พัมธสีญญาวิญญาน

บทที่ 2 : ความหวังท่ามกลางกรงเหล็ก

หลังจากแอบกลืนพลังงานชีวภาพในวันแรก ไคล์คิดว่าร่างกายของตัวเองจะเกิดการเปลี่ยนแปลงทันที

แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ไม่มีพลัง...

ไม่มีเปลวไฟ...

ไม่มีสายฟ้า...

มีเพียงเสียงหนึ่งที่ดังขึ้นในหัวของเขา

《ตรวจพบพลังงานชีวภาพ》

《กำลังปลุกพร๼๥๱๱๦์》

《พร๼๥๱๱๦์ระดับตำนาน : พันธสัญญา๥ิญญา๸》

ข้อมูลจำนวนมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่สมอง

《ทำพันธสัญญากับสิ่งมีชีวิตทุกชนิดได้ ยกเว้นเผ่าพันธุ์เดียวกัน》

《ระดับปัจจุบัน : ทำพันธสัญญาได้ 1 ตัว》

《ทุกครั้งที่คู่สัญญาได้รับพลังงานจากการฝึกฝน การกิน หรือการดูดซับพลังงานชีวภาพ ผู้ใช้จะได้รับพลังงานครึ่งหนึ่งโดยอัตโนมัติ》

《เมื่อคู่สัญญาเสียชีวิต ผู้ใช้จะได้รับพร๼๥๱๱๦์ พลัง ความทรงจำ และความสามารถทั้งหมดของคู่สัญญา》

ก่อนตัวอักษรสีแดงจะปรากฏขึ้น

《คำเตือน》

《ห้ามผู้ใช้สังหารคู่สัญญา หากคู่สัญญาตายด้วยน้ำมือผู้ใช้ พร๼๥๱๱๦์จะสูญสลายถาวร》

หลังจากนั้นข้อความทั้งหมดก็หายไป

ราวกับไม่เคยมีอยู่

...

เจ็ดวันผ่านไป

ไคล์ยังคงใช้ชีวิตเหมือนเดิม

ตื่น...

ทำงาน...

กลับเข้ากรง...

วนซ้ำทุกวัน

ภายในค่ายกักกันไม่มีใครจำวันที่ได้อีกแล้ว

มีเพียงเสียงหวูดที่ดังขึ้นตอนเช้าและตอนค่ำเป็๲ตัวกำหนดเวลา

อาหารหนึ่งมื้อต่อวันถูกแจกตอนพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า

เป็๲ก้อนสีเทาแข็ง ๆ ขนาดเท่ากำปั้น กลิ่นเหมือนเศษเนื้อเน่าอัดรวมกับรากไม้บดละเอียด

ไม่มีรสชาติ

แต่ก็ทำให้ไม่ตาย

หลายคนกินอย่างรวดเร็วเพราะความหิว

แต่ไคล์ไม่เคยกินหมด

ทุกครั้งที่ได้รับอาหาร เขาจะหักครึ่งหนึ่งออกมา แอบเดินผ่านกรงของแม่แล้วสอดมันผ่านช่องเหล็กที่กว้างเพียงปลายนิ้ว

แม่พยายามส่ายหน้า

"ลูกกินเถอะ..."

เธอพูดเสียงเบา

ไคล์เพียงยิ้ม

"ผมอิ่มแล้ว"

ทั้งที่ท้องของเขาร้องดังเสียยิ่งกว่าใคร

น้องสาวรับก้อนอาหารไว้ น้ำตาคลอทุกครั้ง

ไม่มีใครพูดอะไรอีก

เพราะทุกคนรู้...

การมีชีวิตอยู่ในวันพรุ่งนี้สำคัญกว่าคำพูดใด ๆ

...

แปลกที่ภายในค่ายแห่งนี้กลับไม่มีการแย่งอาหาร

ไม่มีการตีกัน

ไม่มีอันธพาล

ไม่มีใครคิดรังแกคนอ่อนแอ

เมื่อโลกทั้งใบถูกยึดครอง

เมื่อศัตรูมีเพียงเผ่าพันธุ์ต่างดาว

ความเกลียดชังระหว่างมนุษย์กลับหายไปเกือบหมด

ชายร่างใหญ่แบ่งน้ำให้เด็ก

คนชราสละอาหารให้หญิงตั้งครรภ์

แม้แต่คนที่กำลังจะตาย ยังพยายามยิ้มให้คนที่เหลือ

หัวใจของมนุษย์...

เหมือนรวมเป็๲หนึ่ง

...

แต่ทุกวันก็ยังมีคนหายไป

๰่๥๹สายของทุกวัน ผู้คุมต่างดาวจะเดินถือแท็บเล็ตโลหะสีดำเข้ามา

มันมองดูข้อมูล ก่อนชี้ไปยังกรงทีละกรง

"หมายเลข 518"

"หมายเลข 923"

"หมายเลข 2041"

ผู้ถูกเรียกไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ

ทุกคนถูกลากออกไป

ไม่มีใครกลับมา

บางคนกระซิบว่า...

พวกเขาถูกส่งไปเป็๲อาหารของสัตว์กลายพันธุ์

บางคนบอกว่า...

ถูกจับไปทดลอง

แต่ไม่ว่าจะเป็๲แบบไหน

ผลลัพธ์ก็เหมือนกัน

ตาย

คนที่ร่างกายอ่อนแอมาก

ป่วย

หรือทำงานไม่ไหว

มักเป็๲คนกลุ่มแรกที่ถูกเลือก

...

ทุกเช้า รถขนส่งสีดำขนาดมหึมาจะลอยเข้ามาเหนือพื้นดินอย่างไร้เสียง

มันไม่มีล้อ

ไม่มีใบพัด

มีเพียงวงแหวนพลังงานสีฟ้าอยู่ด้านล่าง

คนงานต้องรีบขนแร่ พลังงานชีวภาพ และซากสัตว์ขึ้นรถ

จากนั้นมันจะลอยขึ้นฟ้าอย่างเงียบงัน ก่อนหายไปในพริบตา

เทคโนโลยีของพวกต่างดาวเหนือกว่ามนุษย์หลายร้อยปี

แต่สิ่งที่น่าแปลกคือ...

พวกมันไม่ได้สร้างเมืองที่สวยงาม

ค่ายทุกแห่งเต็มไปด้วยเสาไม้ กระดูกสัตว์ หนังสัตว์ และเต็นท์ขนาด๾ั๠๩์

พวกมันชอบล่าสัตว์ด้วยตัวเอง

กินเนื้อดิบ

และใช้ชีวิตไม่ต่างจากชนเผ่าป่าเถื่อน

เหมือนเผ่าพันธุ์ที่มีเทคโนโลยีสูงล้ำ...

แต่ยังคงยึดถือวิถีดั้งเดิม

...

คืนนั้น...

ไคล์นั่งพิงกำแพงกรง พลางครุ่นคิดถึงพร๼๥๱๱๦์ของตัวเอง

'พันธสัญญา๥ิญญา๸...'

ผ่านมาเจ็ดวันแล้ว

แต่เขายังไม่เจอสิ่งมีชีวิตที่เหมาะจะทำสัญญา

จนกระทั่ง...

แกรก...

เสียงดินแตกเบา ๆ ดังขึ้นจากมุมกรง

พื้นดินค่อย ๆ โก่งตัวขึ้นอย่างช้า ๆ

จากนั้นหัวเล็ก ๆ ของสิ่งมีชีวิตตัวหนึ่งก็ค่อย ๆ โผล่ออกมา

มันเป็๲หนูขนสีน้ำตาลเข้ม ขนาดตัวเกือบเท่าแมว ดวงตาสีเหลืองคอยมองสำรวจรอบด้านอย่างระแวดระวัง

ที่อุ้งเท้าของมัน มีดินหุ้มอยู่ตลอดเวลา ราวกับดินกำลังเคลื่อนไหวตามใจของมัน

ทันทีที่ไคล์มองเห็น...

ตัวอักษรสีทองก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

《ตรวจพบสิ่งมีชีวิตที่สามารถทำพันธสัญญาได้》

ไคล์สูดหายใจเข้าลึก

ในที่สุด...

โอกาสแรกของเขาก็มาถึงแล้ว...