ส่วนอากิโอะก็กำลังนอนแช่น้ำอุ่นในอ่างอย่างสบายใจเขารู้ว่ามีกล้องติดในห้องน้ำ แต่เขาไม่สนใจ เพราะเขาเป็ผู้ชายต่อให้มีภาพหลุดออกไปก็ไม่เสียหายอะไรนัก ส่วนยามาโตะจะดูภาพก็ดูไปซิดูได้แต่แตะต้องไม่ได้จะเกิดประโยชน์อะไร เหอะ!
ภายในรถยามาโตะเอามือถือมาดูกล้องที่ติดเอาไว้ในบ้านพักของซึบาสะเขาเห็นซึบาสะกำลังนอนแช่น้ำอยู่ในอ่างก็มองภาพอย่างหลงใหล “ซึบาสะคุณจะต้องเป็ของผมคนเดียว!”
ซึบาสะขนลุกซู่ๆ เขาลูบๆ แขนตัวเองไปมาแต่ความรู้สึกขนลุกนั้นก็ไม่หายไปซะที เขาจึงทะลุผ่านประตูเข้าไปในห้องน้ำอากิโอะเห็นซึบาสะเข้ามาก็ใ “เฮ้ย! คุณเข้ามาทำไม?ผมอาบน้ำอยู่นะ”
“ผมเป็อะไรก็ไม่รู้ อยู่ๆ ก็รู้สึกขนลุกไปทั้งตัวเลย”ซึบาสะบอก แต่พอเห็นอากิโอะความรู้สึกขนลุกก็จางหายไป เขาจึงบอกว่า“แต่ตอนนี้ไม่เป็อะไรแล้ว หรือว่าเพราะเมื่อกี้อยู่ห่างจากร่างล่ะมั้ง”
“งั้นเหรอ” อากิโอะมองแล้วบอกว่า “งั้นคุณก็หันไป ไม่ต้องมองผม”
“อืม” ซึบาสะหันหลังให้อากิโอะ เขานั่งลงพิงอ่าง “แปลกจังผมไม่รู้สึกขนลุกแล้ว”
“เฮ้อ...ผมต้องใช้ชีวิตแบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่เนี่ย?”อากิโอะบ่น เขาเป็ผู้ชายซึบาสะก็เป็ผู้ชายดังนั้นเขาจึงไม่ถือสาที่ซึบาสะจะมองเขาเปลือยถึงยังไงร่างนี้ก็เป็ร่างของซึบาสะ ก็เหมือนกับซึบาสะมองตัวเองนั่นแหละแต่อากิโอะที่อยู่ในร่างซึบาสะก็ยังรู้สึกไม่คุ้นเคยอยู่ดีที่จะถูกิญญาเ้าของร่างมองอยู่ตลอดเวลาแบบนี้
“ไม่รู้ซิ” ซึบาสะเอ่ยเสียงเบานั่งกอดเข่าคุดคู้เหมือนเด็กหลงทางที่หาทางกลับบ้านไม่เจอสักที อากิโอะมองแล้วรู้สึกสงสารเขาจึงยื่นมือไปลูบๆ หัวอีกฝ่าย “เอาน่าๆ อย่าคิดมากเลยช่วยคุณก็เหมือนผมได้ช่วยตัวเองให้ไปสู่สุขคตินั่นแหละบางทีที่ผมไม่อาจไปสู่สุขคติได้ก็คงเป็เพราะผมยังมีเื่ติดค้างในใจมั้งเื่แรกก็คือเื่คนร้ายที่ฆ่าผม เื่ที่สองก็คือเื่กลุ่มโทมิกรุ๊ปที่ครองเศรษฐกิจของประเทศนี้มายาวนานเกินไปกดประชาชนจนโงหัวไม่ขึ้นผมอยากให้ประเทศเราเหมือนกับทางยุโรปหรืออเมริกาที่มีสิทธิ์มีเสียงเต็มที่เป็ประชาธิปไตยเต็มตัวไม่ใช่ครึ่งๆ กลางๆ แบบนี้ นโยบายอะไรๆก็เอื้อกลุ่มโทมิกรุ๊ปไปซะหมดแบบนี้ เฮ้อ...สงสารประเทศจริงๆ”
“นั่นซิ ผมก็สงสารตัวเองในฐานะที่เป็ประชาชนคนหนึ่งของกินของใช้ทุกวันนี้แทบจะเป็ของในเครือโทมิกรุ๊ปเกินกว่า 3 ใน 4 แล้วคนอื่นผลิตสินค้าอะไรมาขายพอขายดีหน่อยก็ถูกกลุ่มโทมิกรุ๊ปออกสินค้ามาเหมือนกันแล้วแย่งลูกค้าไปซะหมดทำให้นักธุรกิจรายย่อยขาดทุนจนต้องเลิกทำธุรกิจไปหลายรายแล้วพวกเกษตรกรก็เหมือนกัน ถ้าไม่ส่งให้โทมิกรุ๊ปก็ขายไม่ค่อยได้ เฮ้อ...”ซึบาสะบ่นอย่างอัดอั้นตันใจ อากิโอะลูบๆ หัวอีกฝ่ายแล้วดึงมือกลับไปเขานอนคิดอยู่ในอ่าง จะโค่นอำนาจของพวกโทมิกรุ๊ปได้ยังไง? อืม?
ซึบาสะนั่งกอดเข่าคุดคู้อยู่ข้างอ่าง อากิโอะก็นอนคิดๆอะไรไปเรื่อยๆ จนกระทั่งน้ำไม่ร้อนแล้วเขาจึงลุกออกจากอ่างซึบาสะเงยหน้ามองอากิโอะในร่างตัวเอง เขามองแล้วกะพริบตาอีกทีเขาเหมือนเห็นภาพซ้อนของอากิโอะทับซ้อนอยู่บนร่างของเขาแต่ว่าภาพซ้อนของอากิโอะดูมีพลังยิ่งใหญ่ยังไงไม่รู้ ทำเขารู้สึกเหมือนกำลังมองผู้นำที่มีอำนาจเต็มเปี่ยมยังไงอย่างงั้นแหละ
“มองอะไร? ทำยังกะไม่เคยเห็นร่างตัวเองงั้นแหละ” อากิโอะก้มมองซึบาสะที่ยังนั่งอยู่ข้างอ่างซึบาสะสะดุ้งรู้สึกตัว ภาพซ้อนหายไปเขาเห็นแต่ร่างตัวเองจึงละสายตาลงมองพื้นกระเบื้อง อากิโอะหยิบผ้ามาเช็ดๆ ตัว “ทำยังกะพวกหลงตัวเอง”
“เปล่าซะหน่อย” ซึบาสะพูดอุบอิบเสียงเบาเขาไม่ได้เป็พวกหลงตัวเองนะ ก็แค่เมื่อกี้นี้ที่เขาเหมือนเห็นออร่าเปล่งประกายออกมาจากร่างเขาเป็ออร่าที่ผู้นำทั้งหลายมีกันนั่นแหละ ออร่าประเภทนี้จะเห็นได้จากคนที่เป็ผู้นำของประเทศต่างๆมักจะมีความดึงดูดสายตา มีความน่าเกรงขาม ดูหนักแน่นทรงพลัง มันอธิบายไม่ค่อยถูก
อย่างเช่นประธานาธิบดีของสหรัฐอเมริกาไง ที่แค่ปรากฏตัวต่อสาธารณะชนก็ดึงดูดสายตาประชาชนให้ฟังคำพูดของเขาได้โดยไม่ต้องพูดจูงใจอะไรเลย
“ว่าแต่เลขาของคุณนี่ใครเหรอ?” อากิโอะถาม ซึบาสะบอก “เขาชื่อโคเฮโกโร่น่ะ เห็นว่าเป็ญาติห่างๆ ของไคโตะน่ะ”
“ไคโตะที่ว่าเป็เลขาของยามาโตะ โทมิน่ะเหรอ?” อากิโอะถามซึบาสะพยักหน้า “อืม”
อากิโอะส่ายๆ หน้า “เฮ้อ...คุณนี่นะ ถูกควบคุมทุกฝีก้าวจริงๆ”
“ทำไงได้ล่ะ ยามาโตะส่งเขามาเป็เลขาผมนี่ ผมจะขัดขืนได้ไง”ซึบาสะบอกอย่างอัดอั้นตันใจ อากิโอะโยนผ้าเช็ดตัวลงตะกร้าแล้วหยิบเสื้อคลุมมาสวมจากนั้นก็เดินออกไปหยิบมือถือขึ้นมา กดหมายเลขแล้วโทรออก ตู๊ด...ตู๊ด...ตู๊ด...ตู๊ด...
เสียงมือถือดังขึ้น เซรินไอริมองเบอร์มือถือที่ไม่คุ้น “ใคร?”
เธอกดรับสาย “ฮาโหล”
“สวัสดีคุณเซริน ไอริ ผมอา...เอ่อซึบาสะ ยามะคิดว่าคุณคงรู้จักผมนะ” อากิโอะบอก
“อ๋อ นายกรัฐมนตรี ว่าแต่คุณโทรหาฉันมีอะไรเหรอ?” เซรินถามอากิโอะบอก “ผม้าให้คุณมาเป็เลขาของผม”
“ขอโทษด้วย ฉันไม่ทำงานให้พวกโทมิกรุ๊ป” เซรินตอบแล้วจะวางสาย อากิโอะรีบบอก “ผมอยากทำให้ประเทศนี้ดีขึ้นกว่าเดิมผมหวังว่าคุณจะเป็ส่วนหนึ่งที่ช่วยผลักดันประเทศนี้ไปด้วยกัน”
เซรินฟังแล้วอึ้งไป คำพูดนี้เธอเคยได้ยินคนๆ หนึ่งพูดเอาไว้แต่ตอนนี้คนๆ นั้นไม่อาจพูดประโยคนั้นได้อีกแล้ว ทำให้น้ำตาเธอไหลออกมา “อึก...”
เธอตัดสายไป อากิโอะได้ยินเสียงตู๊ดๆๆๆ... เขามองจอมือถือหวังว่าเซรินจะยอมมาทำงานให้เขานะเธอเป็หนึ่งในผู้รอดชีวิตจากเหตุก่อการร้ายในครั้งนั้นตามข่าวบอกว่าเธอรอดตายอย่างหวุดหวิดเพราะลงจากรถคันนั้นจึงทำให้เธอรอดตายไปได้ไม่ได้ถูกะเิไปพร้อมกับรถ เซรินเป็คนที่เขาไว้ใจที่สุดเขาเชื่อใจเธอว่าเธอจะไม่ทรยศเขา หากจะมีใครทรยศเขาคนๆ นั้นต้องไม่ใช่เซรินแน่นอน!
เซรินมองมือถือคิดๆ “เขาโทรหาฉันทำไม?หรือว่าเขาวางแผนดึงฉันไปเป็หมารับใช้โทมิกรุ๊ป?”
ถ้าเธอไปทำงานให้ซึบาสะ ยามะ บางทีเธออาจจะสามารถสืบเื่คนร้ายที่ฆ่าอากิโอะได้เพราะหนึ่งในคนร้ายที่เธอคิดเอาไว้ก็คือ ‘โทมิกรุ๊ป’ ที่หวังจะผลักดันคนของตัวเองขึ้นมาเป็นายกฯ แทนอากิโอะ! เธออาจต้องลองเสี่ยงดู หลังจากคิดๆ ดีแล้วเธอจึงโทรกลับไปตามเบอร์ที่โทรเข้ามาตู๊ด...ตู๊ด...ตู๊ด...
“ฮาโหลเซริน” อากิโอะรับสาย เซรินถามว่า “คุณยัง้าให้ฉันไปเป็เลขาให้คุณอยู่ไหม?”
“แน่นอน” อากิโอะพยักหน้า เซรินจึงบอก “งั้นพรุ่งนี้ฉันจะไปพบคุณค่ะ”
“ได้ เจอกัน 9 โมงเช้า” อากิโอะบอก เซรินตอบ “ค่ะ” แล้วเธอก็ตัดสายไปตู๊ดๆๆๆ...
อากิโอะยิ้มบางๆ “Yes!”
หลังจากนั้นเขาก็เข้านอนซึบาสะก็นั่งอยู่บนเตียงมองดูอากิโอะในร่างของเขาเขาเป็ิญญาจึงไม่ต้องนอนพักผ่อน เขาได้แต่มองดูอยู่เงียบๆ ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง
วันต่อมาอากิโอะก็ตื่นแต่เช้าอย่างเคยชิน เขาตื่นขึ้นมาแล้วอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยสวมกางเกงสีดำกับเชิ้ตสีฟ้าอ่อน เขามองเงาในกระจกแล้วทำใจใบหน้าในกระจกช่างสวยเหมือนผู้หญิงมากกว่าที่จะดูเป็ผู้ชาย ถ้าแต่งหน้าซะหน่อยก็เหมือนผู้หญิงเลยล่ะ “เฮ้อ...”
เขาลงไปทานอาหารมื้อเช้าข้างล่าง แล้วหยิบมือถือมาเปิดดูข่าวบัตเลอร์ก็คอยรับใช้อยู่ใกล้ๆ เขาเป็บัตเลอร์ประจำบ้านพักนายกรัฐมนตรีมานาน รับใช้นายกฯมาแล้ว 4 คน แต่มีคนเดียวเท่านั้นที่มาจากพรรคการเมืองหน้าใหม่อย่างพรรค ‘คนรุ่นใหม่’ นอกนั้นล้วนมาจากพรรค ‘เสรี’ นายกฯ คนนี้ก็เช่นกัน เป็หัวหน้าพรรคเสรีที่เข้ามาเป็นายกฯแทนคนก่อน
จนกระทั่ง เวลา 8.30 น.บอดี้การ์ดก็รายงานว่า “ท่านครับ...มีผู้หญิงชื่อเซริน ไอริ มาครับ เธอบอกว่านัดกับท่านไว้ครับ”
“โอ้! มาแล้วรึ?”อากิโอะมองนาฬิกาข้อมือแล้วบอกว่า “ให้เธอเข้ามา”
“ครับท่าน” บอดี้การ์ดรับคำสั่งแล้วแจ้งไปยังยามรักษาการณ์ที่ประตูว่า“ให้เธอเข้ามาได้”
“ครับ” ยามรักษาการณ์ตอบแล้วก็ตรวจสอบความปลอดภัยตามขั้นตอนเซรินก็ยอมให้ตรวจโดยดี เธอเคยทำงานกับนายกฯ มาก่อน คุ้นเคยกับระบบรักษาความปลอดภัยของที่นี่เป็อย่างดีคนทุกคนที่จะเข้าจะออกที่นี่ต้องได้รับการตรวจสอบอย่างเข้มงวดหลังจากผ่านการตรวจแล้วบอดี้การ์ดก็นำเธอไปพบท่านนายกฯ
“ท่านครับ คุณเซริน ไอริ ครับ” บอดี้การ์ดรายงานอากิโอะลุกขึ้นยืนมองเซรินที่ยืนอยู่ด้านหลังบอดี้การ์ด “สวัสดีคุณเซรินเชิญนั่งครับ”
“สวัสดีค่ะ” เซรินโค้งคำนับแล้วนั่งลง สาวใช้ก็ยกน้ำชาไปวางตรงหน้าแขกที่คุ้นหน้าคุ้นตาดีเพราะเธอคนนี้เคยเป็เลขาของท่านนายกฯ คนก่อน “น้ำชาค่ะ”
“ขอบคุณค่ะ” เซรินบอก สาวใช้ถอยออกไป อากิโอะก็ไล่คน “พวกคุณออกไปได้แล้ว”
“ครับ”
“ค่ะ”
ทั้งสาวใช้ ทั้งบัตเลอร์รับคำแล้วพากันถอยออกไปเหลือแต่บอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ไม่ขยับเขยื้อนไปไหน อากิโอะจึงไล่ “พวกคุณก็ออกไปด้วย”
“เอ่อ...” บอดี้การ์ดอึกอักไม่กล้าออกไป อากิโอะจึงไล่เสียงดุ“ผมสั่งให้ออกไปไง!”
“ครับๆ” บอดี้การ์ดรับคำสั่งแล้วเดินออกไปแต่พวกเขาก็ไม่ได้ไปไกล ยังคงไปเฝ้าอยู่ตรงหน้าประตู พร้อมที่จะพุ่งเข้าไปในห้องตลอดเวลาอากิโอะมองบอดี้การ์ดแล้วทำหน้าเซ็งพลางนั่งลง เซรินมองแล้วพูดว่า “ดูเหมือนพวกเขาจะไม่ค่อยฟังคำสั่งคุณสักเท่าไหร่”
“พวกเขาไม่ใช่คนของผม” อากิโอะบอก เซรินเลิกคิ้วขึ้น “หือ?”
“คนพวกนั้นเป็คนของยามาโตะ” อากิโอะบอกน้ำเสียงราบเรียบเซรินจึงเอ่ยว่า “คุณก็เป็คนของยามาโตะเหมือนกัน”
“ไม่ใช่” อากิโอะบอก เซรินเลิกคิ้วขึ้นสูง “หือ?”
“เอาเป็ว่าคุณทำงานกับผมไปเรื่อยๆ แล้วก็จะรู้เองนั่นแหละ”อากิโอะบอก ไม่้าอธิบายอะไรมากนัก เซรินยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “ทำไมคุณถึงคิดว่าฉันจะทำงานให้คุณล่ะคะ?”
“ถ้าคุณไม่คิดทำงานให้ผม คุณคงไม่มาหรอก” อากิโอะบอก เซรินมองซึบาสะอย่างพินิจแล้วคิดๆในใจ หรือว่าจะมีการแตกคอกันเอง?
“ท่านนายกฯ ครับ” โคเฮ โกโร่ เดินเข้าไปเขาโค้งคำนับแล้วยืดตัวขึ้นทันที ซึบาสะที่อยู่ข้างๆ อากิโอะรีบบอก “เขาคือโคเฮโกโร่”
อากิโอะฟังแล้วมอง โคเฮ พลางบอกว่า “ต่อไปนี้คุณไม่ต้องเป็เลขาให้ผมแล้วผมจ้างเลขาคนใหม่แล้ว”
“จ้างคนใหม่?” โคเฮมองท่านนายกฯแล้วมองผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงข้ามท่านนายกฯ เขาจำผู้หญิงคนนั้นได้ เธอเคยเป็เลขาของนายกฯคนก่อนไม่ใช่เหรอ!? นี่มันหมายความว่าไง!?
“คุณก็ย้ายไปทำตำแหน่งอื่นเถอะ” อากิโอะบอก โคเฮมองอย่างงงๆ “ย้าย?”
“เอาเป็ว่าระหว่างนี้คุณก็ทำตำแหน่ง...อืม?” อากิโอะคิดๆแล้วบอกว่า “ดูแลต้นไม้ในสวนล่ะกัน บัตเลอร์ คุณพาเขาไปทำงานตำแหน่งใหม่ที”
เขาหันไปสั่งบัตเลอร์ที่ยืนฟังอยู่นอกประตูบัตเลอร์จึงเดินเข้าไป “ครับท่าน”
เขาหันไปพูดกับโคเฮว่า “ตามผมมาซิผมจะแนะนำเองว่าคุณต้องทำอะไรบ้าง”
โคเฮมึนงงไปหมด จู่ๆ เขาก็ถูกย้ายไปเป็คนสวนเนี่ยนะ!?
“เอ้า ไปได้แล้ว รึว่าคุณไม่ชอบตำแหน่งใหม่ก็ลาออกไปได้เลย”อากิโอะบอกอย่างไม่ใส่ใจ โคเฮถูกกดดันจนไม่มีทางเลือก เขาจึงยอมเดินตามบัตเลอร์ไประหว่างที่เดินตามบัตเลอร์ไป เขาก็โทรรายงานไคโตะว่า “คุณไคโตะครับ ผมถูกย้ายไปเป็คนสวนครับ”
“หือ?” ไคโตะงงๆ โคเฮก็รายงานว่า “ท่านนายกฯย้ายผมไปเป็คนสวนครับ แล้วยังรับเลขาของนายกฯ คนก่อนเข้ามาทำงานด้วยครับ”
“เลขาของนายกฯ คนก่อน?” ไคโตะทวนคำ “ผู้หญิงที่ชื่อเซริน ไอริน่ะเหรอ?”
“ใช่ครับคุณไคโตะ ผู้หญิงคนนั้นแหละครับ” โคเฮบอก ไคโตะคิดๆแล้วจึงสั่งว่า “คุณจับตาดูท่านนายกฯ กับผู้หญิงคนนั้นเอาไว้ก่อน”
“ครับ” โคเฮรับคำสั่ง แล้วสายก็ตัดไป
“เอ้า รีบตามมาซิ” บัตเลอร์เร่งโคเฮจึงได้แต่เดินตามบัลเตอร์ไป
ส่วนไคโตะก็รายงานเ้านายว่า “โคเฮโทรมารายงานว่าเขาถูกย้ายไปเป็คนสวนครับแล้วท่านนายกฯ ยังรับเลขาของนายกฯ คนก่อนมาทำงานด้วยครับ”
“หือ?” ยามาโตะเลิกคิ้วขึ้น พึมพำว่า “เขาคิดจะทำอะไร?”
ไคโตะเงียบไป ไม่สามารถตอบได้ ยามาโตะจึงสั่ง “จับตาดู ถ้ามีอะไรก็รายงานผมทันที”
“ครับท่าน” ไคโตะรับคำสั่ง ยามาโตะคิดๆ อยู่เงียบๆ
ซึบาสะก็มองเซริน ไอริ อย่างพินิจพิจารณาเธอสวมสูทตัวหลวมนิดๆ ใส่แว่นตากลมๆ ใหญ่ๆ ผมยาวรวบเป็หางม้าอย่างเรียบร้อย สวมรองเท้าคัทชูสูงแค่นิ้วเดียวให้ความรู้สึกเหมือนคุณครูแก่ๆ จอมเฮี้ยบที่พร้อมจะฟาดก้นนักเรียนเกเรยังไงอย่างงั้น
เซรินก็มองท่านนายกฯ อย่างพินิจพิจารณาเช่นกันเธอยกชาขึ้นจิบช้าๆ คิดเหตุผลที่เขาชวนเธอมาทำงานด้วยไม่ออกจริงๆ
“เอาล่ะ งานเลขาของนายกฯ คุณเคยทำมาแล้วผมคงไม่ต้องสอนงานอะไรมากมาย คุณเริ่มงานได้เลย” อากิโอะบอกเซรินวางถ้วยชาลงแล้วรับคำว่า “ค่ะ”
เธอเอาโน๊ตบุ๊คของเธอออกมาวางแล้วเริ่มทำงานทันทีเธอมองท่านนายกฯ แล้วถามว่า “ท่านจะเริ่มทำงานวันไหนคะ?”
“พรุ่งนี้ผมจะเข้าไปที่ทำเนียบ วันนี้ขอผมลาหยุดต่ออีกวันเถอะ”อากิโอะบอก เซรินรับคำ “ค่ะ”
แล้วเธอก็จิ้มคีย์บอร์ดรัวๆ อากิโอะก็ดื่มชาไปเงียบๆเขาคุ้นเคยกับเซรินดีจึงไม่รู้สึกแปลกหน้าแม้แต่น้อยส่วนเซรินก็รู้สึกทั้งแปลกหน้าและมีความคุ้นเคยรางๆ ที่บอกไม่ถูกทำให้เธอคอยมองเ้านายใหม่อย่างพินิจพิจารณา
การเปลี่ยนแปลงของท่านนายกฯถูกพวกบอดี้การ์ดจับตามอง โคเฮก็จับตามองเช่นกันเซรินนั่งทำงานท่ามกลางความรู้สึกที่ถูกจับตามองเธอมองไปตามความรู้สึกก็เห็นพวกบอดี้การ์ดรีบหลบสายตาของเธอทันที บางคนก็ไม่หลบมองเธออย่างประเมินสถานการณ์อยู่ในใจ เธอเหยียดมุมปากนิดหนึ่ง อยากมองก็มองไปซิเธอไม่ใช่ประเภทที่จะเหนียมอายเมื่อถูกมองซะหน่อยตำแหน่งเลขาของอากิโอะเมื่อก่อนนี้ก็ทำให้เธอตกเป็เป้าสายตาของผู้คนมาแล้วดังนั้นแค่สายตาของคนไม่กี่คนแค่นี้ จิ๊บๆ!
“เพื่อความสะดวกในการทำงาน ผมว่าคุณย้ายมาพักที่นี่เถอะ”อากิโอะบอก เซรินมองท่านนายกฯ “ย้ายมาพักที่นี่?”
“ใช่ เมื่อก่อนคุณก็พักที่นี่ไม่ใช่เหรอ?” อากิโอะย้อนถามตอนที่เธอเป็เลขาให้เขา เธอก็พักที่นี่เหมือนกัน เพื่อความสะดวกในการทำงานตอนที่เขายังเป็หัวหน้าพรรคคนรุ่นใหม่อยู่ เธอก็พักที่บ้านของเขา จนเธอแทบจะกลายเป็ส่วนหนึ่งในชีวิตเขาไปแล้ว
“ใช่ค่ะ” เซรินตอบ “แต่ว่านั่นเพราะว่าท่านนายกฯคือคุณอากิโอะ ฉันถึงได้พักที่นี่ ทำงานให้เขาอย่างเต็มเวลา”
“หมายความว่าผมไม่ใช่อากิโอะ คุณก็เลยจะไม่ทุ่มเททำงานให้เหรอ?”อากิโอะถาม เซรินตอบ “ค่ะ”
“ผมควรจะดีใจหรือเสียใจดีล่ะ?” อากิโอะพูดลอยๆเซรินมองอย่างไม่เข้าใจ “คะ?”
“เอาเถอะ คุณไม่อยากทุ่มเทให้ผมก็ช่างเถอะ”อากิโอะบอกพลางโบกๆ มือ “แต่ผมอยากให้คุณพักที่นี่นะ มันสะดวกดีเวลาทำงาน”
“ฉันพักที่นี่ก็ได้ แต่ว่าเวลาทำงานของฉันคือ 8 โมงเช้าถึง 5โมงเย็นเท่านั้นค่ะ” เซรินบอก อากิโอะยิ้มบางๆ “ผมก็ไม่คิดจะใช้คุณทำโอหรอกนะ”
“ถ้างั้นฉันกลับไปเก็บของที่บ้านก่อนล่ะกัน” เซรินบอกอากิโอะพยักหน้า “ครับ แล้วผมจะให้คนจัดห้องเดิมไว้ให้คุณล่ะกัน”
“ห้องเดิม?” เซรินทวนคำแล้วนึกขึ้นได้ว่าบัลเลอร์กับคนรับใช้ย่อมรู้เื่นี้ดี ส่วนท่านนายกฯก็คงไม่รู้หรอกว่าเธอเคยพักที่ห้องไหน เขาก็คงพูดไปงั้นแหละ
“งั้นฉันกลับไปเก็บของก่อน”เธอบอกแล้วเก็บโน๊ตบุ๊คใส่กระเป๋าแล้วลุกขึ้นโค้งคำนับตามมารยาททีนึงจากนั้นก็หิ้วกระเป๋าเดินออกไป อากิโอะมองตาม ซึบาสะถอนหายใจ “เฮ้อ...”
“เป็ไร?” อากิโอะถามเบาๆ ซึบาสะบอก “ผมรู้สึกเหมือนเป็นักเรียนอยู่ต่อหน้าคุณครูจอมเฮี้ยบงั้นแหละเมื่อก่อนเธอเป็ครูมาก่อนเหรอ?”
“ไม่หรอก เธอเป็เลขาผมมาตลอด เธอเรียนจบมาก็เป็เลขาผมเลยผมเห็นเธอคล่องดีจึงใช้งานเธอ” อากิโอะบอก ซึบาสะบอก “แต่เธอทำให้ผมรู้สึกเหมือนเธอเป็คุณครูจอมเฮี้ยบงั้นแหละนี่ถ้าเธอแก่กว่านี้อีกซัก 10 ปีล่ะใช่เลย”
“หึๆๆๆ...” อากิโอะหัวเราะเบาๆ พวกบอดี้การ์ดคอยมองดูอยู่ก็งงๆที่่นี้ท่านนายกฯ มักจะพูดคนเดียวบ่อยๆ หรือว่าท่านคุยโทรศัพท์กับใคร?
ทุกความเคลื่อนไหวของท่านนายกฯถูกรายงานต่อไคโตะอย่างไม่มีตกหล่น ไคโตะก็รายงานเ้านายอีกที หลังจากยามาโตะฟังแล้วก็คิดๆ“หรือว่าเขามีผู้หญิงในใจ ถึงได้พยายามแข็งข้อกับผม?”
ทั้งเปลี่ยนมือถือ ทั้งเปลี่ยนโน๊ตบุ๊คใหม่ PC ใหม่ แล้วยังคุยโทรศัพท์กับใครก็ไม่รู้ที่ดูน่าสงสัย เขาคิดๆแล้วจึงสั่งว่า “จับตาดูเอาไว้ดีๆ ถ้าเจอผู้หญิงที่น่าสงสัยก็รีบบอก จะได้ตัดไฟั้แ่ต้นลมซะ!”
Donate
เชิญบริจาคให้ไรท์ได้ทาง บัญชี ธ.กสิกรไทย
เลขบัญชี 084-3-79715-6
ชื่อบัญชี น.ส.แสงแข ช้วนใย
หรือทาง True Money wallet :098-651-1489
จะบริจาค 1 บาท 2 บาทก็ได้ค่ะ
ติดตามข่าวสารและพูดคุยกับไรท์เตอร์ได้ทาง
เพจ readfree.in ค่ะ
https://www.facebook.com/readfree.in/
ทางเว็บไซต์ www.readfree.in ค่ะ
และทาง Line Official Account : https://lin.ee/qEBuZvK
ขอบคุณรีดเดอร์ทุกท่านที่เข้ามาอ่านค่ะ
312K
