Chapter 9
กลับบ้านกับอคิณ
เอี๊ยดดด ปัง!
“กรี๊ดดด!”
รถของไอวาชนเข้ากับรถเก๋งยุโรปคันหรูเข้าอย่างจัง
“วันซวยอะไรกูวะเนี่ย!”
ผู้ชายในรถสบถเสียงดังแล้วลงมาดูว่าใครกันที่กล้ามาจิ้มตูดรถเขาแบบนี้
ไอวาเองก็รีบลงจากรถโดยที่คราบน้ำตายังคงอาบแป้มอยู่
“คะ คุณเป็อะไรรึเปล่าคะ?”
เธอรีบวิ่งมาดูหน้ารถที่จิ้มก้นรถคันหน้า แต่เมื่อเลื่อนสายตาขึ้นมามองหน้าเ้าของรถคู่กรณี ไอวาก็ถึงกับรีบปรับสีหน้า
“นี่นายอีกแล้วเหรอ!”
“เฮ้ๆ อย่ามาวีนสิ คุณผิดนะ”
“ก็นายขับช้าฉันก็เลยจิ้มซะเลยไง!”
ไม่คิดว่าโลกจะกลมขนาดนี้ คู่กรณีของไอวาก็คืออคิณ เขาตั้งใจจะขับรถกลับบ้านที่ต่างจังหวัดในวันนี้เพราะต้องไปช่วยงานป๊าด่วนๆ
“ไม่คิดเลยนะว่าคนหน้าสวยอย่างคุณจะในดำอำมหิตคิดฆ่าผมให้ตายคาถนนแบบนี้”
อคิณพูดเสียงเศร้าดูน่าสงสาร แต่ไอวารู่ดีว่าที่เขาทำแบบนี้คือจงใจยียวนกวนประสาท
“ก็แล้วแต่นายจะคิดเถอะ!”
ไอวาทำท่าเดินหนีแล้วจะขึ้นรถแล้วขับออกไป
“จะไปไหน!?”
อคิณไม่รอช้ารีบสาวเท้าเข้ามาแล้วกระชากต้นแขนเล็กเอาไว้
“ปล่อยฉันนะ! ก็กลับคอนโดไง! ไม่มีอะไรแล้วก็แยกย้ายสิ”
ไอวาขึ้นเสียง
“ไม่มีอะไรได้ไง? ตูดรถผมพังยับแบบนี้ใครจะรับผิดชอบ?“
“อ๋อ นี่จะไถเงินฉันใช่ปะ ได้!”
ไอวาสะบัดต้นแขนให้หลุดออกจากมือสากของอคิณแล้วเดินมาเปิดรถหยิบกระเป๋าเงินแล้วนับแบงค์สีเทาส่งให้อคิณถึงสิบใบ
“ถ้าไม่พอก็โทรมา เดี๋ยวโอนเพิ่ม”
“ไม่คิดจะเรียกประกัน?”
อคิณเลิกคิ้วถาม รู้ว่าไอวารวยและเอาแต่ใจมาก แต่แบบนี้มันคือการใช้เงินฟุ่มเฟือย แน่นอนว่าถ้าหากเขาใช้เงินแบบนี้ป๊ากับม๊าเอาตายแน่
“ไม่อะ เสียเวลา”
ไอวายื่นเงินค้างเอาไว้อย่างนั้น แต่อคิณก็ไม่รับ
“โทษทีนะยัยคุณหนูเอาแต่ใจ แต่ผมคงรับเงินคุณไม่ได้”
“ทำไม? มันน้อยไปเหรอ?”
ถ้อยคำที่ออกมา ทั้งสีหน้าและแววตา มันมีแต่การดูถูกเหยียดหยาม
ยิ่งไอวารู้ความจริงว่าอคิณเป็แฟนเก่าของชวนฝัน เธอก็ยิ่งเกลียดอคิณ และรู้สึกรังเกียจตัวเองที่ต้องใช้ผู้ชายร่วมกับชวนฝัน
“ไม่มีเวลาจะมาเถียงละ”
อคิณเดินเข้ามาที่รถไอวาแล้วเปิดประตูฝั่งคนขับ
“นะ นี่!”
ไอวาถึงกับโวยวายที่เขาถือวิสาสะขึ้นมานั่งรถเธอ
“ไปนั่งฝั่งนู้นสิ ผมรีบ”
“...”
“อ้อ ให้คนของคุณมาจัดการเอารถผมไปซ่อมด้วยนะ รวยนักนี่”
“แล้วนายจะขึ้นมาบนรถฉันทำไม!”
“ก็รถผมมันตูดยับขนาดนั้น ต้องรีบไปธุระที่บ้านด้วย”
“ก็นั่งรถตู้กลับไปสิ!”
ไอวายังยืนโวยวายอยู่ข้างถนน โชคดีที่ตรงนี้รถไม่เยอะนักและไม่ใช่ถนนเส้นหลัก เป็ถนนเส้นเลี่ยงที่ค่อนข้างเปลี่ยว
“ไม่อะ จะขึ้นไม่ขึ้น? ไม่ขึ้นก็ยืนตรงนี้ไปคนเดียว”
บรื้นน
พูดจับประโยคอคิณก็ถอยรถไปด้านหลังแล้วเตรียมจะออกตัวไปข้างหน้า
“กรี๊ดดด ไอ้บ้าๆๆ”
อคิณจอดรถแล้วเปิดกระจกถามไอวา
“สรุปจะไปไม่ไป?”
“ฮืออ ไอ้บ้า!!”
“ไปมั้ย?”
“ไป!”
พูดจบไอวาก็เดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งข้างคนขับแล้วขึ้นมานั่ง
ใบหน้าสวยตอนนี้มู่ทู่ด้วยความไม่พอใจ เธอนั่งกอดอกแล้วมองไปนอกหน้าตาด้านข้าง ไม่หันมาสบตาอคิณ
“ไม่ต้องมานั่งตึงทำหน้าตูดหรอก”
“ไอ้บ้า! นายเอาหน้าสวยๆของฉันไปเปรียบเทียบกัยตูดได้ยังไง หยาบคาย!”
เธอหันไปโต้ตอบหลังจากเขาเงียบอยู่นาน
“หึ”
ทำได้แค่แค่นขำอยู่ในลำคอ นั่นยิ่งทำให้ไอวาไม่พอใจ
“ขำอะไร มีอะไรตลก”
“เปล่านี่”
“ขับไปหมอชิตเดี๋ยวนี้”
“ไปทำไม?”
อคินเลิกคิ้วถามงงๆ ทำไมเขาต้องขับไปที่นั่นด้วย
“พานายไปส่งขึ้นรถตู้ไง”
“ก็คือจะไล่ลงให้ได้เลยว่างั้น?”
“ใช่! นี่มันรถของฉัน”
“ไม่เป็ไร ผัวเมียกันขึ้นขี่กันก็ทำมาแล้ว แค่ขับรถคนเดียวกันคงไม่เป็อะไรหรอก”
“กรี๊ดดด ไอ้บ้าๆๆ”
“เอาน่า ไปทำธุระที่บ้านผมแปปเดียว เดี๋ยวพากลัลมาส่ง ่นี้ไม่มีงานใช่มั้ย?”
“...”
ไอวาเงียบไม่ตอบ ที่จริงเธองดรับงาน่นี้หนึ่งสัปดาห์เพื่อพักและเคลียร์ใจตัวเอง
เป็ถึงลูกหุ้นส่วนใหญ่ในบริษัท แน่นอนว่าการเรียกร้องอยากจะมีวันหยุดรึเลือกประเภทงานย่อมทำได้สบายๆ
แต่วันพักผ่อนของเธอกำลังจะวุ่นวาย เมื่ออคิณกำลังจะพาเธอไปที่บ้านของเขา..
บ้าจริง แล้วทำไมต้องตามใจตานี่ด้วยเนี่ย!
ไอวาได้แต่คิดขัดใจตัวเอง แต่ก็เหนื่อยจะเถียงอะไรต่อ
145
