพอให้พี่มี่พาผมไปกินข้าวกับพี่โบว์นะครับ แล้วพี่เฟิร์นรู้จักพี่มี่มานานแล้วหรอ ทำไมพี่มี่ไม่เห็นเคยพูดถึงพี่ให้ผมฟัง”

“ก็ เอ่อ พี่เป็๲แฟนพี่บอมน่ะ”

“อ้าว ไม่ได้เป็๞เพื่อนพี่มี่โดยตรงหรอกเหรอครับ?”

น้อง...

ไอ้เด็กแสบ!

คำพูดที่เหมือนไม่มีอะไรนั่น ถ้ามองดีๆ มันก็คือการเหน็บแนมเฟิร์นว่าไม่ได้สนิทอะไรกับพวกฉันไม่ใช่หรอ?

เฟิร์นถึงกับยิ้มแห้งเลย

แต่ยังไม่ยอมแพ้

“งะ งั้นถ้าพีทอายุยังไม่ถึงยี่สิบ เวลามี่ไปเที่ยวกลางคืน พีทก็ไปด้วยไม่ได้สินะคะ”

อ๋อ! นี่คือไม้เด็ดที่โบว์เตรียมไว้สินะ!

น้องพีททักท้วงฉันว่า น้องพึ่งสิบเก้า จะเข้าร้านเหล้าที่ตรวจบัตรไม่ได้ แต่ในความโชคร้ายยังมีความโชคดีที่ร้านที่บอมเลือกมันเป็๞ร้านอาหารที่มีเหล้าขาย

ดังนั้น.... ข้อนี้เราเลยรอด!

“ก็แล้วแต่อ่ะครับ บางร้านก็เข้าได้ เมื่อวันก่อนผมก็พึ่งไปกับพี่มี่”

และนี่... คือคำตอบที่เราเตี๊ยมกันไว้

เฟิร์นยิ้มแห้งอีกรอบ ฉันมองหน้าเธอ และอดไม่ได้ที่จะเลื่อนสายตาไปมองบอม

๻ั้๹แ๻่เข้ามา บอมยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ เขาแค่คอยฟังทุกอย่างและสังเกตฉันกับน้องพีท

ซึ่งนั่นก็ดีแล้ว ถ้าบอมพูดอีกคน มันคงจะรับมือยากกว่านี้

บอมขมวดคิ้ว เขาคงครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

เฟิร์นเงียบไปแล้ว คงไม่รู้จะพูดอะไรต่อ

โบว์เพื่อนรัก ฉันเห็นว่าโบว์แอบเบ้ปากใส่เฟิร์นด้วย

“พี่เฟิร์นชวนคุยเก่งจังครับ พี่คุยกับผมไม่หยุดเลยเนี่ย”

คราวนี้ฉันว่าน้องชักจะเล่นใหญ่ไปหน่อย ตอนนี้หน้าตาเขากวนบาทาสุดๆ

ฉันเห็นด้วยว่าเฟิร์น ‘พูดมาก’ จริงๆ

แต่...

“น้องพีท...”

“ครับ?”

เบาได้เบาเนอะ เฟิร์นหน้าแหยจะแย่แล้ว

บอมเริ่มดูจะไม่ค่อยพอใจที่น้องพูดกับเฟิร์นแล้วนะ บอมทำท่าเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ฉันไม่อยากให้เขาพูด อยากเลี่ยงการพูดอะไรกับบอมต่อหน้าเฟิร์นให้ได้มากที่สุด

มาถึงขั้นนี้แล้ว จะเสียแผนไม่ได้

ฉันรีบพูดแทรก แสดงละครชุดใหญ่ พูดเสียงเบากับน้อง แต่ทว่าก็คุมเสียงให้ดังพอที่คนในโต๊ะจะได้ยิน

“ทำไมน้องพีทไม่น่ารัก”

“...”

“มะ มี่รู้ว่าน้องพีทไม่พอใจที่มี่บังคับมา แทนที่เราจะได้ไปดูหนังกัน แต่น้องพีททำตัวไม่น่ารักเลยนะ”

การแทนตัวเองว่า ‘มี่’ และสร้างเ๱ื่๵๹ให้เรางอนกัน อาจจะช่วยได้

มั้ง...

“อ้าว จะไปดูหนังกันหรอกเหรอ!”

โบว์รีบเสริมขึ้นมา สมแล้วล่ะที่ฉันเป็๞เพื่อนรักฉัน

“อื้อ! แต่ว่าไม่ได้ไปแล้วเนี่ย ฉันชวนน้องมาที่นี่”

“แล้วยังมาดุผมอีก”

เออแหะ น้องพูดเสียงอ้อมแอ้มเป็๲เด็กด้วยนะ เนียนมาก!

“ไปเหอะๆ ไม่ต้องกินแล้วมี่ แกไปกับน้องเลย เดี๋ยวฉันจัดการทางนี้เอง”

โบว์รีบช่วย พีทก็ทำหน้าตึงทำเป็๲โกรธ

ฉันยิ้มให้เฟิร์นกับบอมแล้วบอก

“เราขอตัวก่อนนะ เดี๋ยวต้องไปข้างนอกกับพีทนะ”

“อืม ไปเหอะ วันหลังค่อยมาใหม่ก็ได้” บอมตอบ เฟิร์นเลยได้แต่เงียบและเออออตามไป

ถึงจะทำหน้าเฉยๆ แต่ข้างในคือฉันกำลังถอนหายใจโล่งอก ฉันหยิบเงินมาฝากโบว์จ่ายค่าข้าว ก่อนละลากน้องพีทออกมา

“เกือบไปไหมล่ะน้องพีท! ดีนะเราเตี๊ยมกันมาดี!”

งานวันนี้เรียบร้อยดี หากทว่าฉันก็ยังกังวลอยู่นิดหน่อย ถ้าสองคนนั้นถามถึงพีทอีกล่ะ

“น้อง...”

“ครับ?”

“เอ่อ... ถ้าพี่จะให้น้องพีทมาทำงานแบบนี้อีก พีทจะช่วยพี่ต่อได้ไหม”

“...”

“แบบว่า มันอาจจะมีอีกครั้งสองครั้ง แล้วหลังจากนั้น พี่ค่อยบอกว่าเราไม่ได้คุยกันแล้ว มันน่าจะเนียนกว่าพีทมาครั้งเดียวแล้วหายไป”

“...”

ความเงียบของน้องทำฉันเริ่มหวั่น

“ตะ แต่ถ้าพีทไม่สะดวกก็ไม่เป็๲ไรนะ”

“...”

“เท่านี้พี่ก็โอเคแล้ว...”

น้องยืนกอดอกมองฉันสีหน้าเรียบเฉย ดูเป็๞คนละอารมณ์กับในร้านเมื่อกี้เลยนะ

เป็๲เวลาเกือบนาทีที่พีทเงียบไป

“ก็ได้”

“จริงหรอ!”

ทำไมตกลงง่ายจัง!

“ผมมีเงื่อนไขคือพี่ต้องแทนตัวเองว่า ‘มี่’ เหมือนเมื่อกี้”

“ห้ะ?”

“เหมือนตอนพูดต่อหน้าเพื่อนพี่ไง มันน่ารักดี”

“อ่า...”

“ผมชอบ”

“...”

มาบอกให้ฉันทำตามที่เขาบอกเพราะเขาชอบงั้นหรอ

เด็กนี่... ชักจะลามปามแล้วนะ

“ว่าไง คิดนานจัง”

“ก็ได้ แต่พี่จะทำเฉพาะเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นนะ”

“ตามนั้น”

น้องพีทยักไหล่และยกยิ้มมุมปาก น่าหมั่นไส้สุดๆ ฉันเบ้ปากใส่น้อง แล้วหมุนตัวเดินออกไปก่อน พอลงมาเห็นมอเตอร์ไซค์น้องจอดอยู่ก็นึกขึ้นได้

“พี่ขอติดรถไปลงหน้าหอหน่อยได้ป่าว”

ขากลับพีทต้องขับผ่านแถวหอฉันอยู่แล้วไง

“ไม่มีหมวกให้พี่นะ”

“อืม ใกล้ๆ เอง ไม่ใส่ก็ได้”

“ตามใจพี่มี่ครับ”

บทจะดื้อก็ดื้อนะ กวนบาทาก็ปานนั้น แต่บทจะว่าง่ายก็ง่ายดีจัง

เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้น ฉันเลยหยิบมือถือขึ้นมาอ่านข้อความเผื่อเป็๲เ๱ื่๵๹สำคัญ

หากพอได้เห็นชื่อของคนส่งมา ก็คิดว่าไม่น่าเปิดอ่านเลย

Bom : เธอกับพีทน่ารักดีนะ

Bom : ดีแล้วเนอะที่เรารู้ใจตัวเองกันทั้งคู่ จะได้ไม่เสียเวลา

Bom : ขอบใจที่พาน้องมานะมี่ ฉันรู้ว่าที่เธอพาน้องมาเจอเฟิร์นให้เฟิร์นสบายใจ

Bom : ขอบคุณนะ

Mimii : อื้อ กินข้าวให้อร่อยนะ

ฉันเงยหน้าขึ้นจากจอเมื่อถือเมื่อพีทเรียก น้องขับรถออกมาแล้วน่ะ

Mimii : ไปล่ะ น้องรออยู่

ตอบเสร็จก็กดล็อคหน้าจอเก็บมือถือ

เห้อ...

ที่บอมเงียบมาตลอดก็เพราะแคร์เฟิร์นอีกแล้วสินะ

ก็ดีแล้วล่ะ

ดีแล้ว...

“พีท”

“ครับ”

“พี่ไม่อยากกลับหอแล้ว พาไปขี่รถเล่นหน่อย”

“...”

“นะ...”

............................................................

พี่มี่กำลังเศร้านะ น้องโอ๋พี่มี่หน่อยเร็วววว ????????