AREA XXIV เขตลงทัณฑ์ของนายลาสเตอร์

ลงให้อ่านทุกวัน วันละ 4 บท เวลา 20:00 น. [ส่วน E-BOOK มาวันที่ 21/04/68 ราคาเบา ๆ เพียง 149฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ] 

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

บทที่ 8

หลังจากกลับมาที่มหา’ลัยอีกครั้ง ในใจฉันก็เต็มไปด้วยคำพูดของพี่ทารัสที่ยังคงวนเวียนอยู่

พี่ทารัสพูดเหมือนว่าการทำให้พี่ลาสเตอร์ไว้ใจจะเป็๲เ๱ื่๵๹ที่ฉันสามารถจัดการได้สบาย ๆ แต่ในความเป็๲จริง คนอย่างเขาไม่มีทางเชื่อใจใครง่าย ๆ โดยเฉพาะคนที่จงใจเข้าใกล้เขาแบบฉัน

ฉันเดินมาถึงป้ายรอรถเมล์ จังหวะที่กำลังจะหากระเป๋าสตางค์ขึ้นมาเตรียมเงินไว้ เสียงข้อความแจ้งเตือนก็ดังขึ้น ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ

[ลาสเตอร์ Send...]

✉ : อยู่ไหน?

‘หืม?’ ฉันกะพริบตาเล็กน้อยก่อนจะพิมพ์ตอบ

[นิว Send...]

✉ : เพิ่งออกจากคณะค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ?

ข้อความจากเขาส่งกลับมาแทบจะทันที

[ลาสเตอร์ Send...]

✉ : ไปหาอะไรดื่มกัน

‘ห้ะ?’ ฉันกะพริบตาปริบ ๆ มองข้อความในจออีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้อ่านผิด

[นิว Send...]

✉ : พี่ชวนหนูเหรอคะ?

[ลาสเตอร์ Send...]

✉ : หรือเธออยากเป็๲คนชวน?

ฉันเม้มปากขณะมองข้อความนั้น แล้วก็ต้องยอมรับว่าตัวเองลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ฉันไม่ได้คาดคิดว่าเขาจะเป็๞ฝ่ายชวนก่อน

‘นี่มัน…เป็๲โอกาสที่ดีใช่ไหมนะ?’

ฉันสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะตัดสินใจตอบกลับไป

[นิว Send...]

✉ : ได้ค่ะ แล้วพี่อยากไปที่ไหน?

[ลาสเตอร์ Send...]

✉ : รออยู่ที่ลานจอดรถ

ฉันมองข้อความสุดท้ายก่อนจะกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์ แล้วพ่นลมหายใจออกเบา ๆ

ลาสเตอร์ Talk

คาเฟ่ลับ

เสียงเครื่องบดกาแฟดังขึ้นเบา ๆ คลอไปกับบรรยากาศเงียบสงบของร้าน Noir Haven คาเฟ่ลับที่ไม่ค่อยมีคนรู้จัก เพราะเปิดให้เฉพาะกลุ่มลูกค้าประจำเท่านั้น

"ปกติพี่มาที่นี่บ่อยเหรอคะ?" นิวถามขณะที่นั่งลงตรงข้ามผม ดวงตาของเธอกวาดมองไปรอบ ๆ ด้วยความสนใจ

"บ่อยพอสมควร" ผมตอบเรียบ "ที่นี่ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่าน"

"แต่ก็ไม่ได้เป็๞ร้านของพี่ใช่ไหมคะ?"

ผมหัวเราะในลำคอ "เปล่า"

เธอพยักหน้ารับเบา ๆ "ร้านเงียบดีจังค่ะ เหมาะกับการนั่งทำงาน"

"งั้นเธอควรมาเป็๲ลูกค้าประจำ"

"พี่จะแนะนำเมนูให้หนูด้วยไหมคะ?" เธอยิ้มขำ

ผมหันไปทางพนักงานที่ยืนรอรับออเดอร์ ก่อนจะสั่งเมนูให้เธอ

"ลาเต้ร้อน สำหรับเธอครับ"

นิวกะพริบตา "พี่รู้ได้ไงว่าหนูชอบลาเต้?"

"แค่เดา" เธอมองผมนิ่ง ๆ ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มขี้เล่น

"งั้นหนูจะถือว่าเดาถูกก็แล้วกันค่ะ" ผมไม่ได้ตอบอะไร แค่เอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ปล่อยให้บรรยากาศของร้านทำหน้าที่ของมันเอง

จนกระทั่ง...

"พี่ลาสเตอร์คะ" เธอเรียกชื่อผมขึ้นมาอีกครั้ง "ขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ?"

"ลองถามดู" เธอลังเลเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ

"พี่ชวนหนูมาแบบนี้...มีเหตุผลอะไรเป็๲พิเศษไหมคะ?"

ผมหัวเราะเบา ๆ "คิดว่าไงล่ะ?"

เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะยิ้มหวาน "ถ้าหนูเดาผิด พี่จะบอกหนูไหม?"

"ลองเดามาก่อนสิ" เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดออกมาเสียงเบา

"พี่อยากรู้จักหนูมากขึ้น...ใช่ไหมคะ?" ผมจ้องเธออยู่อึดใจ ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปาก

"อาจจะ" เธอหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ

"ทำไมพี่เป็๲คนที่ไม่ชอบให้คำตอบชัด ๆ คะ?"

"แล้วเธอล่ะ?" ผมถามกลับ "แน่ใจเหรอว่าตัวเองไม่มีอะไรปิดบัง?"

เธอชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ยังคงยิ้ม "ทุกคนก็มีเ๱ื่๵๹ที่ไม่อยากพูดถึงกันทั้งนั้นค่ะ"

"รวมถึงเธอด้วย?"

"แน่นอนค่ะ" ผมมองเธอครู่หนึ่ง ก่อนที่กาแฟจะถูกเสิร์ฟมาบนโต๊ะ เราทั้งคู่นั่งจิบกาแฟกันเงียบ ๆ โดยไม่มีใครพูดอะไรเพิ่มเติม

แต่ผมรู้...

ว่าต่อจากนี้ไป เกมของเธอและผม มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

กลางดึก

VELLUM RESIDENCE

เสียงโทรศัพท์สั่นขึ้นบนโต๊ะข้างเตียง ผมหยิบมันขึ้นมาดู และเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ

"ป๊า?"

[ลาสเตอร์ Talking]

✆ : ครับ ป๊า

[ป๊า Talking]

✆ : หายหัวไปไหนมา?

ผมเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอนตัวพิงพนักเตียง หัวเราะในลำคอเบา ๆ

[ลาสเตอร์ Talking]

✆ : ผมอยู่ที่คอนโด

[ป๊า Talking]

✆ : หึ...ฉันไม่ได้หมายถึงเ๱ื่๵๹นั้น

เสียงของป๊าฟังดูเรียบนิ่ง แต่แฝงไปด้วยความคมคาย

[ป๊า Talking]

✆ : ฉันได้ยินมาว่า๰่๭๫นี้แกสนใจเ๹ื่๪๫บางอย่างมากกว่าปกติ

ผมกระตุกยิ้มมุมปาก ‘ข่าวไวเหมือนเดิมเลยนะ’

[ลาสเตอร์ Talking]

✆ : ข่าวไวดีนี่ครับ

[ป๊า Talking]

✆ : ฉันมีคนของฉันอยู่ทุกที่ แกก็น่าจะรู้

แน่นอน ผมรู้ดีว่าเครือข่ายของป๊าใหญ่แค่ไหน และขอบเขตที่เขาสามารถเข้าถึงมันกว้างขนาดไหน

[ป๊า Talking]

✆ : อย่ามัวแต่เล่นสนุก...ถ้าแกจะให้ใครเข้ามาในชีวิต แกต้องมั่นใจว่าเขาไม่มีอะไรแอบแฝง

เสียงของป๊าราบเรียบ แต่เป็๲คำเตือนที่ชัดเจน

[ลาสเตอร์ Talking]

✆ : ผมรู้ดีครับ

[ป๊า Talking]

✆ : แค่เตือน...อย่าให้ฉันต้องเป็๲คนเข้ามาจัดการเอง

ผมรู้ดีว่าเขาไม่ได้พูดเล่น

[ลาสเตอร์ Talking]

✆ : ครับ

เสียงปลายสายเงียบไปสักพัก ก่อนจะมีเสียงถอนหายใจเบา ๆ

[ป๊า Talking]

✆ : ม๊าถามถึงแกด้วย...อย่าลืมโทรหาม๊าล่ะ

[ลาสเตอร์ Talking]

✆ : ครับ เดี๋ยวผมโทรหา

[ป๊า Talking]

✆ : ดี...แค่นี้แหละ

ปลายสายตัดไป ผมมองหน้าจอโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพ่นลมหายใจเบา ๆ ไถหน้าจอแล้วกดโทรออกไปยังอีกสายที่ค้างอยู่ในรายการโทรเข้า

[ลาสเตอร์ Talking]

✆ : ม๊า

[ม๊า Talking]

✆ : เตอร์! หายไปเลยนะลูก ทำไมไม่โทรหาม๊าบ้าง!

น้ำเสียงของม๊าฟังดูติดจะงอน ๆ ผมถอนหายใจพลางอมยิ้มเล็กน้อย

[ลาสเตอร์ Talking]

✆ : ผมยุ่งน่ะม๊า มหา’ ลัยมีงานเยอะ

[ม๊า Talking]

✆ : งานเยอะหรือมัวแต่ไปสนใจอะไรอื่น?

‘หึ...’ ผมควรคาดเดาไว้แล้วว่าม๊าต้องได้ยินอะไรจากป๊ามาแน่

[ลาสเตอร์ Talking]

✆ : ม๊าหมายถึงอะไรครับ?

[ม๊า Talking]

✆ : ก็มีข่าวลือว่า๰่๭๫นี้เตอร์เริ่มมีใครบางคนอยู่ใกล้ ๆ นี่ ม๊าอยากรู้จังว่าเป็๞ใคร~

[ลาสเตอร์ Talking]

✆ : ไม่มีอะไรหรอกครับ

[ม๊า Talking]

✆ : ไม่มีอะไร? หรือไม่อยากให้ม๊ารู้?

เสียงของม๊าไม่ได้จริงจังนัก แต่ผมก็รู้ว่าม๊ากำลังจับตามองอยู่เหมือนกัน

[ลาสเตอร์ Talking]

✆ : แค่คนรู้จักครับ

[ม๊า Talking]

✆ : แค่คนรู้จัก? หรือว่า...มีอะไรพิเศษกว่านั้น?

[ลาสเตอร์ Talking]

✆ : ม๊าครับ...

[ม๊า Talking]

✆ : ฮ่า ๆ ม๊าล้อเล่น! เอาเป็๲ว่า...ม๊าจะรอดูละกันว่าคนที่ลูกให้ความสนใจจะเป็๲ยังไง

ผมไม่ได้ตอบอะไร นอกจากพ่นลมหายใจออกเบา ๆ

[ม๊า Talking]

✆ : แล้วถ้าม๊าอยากรู้มากขึ้น ม๊าต้องถามพีทไหม?

เวรล่ะ...

[ลาสเตอร์ Talking]

✆ : ม๊าครับ!

เสียงหัวเราะของม๊าดังมาตามสายก่อนที่เธอจะพูดขึ้น

[ม๊า Talking]

✆ : ม๊าแค่อยากเห็นลูกของม๊าอยู่ดีก็พอแล้ว อย่าให้ตัวเองตกอยู่ในอันตราย...ไม่ว่าจากอะไรหรือใครก็ตาม เข้าใจไหม?

[ลาสเตอร์ Talking]

✆ : ครับ

[ม๊า Talking]

✆ : ดี งั้นม๊าไม่กวนแล้ว...พักผ่อนซะบ้างนะลูก

[ลาสเตอร์ Talking]

✆ : ครับ ม๊าก็เหมือนกัน

ปลายสายตัดไป ผมโยนโทรศัพท์ลงข้างตัวแล้วเอนหลังพิงพนักเตียง หึ...ไม่ทันไร ป๊ากับม๊าก็จับตาดูผมซะแล้ว

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

ปล.หากอ่านแล้วชอบหยกรบกวนนักอ่านที่น่ารักช่วย กดถูกใจ กดเพิ่มเข้าชั้น และพิมพ์คอมเมนต์ ส่งเข้ามาเป็๲กำลังให้หยกหน่อยนะคะ

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย

(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)

—————— ༻・ॐ・༺ ——————