[จบ] ทะลุมิติทั้งที ดันมาอยู่ในร่างตัวแม่สุดแซ่บพร้อมลูกชายทั้งสาม

บทที่ 44 อัจฉริยะ (รีไรต์)

        “พรสวรรค์คืออะไร?” 

        โกวเซิงยืนอยู่ข้าง ๆ มองดูอย่างตั้งใจ ดวงตาของเด็กน้อยฉายแววอิจฉาเล็กน้อย

        “พรสวรรค์คือสิ่งที่คนอื่นต้องเรียนรู้อย่างยากลำบากเป็นสิบปี แต่ก็ยังสู้คนที่เรียนรู้แค่สามวันไม่ได้ อย่างเช่น การวาดรูป บางคนแค่หยิบพู่กันขึ้นมาก็สามารถวาดสิ่งที่เห็นได้อย่างเป็นธรรมชาติ แต่บางคนแม้จะฝึกฝนทุกวัน ก็ยังวาดได้แข็ง ๆ ไม่มีชีวิตชีวา”

        เมิ่งว่านถังพูดไปด้วยแล่ปลาไปด้วยโดยไม่ความเร็วไม่ลดลงแม้แต่น้อย

        แล่ท้องปลาอย่างคล่องแคล่ว นำเครื่องในออกมา แล้วจัดการปลาให้สะอาดเรียบร้อยอย่างง่ายดาย

        เธอมองโกวเซิงที่กำลังครุ่นคิด ไม่อยากให้เด็กคนนี้โตขึ้นมาแค่ 10 กว่ายี่สิบปีก็ถูกคนฆ่าตาย

        “ลู่ซุ่ยเหอ มีอะไรที่ลูกอยากทำเป็นพิเศษไหม?”

        โกวเซิงเอียงหัวคิด “ผมอยากกินเนื้อทุกวัน”

        “กินเนื้อทุกวันเดี๋ยวก็เบื่อแล้ว แถมกินเนื้อมากเกินไปยังเป็นภาระหนักต่อร่างกายของลูกด้วย ลูกจะอ้วน เป็นโรคความดันโลหิต โรคหลอดเลือดหัวใจและอื่น ๆ อีกมากมาย สรุปคือ ต้องกินทั้งเนื้อสัตว์และผัก โดยเฉพาะผักที่ขาดไม่ได้” เมิ่งว่านถังรู้สึกว่าบรรยากาศแปลกๆ เธอจึงหันไปมอง ก็พบกับสายตาตำหนิคู่หนึ่ง

        โกวเซิงกระโดดขึ้นมาพร้อมกับตะโกนเสียงดัง “ผมก็รู้อยู่แล้วว่าแม่ไม่หวังดีกับผม แม่แค่อยากกินเนื้อคนเดียวใช่ไหม! ถ้าแม่ไม่อยากให้ผมกินเนื้อก็บอกมาตามตรง ไม่จำเป็นต้องแกล้งทำเป็นใจดี ลู่โกวเซิงไม่กินเนื้อก็ไม่ตายหรอก!”

        “...”

        เมิ่งว่านถังลืมไปว่าความคิดของตัวเองนั้นล้ำสมัยเกินไป ล้ำไปหลายสิบปีเลยทีเดียว

        เด็กคนนี้คงคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงใจร้ายที่มีเจตนาไม่ดีและกำลังหลอกลวงตัวเองอยู่

        “ที่แม่จะพูดก็คือไม่ควรกินแต่เนื้อทุกวัน” เมิ่งว่านถังพยายามอธิบาย

        โกวเซิงพูดอย่างเย่อหยิ่ง “ผมอยากกินทุกวัน กินทุกมื้อ”

        “ลูกสามารถกินเนื้อหมูได้ทุกวัน กินทุกมื้อก็ได้ แต่ให้กินครั้งละสองชิ้น แบบนี้ต่อให้กินทุกวันก็ไม่เป็นไร แถมยังกินไก่ เป็ด ปลา เนื้อแกะ และวัวพร้อมกันได้ด้วย แต่ที่สำคัญคือต้องกินผักเยอะ ๆ ด้วย”

        เมิ่งว่านถังกลัวว่าเด็กคนนี้จะจำได้แค่ประโยคสุดท้าย จึงถือปลาแล้วเดินเข้าไปในบ้าน

        เธอเดินมาถึงประตูแล้ว โกวเซิงยังตะโกนไล่หลังมาว่า “แม่แค่อยากหลอกให้ผมกินผักก็ใช่ไหมล่ะ ผมไม่หลงกลหรอก!”

        “...”

        พอแล้ว!

        อธิบายไปก็เท่านั้น

        ขอเวลาอีกสองปี ให้เธอหาเงินก่อนเถอะ

        ถึงตอนนั้นจะได้กินเนื้อทุกวัน ดูซิว่าเจ้าตัวแสบนี่จะยังโวยวายอีกไหม

        “วันนี้จะทำปลานึ่งซีอิ๊ว แล้วก็ต้มซุปหัวปลาดีไหม?” เมิ่งว่านถังถือปลาเข้ามาในบ้าน แล้วนำปลาไปหมักเกลือ ก่อนจะเข้าไปถามลู่ชิงเหยี่ย

        ลู่ชิงเหยี่ยชะงักเล็กน้อย ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “อะไรก็ได้”

        เขาไม่เลือกกิน

        “งั้นกินกับข้าวนะ? ซุปหัวปลาใส่ข้าวก็อร่อยดีนะ” เมิ่งว่านถังพึมพำกับตัวเองพลางหันหลังออกไปทำอาหาร

        โกวต้านไม่ต้องรอให้เมิ่งว่านถังเรียก ก็หยิบฟืนมาแล้วนั่งหน้าเตาเย็น ๆ ก่อไฟ

        เด็กคนนี้อาจจะพูดน้อย แต่ดวงตาของเขากลับเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา

        แต่คนส่วนใหญ่มองเห็นแค่โกวเซิงที่เป็นเด็กดื้อรั้น

        “ลู่อวิ๋นเหอ วันนี้ไม่ต้องก่อไฟแล้ว ไปเล่นก่อนเถอะ” 

        เมิ่งว่านถังรู้สึกว่าตัวเองควรใส่ใจลู่อวิ๋นเหอที่ไม่เก่งเรื่องพูดจา แต่เป็นคนหนักแน่นและเข้าใจเรื่องราวให้มากขึ้น

        “ผมไม่อยากออกไปเล่น ก่อไฟก็พอแล้ว” โกวต้านใส่ฟืนเข้าไป แล้วเงยหน้าขึ้นมาถามเธอ “จุดไฟได้เลยไหมครับ?”

        “จุดได้แล้ว”

        โกวต้านรีบจุดไฟทันที

        เมิ่งว่านถัง มองด้วยสายตาซับซ้อน คิดสักครู่แล้วถามว่า “ลู่อวิ๋นเหอ แม่สอนท่องสูตรคูณแม่เก้าให้เอาไหม?”

        “มันคืออะไรครับ?” ดวงตาโกวต้านฉายแววสงสัย

        “เก้าคูณเก้าเท่ากับเท่าไหร่ ลูกรู้ไหม?” เมิ่งว่านถังยกตัวอย่าง

        โกวต้านส่ายหัว “ไม่รู้ครับ”

        “ถ้าลูกท่องสูตรคูณได้ก็จะคำนวณออกมาได้ง่าย ๆ คำตอบคือแปดสิบเอ็ด เพราะเก้าคูณเก้าเท่ากับแปดสิบเอ็ด”

        “ผมอยากเรียน!” โกวต้านพูดด้วยน้ำเสียงเร่งรีบเล็กน้อย

        เห็นได้ชัดว่าเด็กคนนี้อยากเรียนจริง ๆ

        เมิ่งว่านถังรู้สึกประหลาดใจ ไม่คิดว่าโกวต้านจะชอบเรียนขนาดนี้

        “งั้นท่องตามแม่นะ หนึ่งคูณหนึ่งเท่ากับหนึ่ง หนึ่งคูณสองเท่ากับสอง”

        โกวต้านท่องตามอย่างตั้งใจ “หนึ่งคูณหนึ่งเท่ากับหนึ่ง หนึ่งคูณสองเท่ากับสอง”

        “สองคูณสองเท่ากับสี่”

        “สองคูณสองเท่ากับสี่”

        “หนึ่งคูณสามได้สาม สองคูณสามได้หก สามคูณสามได้เก้า”

        “หนึ่งคูณสามได้สาม...”

        ...

        เมิ่งว่านถังสอนแค่ถึงตรงสามคูณสามได้เก้าเท่านั้น

        หม้อก็เริ่มร้อนแล้ว

        เธอเทน้ำมันลงในหม้อ แล้วใส่ชิ้นปลาลงไป ตั้งใจจะสอนโกวต้านต่อ ใครจะรู้ว่าพอตั้งใจฟัง ก็ได้ยินเสียงเด็กคนนี้ท่องอยู่คนเดียว

        ทั้ง ๆ ที่เธอสอนไปแค่รอบเดียว โกวต้านกลับจำได้หมดแล้ว

        “ลูกจำได้หมดแล้วเหรอ?” เมิ่งว่านถังถามอย่างตื่นเต้นดีใจ

        โกวต้านเงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ แต่ก็ยังคงพยักหน้า

        “พระเจ้า!”

        เมิ่งว่านถังรีบย่อตัวลงทันที ประคองใบหน้าของเจ้าตัวน้อย แล้วพูดด้วยความดีใจอย่างที่สุดว่า “โกวต้าน นี่ลูกฉลาดขนาดนี้เลยเหรอ!”

        โกวต้านเปลี่ยนสีหน้าจากตกใจเป็นไม่สบอารมณ์ในพริบตา

        แท้จริงแล้วลู่อวิ๋นเหอก็เป็นแค่ชื่อที่เธอเรียกเล่น ๆ เท่านั้น ในใจของเธอยังคงเรียกเขาว่าโกวต้านอยู่ดี

        น้องชายพูดถูก แม่ชอบหลอกคนอื่นจริง ๆ

        “งั้นแม่สอนต่อนะ” เมิ่งว่านถังดีใจจนเผลอใส่น้ำมันลงในหม้อมากไปหน่อย “หนึ่งคูณสี่เท่ากับสี่ สองคูณสี่เท่ากับแปด...”

        “หนึ่งคูณห้าเท่ากับห้า สองคูณห้าเท่ากับสิบ สามคูณห้าเท่ากับสิบห้า...”

        ...

        “หนึ่งคูณเก้าเท่ากับเก้า สองคูณเก้าเท่ากับสิบแปด... เก้าคูณเก้าเท่ากับแปดสิบเอ็ด พระถังซัมจั๋งไปอัญเชิญพระไตรปิฎกที่ตะวันตก ต้องฝ่าฟันอุปสรรคมากถึงเก้าคูณเก้าแปดสิบเอ็ดครั้ง”

        เมิ่งว่านถังพูดจบ โกวเซิงก็โผล่หัวมาจากข้าง ๆ ถามว่า “พระถังซัมจั๋งคือใคร? ทำไมต้องไปอัญเชิญพระไตรปิฎกที่ตะวันตกด้วย? ไปทางตะวันตกไม่ใช่ตายเหรอ? หรือว่าคนเราตายแล้วไม่ได้ตายแค่ครั้งเดียว แต่ต้องตายเก้าคูณเก้าแปดสิบเอ็ดครั้ง?”

        “...”

        เมิ่งว่านถังถึงกับพูดอะไรไม่ออก 

        “รอให้ลูกโตขึ้นเดี๋ยวก็จะรู้เอง”

        เมิ่งว่านถังใช้มารยาหญิงหลอกล่อโกวเซิง ทว่าโกวเซิงเบะปากอย่างไม่พอใจ พูดอย่างดูถูกเหยียดหยามว่ “แม่หลอกผมต่อไปเถอะ”

        “ไปเด็ดใบฮั่วเซียงมาให้แม่หน่อยสักสองสามใบ”

        พอดีปลาทอดใกล้จะสุกแล้ว เมิ่งว่านถังจึงใช้ให้โกวเซิงไปทำงาน

        โกวเซิงเชิดหน้า เดินไปที่กำแพงด้านตะวันตกของบ้าน

        เมื่อไม่กี่วันก่อนตอนปลูกผัก เมิ่งว่านถัง พบว่าที่มุมกำแพงมีใบฮั่วเซียงขึ้นอยู่เยอะแยะที่มุมกำแพง ใบใบฮั่วเซียงสามารถดับกลิ่นคาวได้ เอามาล้างให้สะอาดแล้วหั่นใส่ลงไปในหม้อ ผัดสองสามที ไม่เพียงแต่จะช่วยเพิ่มกลิ่นหอม แล้วยังดับกลิ่นคาวได้ด้วย

        โกวเซิงเด็ดกลับมา เมิ่งว่านถังรับมาล้างแล้วเอาเข้าไปในบ้าน หั่นเป็นชิ้น ๆ แล้วใส่ลงไปผัดในหม้อ

        เมิ่งว่านถังเห็นว่าหัวปลาหมักได้ที่แล้ว รอให้ชิ้นปลาสุก รอจนชิ้นปลาสุกได้ที่ ก็เทน้ำมันลงไปในหม้อ ใส่หัวปลาลงไปทอดจนเหลืองทองทั้งสองด้าน ใส่เหล้ากับขิงและกระเทียมลงไป สุดท้ายก็เติมน้ำเปล่า ต้มจนน้ำเป็นสีขาวนม

        ต้มประมาณสิบนาที ก็ใส่เต้าหู้ที่หั่นไว้แล้วลงไป

        ประมาณห้านาทีต่อมาค่อยใส่เครื่องปรุง

        กลิ่นหอมของปลาทอดหอมอบอวล รสชาติของน้ำซุปปลาก็หอมน่าทาน

        สายลมอ่อน ๆ พัดเบา ๆ เด็กข้างบ้านร้องไห้งอแงอยากกินเนื้อ

        “กินๆ ๆ วัน ๆ รู้จักแต่กิน! ดูตัวเองสิ นอกจากกินแล้วยังทำอะไรเป็นอีก?” หญิงชราข้างบ้านด่าออกมาทันที “ถ้าข้างบ้านกินขี้ แกก็จะกินด้วยรึไง?”

        เมิ่งว่านถัง “...”

        อันที่จริงเธอไม่อยากก่อเรื่อง แต่ใครจะไปรู้ แค่ลมพัดเบา ๆ โกวเซิงที่อยู่ข้างๆ ก็ตะโกนลั่นว่า “ยายแก่บ้าสิที่กินขี้!”

        “ไอ้เด็กเวรพูดถึงใคร?”

        ยายหม่าข้างบ้านยังไม่เป็นอะไรเลย ถึงได้มาทะเลาะกับเด็กข้ามกำแพงแบบนี้

        โกวเซิงเอามือประกบปากตะโกน “ผมก็ด่ายายแก่บ้านั่นแหละ!”

        “ไอ้ลูกโสเภณีเอ๊ย ลองพูดอีกทีซิ?” ยายหม่าเกือบเป็นลมจับด้วยความโกรธ

        เมิ่งว่านถังรีบเอามือปิดหูเสี่ยวพ่างโดยไม่รู้ตัว แต่เด็กอีกสองคนได้ยินเสียงนั้นไปแล้ว

        โกวต้านและโกวเซิงโกรธมาก แต่ปฏิกิริยาของพวกเขาเหมือนว่าพวกเขาจะชินกับเรื่องแบบนี้แล้ว

        หัวใจของเมิ่งว่านถังกระตุกวูบ สีหน้าของเธอย่ำแย่สุด ๆ