เหนื่อยใจชะมัด อยู่ ๆ ก็กลายเป็นคนรักของท่านประธาน!

        บทที่ 59 เข้ากันได้ดี

        กงเจ๋ออวี้ทายาเสร็จแล้ว ก็เงยหน้าขึ้นมา เขาเห็นใบหน้าแดงก่ำของเธอเข้าพอดี

        มีบางอย่างมากระตุ้นหัวใจ สายใยบางอย่างค่อย ๆ ถูกดีดให้สั่นไหว เขาวางที่คีบสำลีลง โน้มตัวเข้าหาอีกฝ่ายอย่างไม่รู้ตัว มือขวาโอบรอบต้นคอของเธออย่างควบคุมไม่ได้

        “หือ? คุณจะทำอะไร อื้อ!”

        ชายหนุ่มไม่ให้จวีซือหนานมีเวลาตอบสนอง เขาจู่โจมเธอในทันที ตอนนี้ทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก บรรยากาศชวนฝันก็เริ่มก่อตัวขึ้น

        จวีซือหนานตาเบิกกว้าง สมองชะงักไปชั่วขณะ!

        นี่… นี่...

        นี่มันเกิดอะไรขึ้น!

        กว่าจะตั้งสติได้ กงเจ๋ออวี้ก็เข้ามาใกล้มากยิ่งขึ้น

        เธอรีบยกมือขึ้น พยายามผลักเขาออก แต่พละกำลังของผู้ชายนั้นจะให้เธอต้านทานได้อย่างไร

        มือใหญ่ที่โอบรอบต้นคอเล็กออกแรงกดลงไปอีกครั้ง ลมหายใจของกงเจ๋ออวี้ค่อย ๆ หนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ ในที่สุดสมองของจวีซือหนานก็เริ่มสับสนวุ่นวาย

        “เจ๋ออวี้! แม่ได้ยินจากแม่บ้านบอกว่าลูกกลับมาแล้ว แม่เลยเอาซุปมาให้พวกลูก...”

        เสียงของฟู่ลี่ฮัวหยุดลงทันทีที่เปิดประตู

         จวีซือหนานได้สติ ก็ผลักกงเจ๋ออวี้ออกอย่างแรง ใบหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู!

        เมื่อเทียบกับเธอแล้ว กงเจ๋ออวี้กลับใจเย็นมาก

        เขานั่งตัวตรงและปรับลมหายใจให้สม่ำเสมอ แล้วตอบเสียงดังไปที่ประตู “ครับแม่”

        เมื่อฟู่ลี่ฮัวรู้สึกตัวขึ้นมาก็ปิดปากหัวเราะ “ขอโทษจ้ะ… ขอโทษนะ แม่ไม่รู้ว่าพวกลูก... ฮ่า ฮ่า แม่รบกวนพวกลูกสินะ ไม่ต้องสนใจแม่ ทำต่อเถอะจ้ะ”

        จวีซือหนานรู้สึกอึดอัดมาก ไม่รู้ว่าจะมองไปทางไหน หลังจากนั้นสองสามวินาที เธอพยายามยิ้มแหย ๆ และอธิบายด้วยท่าทางเขินอาย “คุณป้า… เรื่องมันไม่ใช่ที่คุณป้าเห็นนะคะ จริง ๆ แล้วมันไม่ใช่...”

        คำพูดเป็นสิ่งที่ไร้ค่า โดยเฉพาะเมื่อถูกเห็นด้วยตาของตนเอง

        คำอธิบายของเธอในตอนนี้ดูเหมือนกับการยอมรับความจริงกลาย ๆ

        กงเจ๋ออวี้กระแอมในลำคอ แล้วช่วยเธอดึงซิปกระโปรงขึ้น ก่อนจะพูดเบา ๆ ว่า “เราลงไปข้างล่างกันเถอะ”

        ตอนนี้จวีซือหนานก็ไม่มีทางเลือกอื่น เธอพยักหน้าอย่างตะกุกตะกัก ปล่อยให้กงเจ๋ออวี้จูงมือเธอลงไปข้างล่างตามใจชอบ

        ในห้องอาหาร 

        ฟู่ลี่ฮัวนั่งอยู่หน้าชามไก่ต้ม ก่อนจะตักใส่ชามของพวกเขาด้วยความกระตือรือร้น

        เธอดีใจจริง ๆ คิดว่าในที่สุด ลูกชายของเธอก็เริ่มเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว และยิ้มอย่างสดใสราวดอกไม้บาน

        “ลูกรัก แม่เพิ่งเรียนรู้วิธีทำซุปเพื่อสุขภาพมา อยากให้ลูกเอาไปส่งให้เธอ แต่ไม่คิดเลยว่า เธอจะอยู่ที่นี่พอดี”

        จวีซือหนานดื่มซุปด้วยความเขินอาย รู้สึกอยากจะหาที่ซ่อนตัวให้รู้แล้วรู้รอด

        กงเจ๋ออวี้จึงถามผู้เป็นแม่ขึ้นว่า “แม่ ทำไมต้องให้ผมส่งซุปไปให้เธอด้วยครับ ปากท้องเธอไม่ได้ติดกับผมสักหน่อย”

        ฟู่ลี่ฮัวมองกงเจ๋ออวี้อย่างค้อนเคือง “เธอท้องแล้ว ต้องการอาหารเสริม ส่วนลูกไม่ได้ท้อง ก็ไม่ต้องอิดออดไปหรอก”

        จวีซือหนานดื่มซุปพลางหัวเราะอย่างสนุกสนาน เธอรู้สึกอึดอัดมาก แต่ก็ไม่อาจหาที่หนีไปได้

        กงเจ๋ออวี้มองเห็นเธอหัวเราะอย่างชอบใจ จึงหรี่ตาลง ซึ่งแตกต่างจากท่าทีเย็นชาตามปกติที่เคยเจอ “เธอหัวเราะทำไม ลองชิมดูซุปดูสิ อร่อยไหม”

        จวีซือหนานลุกขึ้นยืนยื่นมือหยิบหม้อมาวางตรงหน้าเขา ก่อนจะยิ้มหน้าบาน แล้วพูดว่า “กินเถอะค่ะ ทั้งหมดเป็นของคุณ”

        กงเจ๋ออวี้เงยหน้ามองเธอ สีหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด

        ฟู่ลี่ฮัวเห็นคู่รักหนุ่มสาวสนิทสนมกันขนาดนี้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสุข คิดในใจว่าอีกไม่นานก็จะได้อุ้มหลานแล้วแน่ ๆ จึงเอ่ยปากพูดไปว่า “พวกเธอช่างหวานชื่นกันจริงนะ”

        “หวานที่ไหนกัน”

        ทั้งสองตอบพร้อมกัน พลางมองหน้ากันและกันอย่างไม่อยากยอมรับ

        คำตอบนั้นยิ่งทำฟู่ลี่ฮัวหัวเราะเสียงดังขึ้นไปอีก “ดูสิ! ดูสิ! พูดอะไรเหมือนกัน อย่างกับใช้หัวใจดวงเดียวกันอย่างนั้นแหละ”