(จบ) หวนกลับมาพลิกชีวิตใหม่ในยุค 80

บทที่ 37 เกิดความขัดแย้งภายใน (รีไรต์)

‘ซานซาน หลินสุยอันมีจดหมายตอบกลับมาบ้างไหม? ผ่านมาสองปีแล้วนะ? ถึงจะมีภารกิจเร่งด่วน ก็ไม่น่าจะเงียบหายไปนานขนาดนี้นะ’

‘ซานซาน ทำไมโจ๊กของช่านช่านไม่ใส่เนื้อสักหน่อยล่ะ? จะขาดเหลือยังไงก็ไม่ควรให้ลูกอดนะ พ่อของช่านช่านยังไม่ส่งเงินกลับมาอีกเหรอ? เขารังเกียจที่ช่านช่านเป็นผู้หญิงหรือเปล่า?’

‘ซานซาน เห็นเธอเป็นแบบนี้ ฉันรู้สึกสงสารเธอจริง ๆ ทั้งต้องทำงานทั้งต้องเลี้ยงลูก’

‘ซานซาน ได้ยินมาว่าเพื่อนของหลินสุยอันปล้นร้านทอง เฮ้อ ทำไมเขาถึงคบเพื่อนแบบนั้นนะ’

‘ซานซาน เธอไม่เคยคิดบ้างเหรอว่าช่านช่านก็โตขึ้นทุกวัน อีกไม่กี่เดือนเธอก็จะพูดได้แล้ว ถึงตอนนั้นลูกจะถามถึงพ่อ แล้วเธอจะตอบยังไง?’

คำพูดของถงเสี่ยวอวี้ยังคงก้องอยู่ในหูของเธอ

เริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ? ที่เธอค่อย ๆ แทรกซึมเข้ามาทีละนิด

ช่างเป็นกลยุทธ์ที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ

อวิ๋นซานนึกย้อนถึงใบหน้าของหลินสุยอัน เขามีรูปร่างหน้าตาดี สูงใหญ่สง่างาม มองย้อนกลับไปหกปี อนาคตของเขาช่างไม่อาจคาดเดาได้ ถงเสี่ยวอวี้สนใจในรูปลักษณ์ภายนอกของเขางั้นเหรอ? หรือว่ารู้ว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา? ถึงได้ทุ่มเทความพยายามขนาดนี้?

ชาติก่อนเธอไม่ได้รับรู้ความรู้สึกของถงเสี่ยวอวี้เลยแม้แต่น้อย หากไม่ใช่เพราะเธอได้เห็นพวกเขาอยู่ด้วยกันก่อนที่จะเกิดใหม่ ชาตินี้เธอก็คงไม่ระวังตัวกับเสี่ยวอวี้

อวิ๋นซานมองเหตุการณ์วุ่นวายตรงหน้าด้วยสายตาเยาะเย้ย หากเสี่ยวอวี้ชอบหลินสุยอันจริง ๆ และทั้งสองคนรักใคร่กันก็บอกตรง ๆ สิ คิดว่าเธอจะขัดขวางหรือไง?

“ฉันว่าเราควรแจ้งตำรวจดีกว่า ฉันสงสัยว่ามีสิ่งปนเปื้อนในน้ำชา” อวิ๋นซานเอ่ยขึ้น “เสี่ยวอวี้บอกว่าเธอรู้สึกเวียนหัวไม่สบาย ฉันก็รู้สึกเวียนหัวไม่สบายเหมือนกัน พวกเราต่างก็ดื่มชาบนโต๊ะนั่น”

สีหน้าของหลินเวยเปลี่ยนไป “ไม่ได้ ห้ามแจ้งตำรวจนะ” พูดจบก็รู้ตัวว่าตอบสนองเกินไป จึงรีบแก้ตัว “ถ้าแจ้งตำรวจ ชื่อเสียงของเสี่ยวอวี้จะเสียหาย”

ถงเสี่ยวอวี้เงยหน้ามองหลินเวยแวบหนึ่ง มือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำแน่นโดยไม่รู้ตัว เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือจนเจ็บแต่ก็ไม่รู้สึก เหตุผลที่ไม่ควรแจ้งตำรวจน่ะเหรอ ถ้าแจ้งไป นอกจากชื่อเสียงของตัวเองจะเสียหายแล้ว ยังอาจจะตรวจพบว่าน้ำชามีปัญหา ตอนนั้นคงไม่ดีแน่

ในตอนนี้หลี่เว่ยเหอก็ได้สติกลับคืนมาบ้างแล้ว มีสิ่งปนเปื้อนในน้ำชางั้นเหรอ… ใช่แล้ว ถ้าตรวจพบว่าชามีปัญหา พิสูจน์ได้ว่าเขาโดนคนอื่นใส่ร้าย เขาก็ไม่ต้องรับผิดชอบถงเสี่ยวอวี้แล้ว

เขาเงยหน้าพูด “แจ้งตำรวจเถอะ”

ถงเสี่ยวอวี้กัดริมฝีปากล่าง แทบจะหัวเราะเยาะออกมา หลี่เว่ยเหอคิดว่าแจ้งตำรวจแล้วจะสลัดตัวเองออกไปได้เหรอ?

หลินเวยก็คิดเหมือนกับถงเสี่ยวอวี้ เธอทำหน้าเย็นชาพูดว่า “เว่ยเหอ นายคิดว่าตัวเองถูกใส่ร้ายเหรอ? อย่าลืมสิว่านายไม่ได้ดื่มชาพวกนั้น ถึงแม้เสี่ยวอวี้จะดื่มชาแล้วรู้สึกไม่สบาย แต่นายก็ลวนลามเธอในขณะที่นายยังมีสติ”

สามีของหลินเวยก็ไม่เห็นด้วยกับการแจ้งตำรวจ เพราะสถานที่เกิดเหตุคือบ้านของพวกเขา ถ้าเรื่องใหญ่โตขึ้นมาก็จะไม่เป็นผลดีต่อครอบครัวของพวกเขา

“สหายหลี่ หลินเวยพูดถูกแล้ว เพื่อประโยชน์ของทุกคน ทางที่ดีที่สุดคือจบเรื่องนี้กันเองดีกว่า”

หลี่เว่ยเหอมีสีหน้าไม่ยอมแพ้ เขาถูกถงเสี่ยวอวี้หลอกเข้าให้แล้ว!

ตอนแรกตกลงกันว่าคนในห้องคืออวิ๋นซาน แต่ทำไมสุดท้ายกลายเป็นเธอล่ะ?

เขามองว่าเธอใช้อวิ๋นซานเป็นเครื่องมือ ล่อลวงเขาเข้าไปวางแผนให้เขาแต่งงานกับเธอ!

หลี่เว่ยเหอหน้าซีดเผือด  มองไปที่ถงเสี่ยวอวี้ที่ยังคงนั่งร้องไห้คร่ำครวญอยู่ตรงนั้น  เหอะ แสร้งทำได้เนียนจริง ๆ เธอแค่อยากให้เขารับผิดชอบเธอเท่านั้นไม่ใช่เหรอ?  เธอเป็นบ้าไปแล้วหรือไง? เขาน่ะเป็นถึงเด็กมหาลัยจะไปสนใจผู้หญิงที่จบแค่จบมัธยมอย่างเธอได้ยังไง?

หลี่เว่ยเหอกวาดสายตาพวกหลินเวย  พวกเขาก็มีส่วนร่วมในเรื่องนี้ด้วย!  อยากจะให้เขาจ่ายค่าเสียหายให้ถงเสี่ยวอวี้สองร้อยหยวน เหอะ เขาจะไม่จ่ายแม้แต่เฟินเดียว!

หลังจากออกมาจากบ้านของหลินเวย ถงเสี่ยวอวี้ตาแดงช้ำ เห็นได้ชัดว่าร้องไห้หนักมาก

“ซานซาน ฉันไม่รู้จริง ๆ ตอนนั้นฉันรู้สึกมึนหัวนิดหน่อย เขาเข้ามาก็เรียกซานซานเลย เขา... เขาคิดว่าฉันเป็นเธอ…”

อวิ๋นซานโกรธจัด “ไม่คิดเลยว่าหลี่เว่ยเหอจะเป็นคนแบบนี้ น่ารังเกียจจริง ๆ เสี่ยวอวี้ เธออย่าปล่อยเขาไปนะ ยังไงก็แจ้งตำรวจเถอะ เดี๋ยวเขาจะไปทำร้ายสหายหญิงคนอื่นอีก แล้วอีกอย่าง ทำไมพวกเราถึงมึนหัวกันล่ะ? ฉันก็ดื่มชานั้นแล้วรู้สึกไม่สบาย มึนหัว แถมยังปวดฉี่ ฉันรู้สึกตลอดเวลาว่าชานั่นไม่ชอบมาพากล”

ถงเสี่ยวอวี้ชะงักฝีเท้าและส่ายหน้า “เอ่อ...ช่างมันเถอะ ถ้า...ถ้าแจ้งตำรวจ ทุกคนก็จะรู้กันหมด ฉัน…”

อวิ๋นซานให้กำลังใจเธอ “เสี่ยวอวี้ นี่ไม่ใช่ความผิดของเธอนะ อย่ากลัวเลย เธอต้องกล้าที่จะออกมาพูด เพื่อตัวเธอเองและเพื่อพวกเราผู้หญิงด้วยกัน”

ถงเสี่ยวอวี้พูดตะกุกตะกัก “ฉัน...ฉัน…”

อวิ๋นซานมองตาเธอด้วยสายตาให้กำลังใจ “เสี่ยวอวี้…”

ถงเสี่ยวอวี้เก็บความไม่พอใจไว้ “ซานซาน ฉันมีธุระ ฉันขอกลับก่อนนะ”

พูดจบก็ขี่จักรยานจากไปอย่างรีบร้อน

อวิ๋นซานทำน้ำเสียงไม่พอใจเบา ๆ

เมื่อขี่จักรยานกลับมาที่บ้านพักคนงาน อวิ๋นซานก็เจอกับมารดาของหลี่เว่ยเหออีกครั้ง

พอเห็นเธอ มารดาของหลี่เว่ยเหอก็รีบเข้ามาถาม “เว่ยเหอไปหาเธอใช่ไหม?” ตั้งแต่รู้ว่าลูกชายสนใจผู้หญิงที่มีสามีแล้วคนนี้ เธอก็คอยจับตาดูลูกชายอย่างใกล้ชิด ตอนอยู่โรงเรียนยังดีหน่อย เพราะเขามีงานเรียนเยอะ ไม่มีเวลาออกมาข้างนอก

แต่ไม่คิดว่าวันนี้ตื่นเช้ามาก็ไม่เห็นตัวเขา เธอรู้สึกใจหายวาบจึงรีบไปสอบถามว่าอวิ๋นซานอยู่บ้านหรือเปล่า ได้ยินคนบอกว่าอวิ๋นซานก็ออกไปตั้งแต่เช้าเหมือนกัน

ในใจยิ่งคิดยิ่งรู้สึกตื่นตระหนก ลูกชายของเธอที่มีอนาคตสดใสจะต้องไม่พินาศเพราะนางมารร้ายคนนี้

ด้วยความหวังลม ๆ แล้ง ๆ เธอวิ่งไปหลายที่ที่อวิ๋นซานเคยตั้งแผงขายของ แต่ก็ไม่เจอใคร แล้วก็ไปที่ร้านหนังสือที่ลูกชายชอบไป ก็ยังไม่เจอใคร จากนั้นก็ไปหาหวงหมิ่น แต่หวงหมิ่นกำลังทำงานอยู่ ไม่ได้อยู่กับลูกชายของเธอ 

เธอกลุ้มใจจนเกือบบ้า ตัดสินใจจะวิ่งกลับมาที่นี่เพื่อถามพ่อแม่ของนางมารร้ายให้รู้เรื่อง ให้พวกเขาส่งลูกชายคืนมา แต่ไม่คิดว่าจะเจอนางมารร้ายที่หน้าประตูพอดี

ช่างบังเอิญจริง ๆ อวิ๋นซานยิ้มบนใบหน้า “ยังไงคะ? น้าหลี่ยังผูกลูกชายไว้ไม่ได้อีกเหรอ?”

คำพูดนี้ทำให้มารดาหลี่ที่หาลูกชายมาทั้งเช้าโมโหมาก เธอตะโกนว่า “นังตัวแสบ” แล้วก็พุ่งเข้าใส่อวิ๋นซานทันที

อวิ๋นซานกำลังจะยกเท้าถีบ จู่ ๆ ก็มีเงาหนึ่งพุ่งเข้ามา กระโดดใส่ตัวมารดาหลี่ แล้วก็ยกหมัดทุบลงบนตัวเธอ จนเธอร้องโหยหวนขึ้นมาทันที

อวิ๋นซานอึ้งไป คนที่คล่อมอยู่บนตัวมารดาหลี่เป็นเด็กสาวคนหนึ่ง รูปร่างท้วม ใบหน้ากลม ตาเล็ก ๆ ดูคล้ายกับใครบางคนมาก

“เหวยเสวี่ย หยุดเดี๋ยวนี้”

เหวยเจาวิ่งเข้ามาดึงเด็กสาวออกจากตัวมารดาของหลี่เว่ยเหอ

อวิ๋นซานเพิ่งรู้สึกตัว ใช่ เมื่อกี้เธอควรจะเข้าไปแยกทั้งคู่ออกจากกัน แต่พอเห็นมารดาหลี่ร้องโอดโอยก็รู้สึกสะใจ

“พี่สะใภ้ นี่น้องสาวผม ไม่ได้ทำให้คุณตกใจใช่ไหมครับ?” เหวยเจาพูดกับอวิ๋นซานอย่างเกรงใจ

ทำได้ดีมาก!

อวิ๋นซานมองไปทางเด็กสาว “ไม่ ฉันต้องขอบคุณเธอมากกว่า ไม่อย่างนั้นคนที่จะถูกตีคือฉันเอง”

มารดาหลี่ยังคงนอนอยู่บนพื้น ร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดพลางกล่าวหาอวิ๋นซานว่าเป็นฆาตกร

เพราะตอนนี้เป็นช่วงเวลาเที่ยง บ้านพักคนงานจึงมีผู้คนอยู่เยอะ พอได้ยินเสียงเอะอะโวยจึงพากันวิ่งออกมาดูเหตุการณ์อย่างรวดเร็ว

มารดาหลี่อายุราวห้าสิบกว่า ผมบนศีรษะขาวไปครึ่งหนึ่งแล้ว เธอแต่งตัวเรียบง่าย การที่เธอนอนร้องไห้คร่ำครวญอยู่บนพื้นแบบนี้ ทำให้ง่ายที่จะกระตุ้นความเห็นอกเห็นใจของฝูงชน ทันใดนั้นก็มีคนเริ่มตำหนิอวิ๋นซาน กล่าวหาว่าเธอเป็นพวกชอบใช้กำลังทำร้ายผู้คน