Ep. 9
Supara ั้แ่ดูรีวิวมา ของพี่มะนาวดูเรียลสุดแล้วค่ะ คนอื่นอวยมากเกินไป ไม่บอกก็รู้ว่าถูกจ้างมา
Naree กำลังคิดจะซื้อใช้อยู่พอดีเลย ดีนะที่มาเห็นรีวิวของพี่มะนาวก่อน
Marasi บอกตามตรงว่าไม่ได้ฟังเลย มองแต่หน้าอย่างเดียว ผู้หญิงอะไรสวย น่ารัก มีเสน่ห์ทั้งเวลานิ่งและเวลาขยับ อยากให้พี่มะนาวทำชาเลนจ์อวดแฟนค่า
Noomalee ลุคนี้สวย พี่มะนาวช่วยทำคลิปสอนแต่งหน้าลุคนี้หน่อยนะค่ะ
Supara@Noomalee 'นะคะ' เขียนแบบนี้ค่ะ
Kitty.D รีวิวเรียลมาก ชอบพี่มะนาวที่สุด วันนั้นเจอพี่มะนาวที่โรงพยาบาลด้วยแต่ไม่กล้าเข้าไปทัก เป็อะไรหรือเปล่า? ขอให้หายไวไวนะคะ
Supara@Kitty.D แฟนพี่มะนาวเป็หมอค่ะ และพี่มะนาวก็ไปหาแฟนที่นั่นประจำอยู่แล้ว นี่คิดว่าพี่มะนาวไม่ได้ป่วยนะแต่ไปหาแฟน ในคลิปหนึ่งที่พี่มะนาวเคยบอกไว้อ่ะค่ะ ปล.หมอเพ้นท์แฟนพี่มะนาวหล่อมาก หล่อแบบวัวตายความล้ม
Chercher ลิปสีนี้สวย คนก็สวย น่ารักเหมือนตุ๊กตา นั่งมองได้ทั้งวัน อยากจะมีโอกาสเจอพี่มะนาวตัวจริง fcจากออสเตรเลียค่ะ
ฉันกำลังนั่งอ่านรีวิวจากคลิปที่เพิ่งลงไปเมื่อสามชั่วโมงที่แล้ว มีคนติดตามเพิ่ม ยอดวิวก็เยอะขึ้น ั้แ่ที่ฉันไปเป็พรีเซ็นเตอร์แบรนด์น้ำหอม และคลิปที่ว่าก็คือคลิปการรีวิวคุชชั่นที่กำลังดังอยู่ใน่นี้ บิ้วตี้บล็อกเกอร์หลายคนก็ทำรีวิวกันเยอะแยะ ฉันเองก็เป็หนึ่งในนั้นแต่รีวิวของฉันก็คือรีวิวจริงๆต่อให้มีสปอนเซอร์ก็เถอะนะ ดีจริงก็บอกว่าดี อย่างคุชชั่นตัวใหม่ที่ฉันเพิ่งทำรีวิวไป มันก็ใช้ดีจริงนี่นะ เกลี่ยง่ายไม่เป็คราบแถมยังปรับสีให้เข้ากับสีพื้นผิวของแต่ละคนอัตโนมัติด้วย แต่พอออกไปข้างนอกเจอแดดร้อนๆอย่างเมืองไทยเท่านั้นแหละเยิ้มซะจนไม่เหลือชิ้นดี บอกตรงๆว่าพังมาก ถ้าจะให้ซื้อตัวนี้ใช้ต่อฉันคงไม่ยอมเสียตังค์ซื้อแล้วแน่นอน แต่ถ้าเป็เมืองหนาวก็อาจจะรอดอยู่อ่ะนะ แล้วอีกอย่างมันก็ขึ้นอยู่กับสภาพผิวของแต่ละคนด้วย
แอ๊ดดดดด
"ผมไปก่อนนะครับมะนาว"
"หือออ ทำไมออกไปเร็วล่ะคะ? วันนี้หมอเข้าเวรดึกไม่ใช่เหรอ? นี่เพิ่งจะหกโมงเอง" ฉันเดินเข้าไปประชิดคุณหมอคนหล่อในเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาที่เพิ่งเปิดประตูออกมาก่อนจะยื่นมือไปขยับปกคอเสื้อจัดเนกไทให้แล้วซบหน้าลงกับต้นแขนแกร่งอย่างออดอ้อน
"อาหมอโทรมาบอกว่าให้ผมเข้าไปเร็วหน่อยเพราะมีเื่จะคุยน่ะครับ"
"มีเื่อะไรเหรอคะ? แล้วคุณหิวหรือเปล่าเดี๋ยวมะนาวทำแซนวิชให้ดีมั้ย"
"ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าท่านมีเื่อะไร ไม่เป็ครับผมยังไม่หิวเท่าไหร่"
"ยังไม่หิวก็เอาใส่กล่องไปเผื่อไว้ก็ยังดี อย่างน้อยเวลาหิวจะได้กินแซนวิชรองท้องไปก่อน รอมะนาวแป๊บนึงนะคะ" ฉันเขย่งเท้ายืดตัวขึ้นเพื่อจุ๊บแก้มเขาเบาๆแล้วรีบเดินเข้าครัวจัดการทำแซนวิชง่ายๆใส่กล่องให้เขาอย่างรวดเร็ว ฉันก็ทำอาหารได้แค่นี้แหละเป็อยู่ไม่กี่อย่าง ไม่เหมือนเสียงหวานที่ไม่ว่าจะของคาวหรือของหวานรายนั้นก็จัดให้ได้หมดแถมยังอร่อยกว่าหลายร้านที่ฉันเคยกินซะอีก เคยมีคิดอยู่บ้างเหมือนกันนะว่าอยากขอให้เสียงหวานช่วยสอนฉันทำอาหารน่ะ เมนูง่ายๆก็ได้ ฉันอยากทำอย่างอื่นให้แฟนกินบ้างนอกจากแซนวิชโง่ๆแบบนี้
"เรียบร้อยแล้วค่ะที่รัก ขอโทษนะคะที่มะนาวทำเป็แค่แซนวิชง่ายๆ"
"ขอบคุณครับ แล้วอีกอย่างมะนาวไม่เห็นต้องขอโทษผมเลยแซนวิชที่มะนาวทำถึงมันจะดูธรรมดาในสายตาคนอื่น แต่สำหรับผมมันพิเศษมากที่สุดนะครับเพราะในแซนวิชนี้มันมีสารอาหารครบทั้งห้าหมู่เลย เห็นมั้ยนี่ก็โปรตีนจากอกไก่บด ผักใบเขียวกับมะเขือเทศก็มี ส่วนคาร์โบไฮเดรตก็เป็ขนมปังข้าวโอ๊ตธัญพืชอย่างดี ผมชอบแซนวิซของมะนาวมากรู้มั้ยคนเก่งของผม"
"ฮื้ออออ หมออ่า ทำไมถึงได้ทั้งน่ารักแล้วก็ปากหวานขนาดนี้คะ" โอ้ยย โดนแฟนชมมาขนาดนี้เป็ใครจะไม่เขินบ้าง ฉันนี่ไม่ไหวนะ เขินจนรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งหน้าแล้ว แถมยังโดนจุ๊บแหม่งแบบนี้ ใครไหวไปก่อนเลยค่ะ อยู่ๆก็รู้สึกไม่อยากให้หมอไปทำงานขึ้นมาเลยอ่ะ
"เอ่อ มะนาวครับ ที่รัก..." ฉันค่อยๆเลื่ิอนมือไปดึงชายเสื้อออกจากกางเกง ถ้าไม่ถูกมือใหญ่ของเขารวบเอาไว้ป่านนี้ฉันคงได้ฝังรอยเขี้ยวไว้บนซิกแพคแข็งๆของเขาสักรอย
"แฮ่ะ ขอโทษค่ะ พอดีว่าบรรยากาศมันพาไป มะนาวอดใจไม่ไหวเลยค่ะหมอ" ฉันหัวเราะแห้งกับการกระทำที่เก็บทรงไม่อยู่ของตัวเอง ละมือออกแล้วจัดเสื้อเขาให้เข้าที่เหมือนเดิม
"รีบไปเถอะค่ะ ก่อนที่มะนาวจะลากคุณไปขย้ำบนเตียง"
"หึ ผมไปนะครับ"
"ค่ะ อ้อ แล้วก็อย่ามัวแต่รักษาคนไข้จนลืมกินแซนวิชของมะนาวนะคะ หาเวลาพักทานอะไรบ้าง มะนาวรักหมอนะ" ฉันเดินออกมาส่งหมอเพ้นท์ที่หน้าห้องก่อนจะหอมแก้มส่งท้ายไปอีกหนึ่งฟอดใหญ่ๆ ชีวิตฉันตอนนี้มันแฮปปี้ดีจริงๆ ทั้งการงานก็ราบรื่น เื่ความรักก็หวานจนน้ำตาาลเรียกพี่ อะไรๆก็ลงตัวไปหมดซะทุกอย่างเลย แบบนี้ต้องแจกรางวัลแฟนเพจบ้างดีกว่าเนื่องในโอกาส.. อืมมม ไม่มีโอกาสอะไรทั้งนั้นแหละแค่ผู้หญิงสวยที่ชื่อมะนาวคนนี้อารมณ์ดีเลยอยากแจกแค่นั้นจบ
ครืดดด ครืดดดด
"หืมมม?" ฉันกำลังพิมพ์เื่ที่จะแจกรางวัลให้แฟนคลับแต่ยังไม่ทันจะได้โพสต์เลย โทรศัพท์ในมือก็มีสายโทรเข้ามาซะก่อน และไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็ดีเจคิวทองที่วันๆทำแต่งานจนไม่ค่อยมีเวลาว่างมาเจอเพื่อนหรือตอนที่ว่างก็ชอบหมกตัวเองอยู่แต่ในห้องกับแฟนหนุ่มเ้าเสน่ห์และที่สำคัญนะแทบจะนับครั้งได้เลยที่ยัยเพื่อนคนนี้จะเป็ฝ่ายโทรหาฉันก่อนแบบนี้
"ว่าไงขวัญ?"
'มะนาว ตอนนี้ว่างมั้ย? หรือต้องไปกินข้าวกับหมอเพ้นท์หรือเปล่า' แปลกๆนะ อย่าบอกนะว่ามีเื่อะไรอีกแล้ว
"ฉันอยู่นคอนโด วันนี้หมอเพ้นท์เข้าเวรดึก มีอะไรหรือเปล่า ทำไมเสียงเป็งั้นล่ะ?"
"ออกมาเจอกันหน่อยได้มั้ย.."
....................................................................................
ร้านอาหาร
"........"
"ตกลงเธอ...ไม่เป็ไรแน่นะ?" ฉันขมวดคิ้วมองหน้าอย่างสงสัย ตอนที่โทรมาก็เสียงเศร้าๆไม่มีชีวิตชีวาเอาซะเลย แต่พอออกมาเจอได้นั่งคุยกันก็ดูปกติดี แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังติดใจในน้ำเสียงตอนที่ได้ยินผ่านโทรศัพท์อยู่ดีนั่นแหละ และฉันเชื่อในเซ้นส์แรกของตัวเองว่ามันต้องมีเื่อะไรแน่ๆ แต่ก็ไม่อยากถามเซ้าซี้อะไรมากเพราะเป็เื่ส่วนตัวถ้าเ้าตัวอยากให้ฉันรู้ก็คงจะเล่าเองสักวัน
"อื้มม แค่เหนื่อยอ่ะ ตอนแรกโทรหาเสียงหวานแล้วแหละแต่เห็นว่าอยู่กับวินเลยไม่อยากกวนอ่ะ"
"แล้วสรุปจะไปกี่วันอ่ะ?" ขวัญบอกว่าจะลาพักร้อนไปพักผ่อน ที่เกาะสวยๆ น้ำทะเลใสๆในภาคใต้ แต่พอถามว่าไปกี่วันคำตอบที่ได้ก็คือรอยยิ้มบางๆพร้อมกับการส่ายหน้า ไม่รู้ว่าไปกี่วันแถมยังไปคนเดียว รู้อย่างนี้ฉันก็อดเป็ห่วงไม่ได้ถึงจะรู้ดีว่าขวัญเป็ผู้หญิงสตรองแค่ไหนก็เถอะ
"โอเค ฉันเข้าใจว่าเธอเหนื่อย ไปชาร์จแบตให้ตัวเอง พักผ่อนเติมพลังให้เต็มที่เลยนะแต่ก็อย่าลืมติดต่อฉันกับเสียงหวานด้วยล่ะ"
"อื้มม ขอบใจเธอมากนะเสียงหวานด้วย ขอบใจพวกเธอเสมอ เวลาที่ฉันรู้สึกไม่ดีก็มีพวกเธอคอยอยู่ด้วยคอยปลอบใจตลอดเลย" พูดอะไรแปลกๆอีกแล้ว
"เนี่ย ก็เป็ซะอย่างนี้ แน่ใจนะว่าเธอไม่ได้เป็อะไรจริงๆน่ะขวัญ?" ว่าจะไม่ถามแต่มันแปลกจนน่าเป็ห่วงนี่นา
"ฮ่าๆๆๆ ตอนนี้หน้าตาเธอดูมีอะไรมากกว่าฉันอีกนะ ไม่ต้องเป็ห่วงหรอกน่า ฉันสบายดีจริงๆ เออ แล้วก็..ฉันจะไปพรุ่งนี้เลย ฝากบอกเสียงหวานด้วยนะเดี๋ยวไว้จะซื้อของมาฝาก" ฉันพยักหน้ารับแต่ก็ยังคอยมองหน้าขวัญอยู่ตลอด เป็ห่วงมันนั่นแหละรักด้วยก็เพื่อนสนิทนี่นะถึงจะรู้จักกันแค่ไม่กี่ปีแต่ไม่รู้ทำไมถึงได้รู้สึกสนิทแล้วก็ไว้ใจมากขนาดนี้อาจจะเพราะว่าเราเจอกันบ่อยแล้วก็ได้ใช้เวลาด้วยกันบ่อยๆตอนที่แฟนของเรานัดกันออกมาดื่มสังสรรค์ตามประสาผู้ชายน่ะ
"ขับรถดีดีนะ มีอะไรก็โทรมาได้ตลอด ทุกเวลา ไม่ต้องห่วงว่าฉันจะนอน จะเข้าห้องน้ำ จะกินข้าว หรือจะปั้มปั๊มกับหมอเพ้นท์อยู่ก็ไม่ต้องเกรงใจ เข้าใจมั้ย?"
"เธอนี่มันจริงๆเลยนะมะนาว ถามจริงเถอะเวลาอยู่กับหมอเพ้นท์คนสุขุมเธอก็เป็แบบนี้เหรอยะ?"
"ใครว่าละ! ขืนฉันพูดแบบนี้ต่อหน้าเขาคงโดนตีปากเอาน่ะสิ แต่..ไม่ใช่ตีด้วยมือนะ><"
"เหรอ? งั้นก็ดีเลยเพราะเมื่อกี้ฉันบันทึกเสียงไว้แล้ว เดี๋ยวไว้จะส่งให้หมอเพ้นท์นะ"
"ลบเดี๋ยวนี้เลยนะ! ยัยดีเจขวัญข้าวเ้าเล่ห์!"
"ฮ่าๆๆๆ เอาโทรศัพท์ฉันคืนมานะ แค่ล้อเล่นน่าฉันไม่ได้อัดเสียงไว้สักหน่อย"
"ชิ! ...ว่าแต่ไม่ไปหาเดย์ที่ผับเหรอ? คืนนี้เธอไม่ได้ทำงานนี่" ชัดเลย แบบนี้ต้องมีอะไรแน่ๆ แค่พูดถึงเดย์สีหน้าก็เปลี่ยนแล้ว ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆว่าทำไมผู้หญิงดีดีต้องมาโชคร้ายเื่ความรักอย่างนี้ด้วย ขวัญไม่ได้ตอบอะไรเท่านี้ก็เป็อันเข้าใจกัน แล้วฉันขอเดาเลยว่าเดย์ก็คงยังไม่รู้เื่ที่ขวัญลาพักร้อนครั้งนี้แน่นอน ก็ดีเหมือนกัน ปล่อยให้อยู่คนเดียวซะบ้างเผื่อจะสำนึกอะไรขึ้นได้ ถึงจะยังไม่รู้เื่อะไรแต่ฉันก็พอเดาได้ว่าต้นเหตุมันต้องมาจากฝ่ายชายแน่นอน!
PAINT ||Part||
พลั่กกก!!
"อุ้ยยย!"
หมับ!!
ผมเปิดประตูออกมาเมื่อกี้ชนใครเข้าไม่รู้ ร่างเล็กในชุดพยาบาลสีขาวเกือบล้มลงไปกองที่พื้นเพราะแรงกระแทกของประตูสัญชาตญาณทำไมผมต้องรีบคว้าร่างบางของผู้หญิงคนนั้นไว้ในอ้อมแขนพอเห็นหน้าเธอถึงได้รู้ว่าคือพยาบาลแพม
"เอ่อ ขอโทษครับ คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?" ผมฉุดร่างเธอที่พิงอยู่อ้อมแขนให้ยืนขึ้นก่อนจะถามออกไป น่าจะโดนแรงอยู่เพราะผมไม่เห็นจริงๆว่าเธอกำลังเดินผ่านหน้าห้องเลยผลักออกไปเต็มแรง
"มะ..ไม่เป็ไรค่ะ คือว่า ฉันเอารายงานประวัติคนไข้ห้องพิเศษมาให้ ผอ. น่ะค่ะ"
"ครับ ท่านอยู่ในห้อง ว่าแต่คุณแพมไม่เจ็บตรงไหนแน่นะครับ?"
"รู้สึกเจ็บตรงหัวไหล่นิดหน่อยน่าจะเพราะโดนประตู แต่ไม่เป็หรอกค่ะเดี๋ยวก็คงหาย เอ่อ ทำไมหมอเพ้นท์ถึงมาเร็วล่ะค่ะ"
"พอดีผมมีธุระกับ ผอ. ท่านนิดหน่อย ตอนนี้คุยเสร็จแล้ว เชิญครับ" เพราะเห็นว่าเธอกำลังหอบแฟ้มเอกสารอยู่แล้วยังก็ต้องมาเจ็บตัวเพราะความไม่ระวังของผมอีก จึงแสดงความรับผิดชอบด้วยการเปิดประตูห้องให้ เธอส่งยิ้มที่แสดงออกถึงการขอบคุณก่อนจะเข้าไปพบอาหมอในห้อง
........................................................................................
"หมอเพ้นท์คะ ผู้ป่วยในตึกชาย ห้อง 209 ที่แอดมิทเข้ามาเมื่อสามอาทิตย์ก่อนเข้ารับการผ่าตัดหลอดอาหารไปเมื่อตอนบ่าย ตอนนี้มีอาการช็อคเกร็งค่ะ"
"เดี๋ยวผมไปดู ฝากแจ้งเื่นี้ให้หัวหน้าพยาบาลมารีด้วยนะครับ"
"ช่วยพ่อฉันด้วยค่ะหมอ ฮึกกก ท่านสลบไปจากการผ่าตัดพอฟื้นขึ้นมาก็ช็อคแบบนี้ ฮือออ ช่วยด้วยนะคะ ช่วยพ่อฉันด้วย"
"ใจเย็นก่อนนะครับ อย่าเพิ่งกังวลเลย ขอหมอเช็คอาการคนไข้เบื้องต้นดูก่อน" ผมเปิดประตูเข้ามาในห้องโดยให้ญาติผู้ป่วยรอด้านนอก พยาบาลสองคนที่ตามผมด้วยช่วยกันจับร่างคนไข้เอาไว้ จากนั้นผมรีบทำการเช็คอัตราการเต้นของหัวใจและชีพจรคนไข้ทันที..
"คุณหมอคะ พ่อฉันเป็ไงบ้างคะ?"
"สามีฉันเป็อะไรเหรอคะหมอ?
"ไม่ต้องห่วงนะครับ ระบบทุกอย่างปกติดีแค่หัวใจเต้นเร็วเกินไป อาการนี้เกิดจากภาวะของการที่ตื่นเต้นและกังวลจากการผ่าตัด ได้นอนพักผ่อนอีกห้าถึงหกชั่วโมงก็จะดีขึ้นเองครับ"
"เฮ้ออออ โล่งอกไปที ขอบคุณคุณมากนะคะที่ช่วยสามีฉัน เอ่อ ว่าแต่..คุณหมอโสดหรือเปล่าคะ?"
"แม่!"
"อะไร? แกจะมาตะคอกแม่ทำไมกัน ฉันกำลังจะผัวให้ไม่ดีหรือไงยัยกุ๊ก"
"พอเถอะแม่ เกรงใจหมอเขา เอ่อ ฉันขอโทษแทนแม่ด้วยนะคะหมอ"
"ไม่เป็ไรครับ งั้นผมขอตัวนะครับ"
"อ้าว เดี๋ยวก่อนสิคะคุณหมอสุดหล่อ ตกลงมีแฟนยังคะลูกสาวดิฉันโสดค่ะ ลองคุยกันดูก่อนเผื่อได้คบนะหมอ"
"แม่พอแล้ว หนูอายเขา"
"ฉันละอยากให้คุณป้าท่านนั้นเห็นหน้าคุณมะนาวแฟนหมอเพ้นท์สักครั้งจริงๆเลย เธอว่ามั้ย?"
"เนอะ อีกอย่างนะหมอเพ้นท์หล่อขนาดนี้ ป้าแกคิดว่ายังโสดหรือไงกัน"
"แต่หมอเพ้นท์นี่เสน่ห์แรงจริงๆ ถ้าฉันไม่รู้ว่ามีแฟนคงจีบไปแล้ว อิจฉาคุณมะนาวอ่ะ"
"นี่เธอ! เบาๆสิ หมอเขาได้ยินนะ" ใช่ครับ ผมได้ยินทุกอย่างแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร แค่ในใจผมรู้ว่าผมรักมะนาวและมะนาวรักผมแค่นั้นก็พอแล้ว วันนี้เธอทำแซนวิชใส่กล่องให้ผมมาด้วย ซึ่งผมเองก็มองว่ามันน่ารักดี มะนาวชอบบ่นว่าตัวเองทำอาหารไม่เก่งแต่ไม่ว่าเธอจะทำอะไรให้ผมก็กินได้ทั้งนั้น ถ้ากินด้วยความรักอะไรก็อร่อยหมดนั่นแหละ ...คนทำแซนวิชก็เหมือนกัน
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"เชิญครับ.."
"ขออนุญาตนะคะ"
"คุณแพมมีอะไรหรือเปล่าครับ? หรือว่า ผอ. เรียกผมหรือเปล่า?"
"ปะ..เปล่าค่ะ แต่ เอ่อ..พอดีว่าดิฉันซื้อสปาเก็ตตี้มาเกินกล่องหนึ่งน่ะค่ะ เห็นว่าคุณหมอไม่ลงไปที่โรงอาหารและคงยังไม่ได้ทานมื้อเย็นด้วยใช่มั้ยคะ? ฉันเลยเอาสปาเก็ตตี้มาแบ่งให้"
"ขอบคุณคุณแพมมากนะครับ แต่ผมมีแซนวิชแล้ว"
"..........."
******** to be continued
171
