Intro
จึก จึก
ทามก้มลงมองที่ขาของตนเมื่อรู้สึกถึงแรงดึงและต้องแปลกใจที่เมื่อมองลงไปเจอกับเด็กชายตัวน้อยในชุดเสื้อยืดและเอี๊ยมยีนสุดน่ารัก กำลังยืนอยู่
“ว่าไงครับ พ่อแม่เราไปไหนทำไมมาอยู่ตรงนี้คนเดียว” ตรงนี้ที่ว่าของทามก็คือด้านหน้าลานจอดรถของคลับ 3Times ที่เขาเป็เ้าของ
“อุ้ม” นอกจากที่เ้าตัวน้อยจะไม่ตอบคำถามแล้วยังขานเรียกก่อนจะยกแขนสองข้างขึ้นชูให้เขาอุ้ม
“ราล์ฟ ไปตามหาผู้ปกครองของเด็กคนนี้” ถึงเขาจะเป็ว่าที่นายใหญ่ของรอคโคแฟมิลีแต่บอกเลยว่าเขาน่ะแพ้ลูกอ้อนของเด็กที่สุด ตอนพี่ชายคลอดลูกสาวอย่างลี่จินก็ทำเอาเขาเสียงานเสียการไปหลายวันเพราะมัวแต่อยู่เล่นกับหลาน ทุกวันนี้ถ้ากลับบ้านก็ขอให้ได้ไปเจอหน้าก่อนกลับขึ้นห้อง
“ฮึบ ไหนให้อุ้มแล้วยังไงต่อ” ทามอุ้มเด็กชายขึ้นมา
เ้าหนูไม่ตอบแต่ชี้ไปที่สวนดอกไม้ที่ให้คนเอามาปลูกไว้กั้นระหว่างโซนจอดรถส่วนตัวกับของแขก
“คุณชาย!” ยังไม่ทันที่ทามจะเดินไปถึงแปลงดอกไม้ ก็ได้ยินเสียงชายในชุดสูทวิ่งตรงมาพร้อมกับะโเรียก
“รู้จักพวกเขาหรือเปล่า” ทามเห็นสีหน้าของเด็กในอ้อมแขนก็พอจะบอกได้ว่ารู้จักแน่นอนเพราะเ้าตัวยิ้มยิงฟันที่ยังขึ้นไม่ครบซี่ เห็นแล้วยิ่งอยากฟัดเ้าแก้มยุ้ยตรงหน้า แต่ติดตรงที่คนรู้จักของเด็กคนนี้มาแล้ว
“แด๊ดไม่สนใจลูเซียน” พูดจบก็ซุกเข้าหาบ่าของทาม
“ปล่อยให้เด็กออกมาเดินคนเดียวแบบนี้มันอันตรายมากนะ” ทามพูดด้วยใบหน้านิ่งติดจะไม่พอใจ ถ้าไม่ใช่เขาเป็คนมาเจอไม่รู้ป่านนี้จะโดนใครพาไปที่ไหนแล้ว ดูท่าทางคงไม่ใช่เด็กธรรมดาด้วย
“อีกอย่างที่นี่คือคลับ พวกคุณควรจะรู้ว่านี่ไม่ใช่สถานที่ที่เหมาะกับเด็ก ถ้ามีธุระอย่างน้อยก็ควรจะพาไปรอที่ร้านขนมหรือห้างแถว ๆ นี้”
“คุณชายครับ คุณท่านกำลังจะออกมาแล้วนะครับ” ชายชุดดำทั้งหลายนอกจากจะไม่สนใจคำของทามแล้วยังมองเมินแล้วคุยกับเด็กน้อยแทน
“ไม่!” เด็กน้อยขยับตัวกอดคอทามแน่น
“นายของคุณอยู่ไหน นำทางไปสิ” เพราะเด็กชายตัวน้อยเกาะเขาแน่นแถมยังไม่ยอมปล่อยมือที่กอดคอเขาเอาไว้ จึงได้แต่บอกกับผู้ติดตามของเด็กก่อนจะเดินไปส่ง
ทามเดินตามมาจนถึงลานจอดรถอีกด้านของคลับ ก็เจอเข้ากับชายในชุดสูทกำลังมองหาอยู่
“ลูเซียน ไปไหนมาครับ”
“ไปหาคุณพ่อก่อนนะครับ”
“ไม่!” ทามมองหน้าพ่อของเด็กเชิงถามว่าจะเอายังไง เพราะดูท่าทางเด็กน้อยก็ไม่ยอมท่าเดียว
“แด๊ดขอโทษ” ร่างสูงตรงหน้าค่อย ๆ เดินเข้ามาก่อนจะพูดเสียงอ่อน
“แด๊ดไม่รักษาสัญญา” เ้าตัวเล็กบนบ่าเขาพูดงุบงิบแต่ก็ได้ยินกันทั่ว
“เอาแบบนี้ไหมครับ ครั้งนี้ถือว่าเป็ความผิดครั้งแรกของคุณพ่อ หนูให้โอกาสคุณพ่ออีกครั้งถ้ายังมีอีก หนูก็ต้องทำโทษคุณพ่อ” เขาอุ้มเด็กน้อยวางลงบนพื้นก่อนจะคุกเข่าลงคุยด้วย
“ทำโทษเหรอ?” เด็กน้อยเอียงคอถามอย่างสงสัย ซึ่งดูแล้วน่ารักมาก ทามแทบจะอุ้มเด็กน้อยกลับบ้านถ้าไม่ติดว่าพ่อเขากำลังยืนมองอยู่
“ครับ อย่างเช่น งดหอมแก้มนิ่ม ๆ ของหนูสามวันเป็ไง” ถึงจะดูเป็บทลงโทษที่ไม่มีหัวคิดสักหน่อยแต่เชื่อเถอะ ถ้าเขาเป็พ่อแม่ของเด็กน้อยคนนี้คงทนไม่ได้แน่ถ้าจะไม่ได้หอมแก้มยุ้ย ๆ นี่
“อื้อ ทำโทษ” เด็กน้อยพยักหน้าเร็วก่อนจะยิ้มกว้าง
“สัญญานะแด๊ด” ในที่สุดเด็กน้อยก็ยอมเดินกลับไปหาผู้เป็พ่อก่อนจะบอกถึงข้อตกลง
“แด๊ดสัญญาครับ กลับกันนะ” ร่างสูงอุ้มเด็กน้อยขึ้นก่อนที่เด็กน้อยจะซบเข้าบ่าแล้วหลับลงอย่างรวดเร็ว
“พานายน้อยไปนอนในรถก่อน” เขาส่งร่างของลูกชายให้คนสนิทก่อนจะเดินไปหาคนตรงหน้า
“ขอบคุณมากที่ช่วยดูลูกให้ อยากได้ค่าตอบแทนเท่าไหร่”
“หึ แค่ดูแลเท่านี้ไม่เป็อะไรหรอก สำคัญคือคุณควรรู้ว่านี่ไม่ใช่สถานที่สำหรับเด็ก ไม่ว่าจะมีความจำเป็ยังไงก็ไม่ควรพาเข้ามา” ทามค่อนข้างหมั่นไส้คนตรงหน้า เป็พ่อภาษาอะไร พาลูกเข้ามาบริเวณสถานที่
อโคจรไม่พอยังทำลูกหายอีก ทั้งที่ลูกน้องก็เยอะแยะ เด็กแค่คนเดียวยังดูแลไม่ได้ ถ้าเป็ลูกน้องเขานะ จะสั่งลงโทษให้หมด
“ขอตัวนะครับ” พูดจบทามไม่รอให้ใครตอบรับเขาก็เดินกลับเข้าไปห้องทำงานของตัวเองทันที
“ไม่ต้อง” เขาบอกกับลูกน้องไม่ให้เดินตามไปเอาเื่ มีคนติดตามเพียงแค่คนเดียว ยังกล้าสอนเขาต่อหน้าลูกน้องนับสิบคนแบบนี้ คงไม่ใช่คนที่บังเอิญผ่านไปผ่านมาเฉย ๆ
“ตามสืบมาว่าเป็ใคร” สั่งเสร็จเขาก็เดินกลับขึ้นรถที่มีลูกชายนอนหลับอยู่บนคาร์ซีตสำหรับเด็ก
ถ้าเป็ไปได้เขาก็ไม่ได้อยากพาลูกมาที่นี่ แต่ลูเซียนลูกชายเขางอแงแล้วก็ยอมให้เขาอุ้มแค่คนเดียวนี่สิ ขืนปล่อยให้อยู่ที่บ้านกับลูกน้อง พรุ่งนี้คงต้องพาไปโรงพยาบาลเพราะเอาแต่ร้องไห้ไม่หยุดจนไข้ขึ้น
หวังว่าจะได้เจอกันอีกนะ ไม่รู้ว่ามาที่นี่ประจำหรือเปล่า เจอกันครั้งแรกลูเซียนก็ยอมให้อุ้มแล้วคงไม่ธรรมดา แถมยังกล้าเดินเข้ามาหาท่ามกลางลูกน้องโดยไม่กลัวอะไรสักนิด ท่าทางแบบนั้นถูกใจเขาไม่น้อยเลย
44K
