"อะไรนะ...ฉันจะรีบบินกลับเดี๋ยวนี้"
เอริคเบิกตาโพรงหัวใจแทบตกไปอยู่ตาตุ่มเมื่อได้รับข่าวว่าพ่อกับแม่ของตนประสบอุบัติเหตุ
เอริคใช้เวลาไม่นานก็อาบน้ำแต่งตัวเชคเอาท์และออกจากโรงแรมไปที่สนามบินทันทีแพลนที่จะไปเที่ยวที่ต่างๆเป็อันยกเลิกไปหมด
2วันต่อมา
อังกฤษ
โรงพยาบาลxxx
"ฉันไม่เป็อะไรแล้วล่ะจะเป็ก็เพราะพวกแกมาตีหน้าเศร้ายืนล้อมเตียงอยู่นี่แหละ"
ปีเตอร์มองลูกชายทั้งสี่คนที่นั่งรายล้อมรอบเตียงด้วยสีหน้ากังวลกันทุกคนรวมถึงคนเป็ภรรยาที่นั่งกุมมือเขาอยู่ตลอดก็มีสีหน้าไม่ต่างจากลูกๆเอาเสียเลย
"พวกผมเป็ห่วงแด้ดนี่ครับ"
นิโคลัสลูกคนที่สามของบ้านโพร่งขึ้นแม้รู้ว่าคนเป็พ่อจะไม่เจ็บอะไรมากหลังจากพ่อแม่ของเขาพากันขับรถชนต้นไม้ในขณะที่ไปคุยงานแต่เขาก็ยังเป็ห่วงคิดอยู่ในใจลึกๆว่ามีคนสนิทที่เป็บอดี้การ์ดทำไมไม่ให้ขับไปให้ทีกับตัวเขาหรือแม้แต่พี่น้องทั้งสองยังจี้ตลอดเวลาว่าไปไหนให้คนสนิทไปด้วย
"ห่วงฉันก็ดูแลงานที่ฉันมอบหมายให้ดีแค่นี้ฉันก็สบายใจแล้ว"
ปีเตอร์กระดูกขาขวาร้าวเล็กน้อยใส่เฝือกไม่กี่เดือนก็หายส่วนเอเลนภรรยาของเขาก็แทบไม่เป็อะไรเลยหากลูกๆห่วงเขาจริงก็ขอให้ดูแลงานที่มอบหมายไว้ให้ดีเป็พอแค่นี้เขาก็หายวันหายคืนแล้ว
"เื่งานพวกผมดูแลกันดีอยู่แล้วล่ะครับ"
มาคัสลูกคนที่สองของบ้านกอดอกมองหน้าคนเป็พ่อทั้งขมวดคิ้วเล็กๆที่ดูพ่อตนจะอวดเก่งเหลือเกินลูกๆเป็ห่วงก็ให้หันไปห่วงงานหน้าตาเฉย
"ต่อไปนี้แด้ดกับมัมพักได้แล้วนะครับผมจะจัดการดูแลทุกอย่างเอง"
เอริคตัดสิยใจเอ่ยปากออกมาจากที่คิดมาดีแล้วต่อไปนี้เขาจะทำตัวให้สมกับเป็ลูกคนโตเขาคิดว่าน่าจะถึงเวลาแล้วที่พ่อกับแม่ของเขาจะได้พักเสียที
"ไหวหรือไง"
ปีเตอร์ยกยิ้มเล็กน้อยทั้งน้องชายทั้งสามของเขาและคนเป็แม่มองมาที่เอริคอย่างใเป็สายตาเดียวกัน
"ไหวครับ"
เอริคพยักหน้าเบาๆเขาไม่อยากได้ยินข่าวแบบนี้อีกไม่ชอบที่สุดเมื่อรู้ว่าพ่อแม่ตัวเองต้องเจ็บ
"ให้เอสทำเถอะครับแด้ดนานๆทีจะรับปากดูแลงานให้"
มาคัสยิ้มกริ่มดีใจที่พี่ชายตนจะหันมารับหน้าที่นี้เสียทีหลังจากที่ดูแลกิจการเล็กๆกับคาสิโนมานานอีกไม่นานก็จะเห็นพี่ชายตนบริหารกิจการทุกอย่างเต็มตัวแล้ว
"ถ้าไหวก็ลองดูฉันก็อยากพักเต็มทนแล้ว"
ปีเตอร์ยกคิ้วเล็กน้อยพูดแกมอนุญาตเขาเองก็อยากจะดูศักยภาพลูกชายคนโตของเขาเช่นกันว่าจะบริหารงานเป็ตัวอย่างที่ดีให้กับน้องๆได้หรือไม่
"ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องตะลอนๆจนมัมกับแด้ดเป็ห่วง"
เอเลนเห็นเอริครับปากทำงานให้แบบนี้ก็ดีเธอจะได้ไม่ต้องคอยห่วงกังวลเื่การเดินทางของลูกชายคนโตเธออีกต่อไป
3 เดือนต่อมา
ภูเก็ต
นับจากวันนั้นที่นิชาได้ถูกหลอกให้ขายตัวเธอก็รีบเงยหน้าปาดน้ำตาเก็บตราบาปนี้ไว้ในใจแล้วเดินทางมาเริ่มต้นใหม่ที่ภูเก็ตไม่รู้ว่าอะไรได้ดลใจให้เธอมาที่นี่หลังจากที่เธอขึ้นเงินเรียบร้อยแล้วเธอก็มุ่งตรงมาหาที่พักที่ภูเก็ตเพื่อที่จะหาทำเลขายของตามที่เธอหวังไว้ในใจเธอรู้ว่าเธอสามารถทำได้เพราะตินนี้เธอมีทุนเป็นเงินก้อนพอแล้ว
นิชาเช่าทาวน์เฮ้าส์ติดกับคลีนิคอายุรกรรมเธอเปิดขายอาหารคลีนเพราะเห็นว่าแถวนี้มีออฟฟิศและคนวัยทำงานค่อนข้างเยอะและแถวนี้ก็ยังไม่ค่อยมีใครขายของแบบเธอด้วย
และนั่นเธอก็คิดถูกหญิงสาวเปิดร้านไม่ถึงเดือนของก็ขายหมดเร็วทุกวันจนไม่พอขายจนเปลี่ยนจากทำวางขายหน้าร้านมาให้ลูกค้าสั่งซื้อมาในเพจออเดอร์ไว้ใน่เย็นแทนเธอจะได้รู้จำนวนว่าลูกค้า้าอะไรและเธอจะได้จัดทำสิ่งที่ลูกค้า้าได้ถึงจะรับออเดอร์อาหารคลีนแต่เธอก็ยังขยันทำลุยสวนวางหน้าร้านทุกๆเช้าเพิ่มอีกด้วยเผื่อมีลูกค้าจรอยากจะทานเธอก็จะได้รายได้กับลูกค้าเพิ่มอีกด้วย
"น้องนิพี่เอาลุยสวนเพิ่มสองกล่องด้วยจ่ะ"
นฤมลสาวโสดวัยสามสิบห้าทำงานอยู่ที่บริษัทอสังหาใกล้ๆแถวนี้เป็ลูกค้าประจำของร้านนิชามาั้แ่เปิดวันแรกจนมาถึงวันนี้ก็ร่วมสองเดือยกว่าแล้วออเดอร์ที่เธอสั่งก็ดูเหมือนจะเยอะขึ้นทุกวันจนนิชาสงสัยว่าผู้หญิงตัวเล็กๆจะทานได้เยอะขนาดนี้เชียวหรือ
"ได้ค่ะพี่มนทำไมวันนี้สั่งเยอะจังล่ะคะ"
"ก็เพื่อนพี่มาลองชิมอาหารคลีนฝีมือน้องนิก็ติดใจสั่งกันคนละกล่องสองกล่องพี่หิ้วได้เท่านี้พี่ก็รับมาได้เท่านี้แหละจ่ะ"
ของนฤมลเองมีไม่กี่กล่องแต่ที่สั่งเยอะเพราะเพื่อนฝากสั่งและเธอก็ต้องหิ้วเข้าออฟฟิศทุกเช้า
"เอาแบบนี้ดีกว่าค่ะพี่มนเดี๋ยวครั้งต่อไปนิเอาไปส่งให้เองค่ะจะได้ไม่ต้องหิ้ว"
นิชาเสนอไอเดียออกหากออเดอร์เยอะเธอก็ขอไปส่งเองเพื่อเป็อีกบริการที่น่าจะทำให้จำนวนออเดอร์เธอเพิ่มขึ้นก็ได้
"ดีเลย...มีคนอยากจะสั่งอาหารของนิเต็มเลยเดี๋ยวพี่จดเมนูส่งมาทางไลน์ให้ละกันนะ"
นฤมลได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มออกเพราะเธอจะได้ไม่ต้องมาหิ้วแบบนี้ทุกวันอีกแล้ว
"ได้เลยค่ะขอบคุณนะคะพี่มน"
"จ้า..ของอร่อยได้สุขภาพแถมราคาก็ถูกใครก็อยากจะซื้อทั้งนั้นแหละพี่ไปก่อนนะยังไงเดี๋ยวพี่จะรีบส่งเมนูให้นะจ้ะน้องนิ"
"ขอบคุณอีกครั้งค่ะพี่มน"
"จ้า.."
นิชายิ้มร่าที่เห็นของที่เธอทำขายดีเพิ่มขึ้นทุกวันๆ
"อ้าวพี่หมอนี่ค่ะข้าวกล้องผัดอกไก่กับก๋วยเตี๋ยวหมี่ข้าวกล้องอย่างละสองกล่องค่ะ"
นิชาเห็นหมออลันเดินออกมาจากคลินิคเธอก็รีบยื่นอาหารที่เขาสั่งไว้ทันที
หมออลันหมอหนุ่มวัยสามสิบหกสูงขาวหน้าตี๋เป็อีกคนที่เป็ลูกค้าประจำเธอเช่นกันเพราะเปิดคลินิคติดกับที่เธออยู่มาก่อนหน้านี้แล้วแถมยังเป็เ้าของทาวน์เฮ้าส์ที่เธอเช่าอีกด้วย
..................................................
984
