ตอนที่ 9 ละเมอ
ด้วยการใช้ เข็มเขี้ยวั กับเืั ในการสักยันต์ เพื่อปลุกลมปราณให้ตื่นขึ้นมาเช่นนี้ ลู่หาน ที่อายุยังน้อยและร่างกาย กับอวัยวะภายใน เส้นชีพจรลมปราณ ยังไม่เติบโตแข็งแรงดี จึงต้องมีผลกระทบกลับมาแน่นอน แต่หากมองอีกด้าน ก็คือ การฝึกฝน อดทนต่อความเ็ป เพื่อให้ได้รับพลังที่ทรงพลัง ความแข็งแกร่งของลมปราณกว่าปกติทั่วไปก็ถือว่าคุ้มค่ายิ่งนัก
เข็มเขี้ยวั ที่ถูกเจาะเข้าสู่ร่างกาย เพื่อทำการสักยันต์แต่ละครั้ง จะมีพลังปราณัที่หลงเหลือไว้ในเข็มแล่นผ่านเข้าสู่ร่างกายด้วย ซึ่งเป็สิ่งที่คนธรรมดายากที่จะทานทนรับไหว แล้วเด็กน้อยแบบลู่หาน ย่อมต้องเ็ปทรมานแสนสาหัสราวกับเส้นลมปราณจะฉีกขาดเลยทีเดียว เมื่อต้องเจอพลังลมปราณัที่ไม่ใช่พลังปราณดั้งเดิมของตนเองแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย เพื่อช่วยกระตุ้นเปิดเส้นลมปราณของตนเองแล้วยังผสานรวมเข้ากับลมปราณของตนอีกด้วย จะเปรียบดั่งน้ำที่ช่วยเข้าไปเติมเต็มร่าง แต่ร่างกายนี้ยังมีขนาดเล็กบอบบางอยู่พร้อมที่จะฉีกขาดได้ตลอดเวลา จึงต้องทำแบบค่อยเป็ค่อยไป เพื่อให้ร่างกายปรับสภาพเส้นชีพจรลมปราณให้เสถียรเสียก่อน
ส่วนเืั ก็เป็เหมือนกับน้ำหมึกในการสักยันต์ ที่จะช่วยเพิ่มประสิทธิภาพของลวดลายรูปแบบยันต์ให้ทรงพลังมากยิ่งขึ้น จึงไม่สามารถจะผิดพลาดได้เลย ไม่งั้นหากลวดลายรูปแบบยันต์ออกมาผิดเพี้ยน บิดเบี้ยวแตกต่างจากลวดลายรูปแบบยันต์ปกติ จะทำให้เืัไม่สามารถดึงความสามารถออกมาใช้ได้เต็มที่สมบูรณ์
"ฮึก"
ลู่หานที่ตอนนี้รับรู้ได้ถึงการเปลี่ยนแปลงภายในร่างกายของตนเอง มีพลังงานบางอย่างพวยพุ่งออกมาจากจุดตันเถียน แล้วลวดลายยันต์ก็เปล่งแสงขึ้นมา ราวกับกำลังประสานพลังปราณของตนเองอยู่ มีพลังบางอย่างที่กำลังแทรกซึมเข้าสู่ปราณของตนเอง เป็พลังัที่ได้มาจากเข็มเขี้ยวั โดยผสานเข้ากับปราณในจุดตัดเถียนของตนเองอย่างต่อเนื่อง
"สมกับเป็พลังั แค่เศษเสี้ยวของพลังที่หลงเหลือเอาไว้ในเข็มเขี้ยวั ก็ยังรุนแรงขนาดนี้ ช่างทรงพลังยิ่งนัก"
ลู่หาน ที่รับรู้ได้ถึงการเปลี่ยนแปลงบางอย่างของพลังปราณที่ถูกปลุกขึ้นมา ว่าแผ่กลิ่นอาย ออร่าอันทรงพลังอยู่ด้วย ซึ่งต่อไปนี้ปราณของลู่หานจะถูกนำออกมาใช้เข้าประสานกับลวดลายรูปแบบยันต์จะต้องทรงพลังมีอานุภาพเพิ่มขึ้นแน่
เืัที่เป็รูปแบบลวดลายยันต์ ถูกกระตุ้นจนเปล่งแสงสีแดงฉานออกมา ราวกับัผงาดที่แสดงตัวตนออกมา ราวกับสิ่งมีชีวิตที่อยู่เหนือสิ่งมีชีวิตอื่นๆทั้งปวล ที่จะไม่ยอมก้มหัวให้ใครหรืออำนาจผู้ใดเด็ดขาด
"คุณหนู เสร็จยังค่ะ"
เสียงสาวใช้ เรียกออกมาดังจากที่ดวงจันทร์ปรากฏออกมาบนท้องฟ้า เป็สัญญาณของเวลายามราตรีเรียบร้อยแล้ว แต่จนป่านนี้คุณหนูของตนกับยังไม่ปรากฏตัวออกมา หรือมีเสียงตอบรับแต่อย่างใด
"คุณหนู ขออนุญาตเข้าไปนะค่ะ"
สาวใช้ ที่เรียกอยู่นาน หลังจากรอสัญญาณตอบกลับ กับมีแต่ความเงียบที่ไร้วี่แววของเสียงแต่อย่างใด จนเริ่มเป็ห่วงออกมา กลัวว่าจะมีเื่ไม่ดีเกิดขึ้นกับคุณหนูตนเองภายในห้อง จึงตัดสินใจเปิดประตูเพื่อเข้าไปดูทันที
"เกิดอะไรขึ้นค่ะ คุณหนู"
สาวใช้ รีบเข้าไปดูอาการอย่างรวดเร็ว เมื่อพบเห็นร่างอิดโรย มีเหงื่อออกมาจำนวนมากของลู่หานที่กำลังนั่งสมาธิเพื่อปรับสภาพลมปราณภายในร่างกายให้เสถียร มีเืซึมไหลออกมาที่ปาก และตามตัวเล็กน้อย หลังจากที่ได้ทำการสักยันต์เสร็จเรียบร้อยแล้ว และผสานพลังัเข้ากับปราณของตน แล้วเืัที่หลอมรวมกับลวดลายยันต์บนหน้าท้องตรงจุดตันเถียนตัวเองสมบูรณ์แล้ว
"ข้าสบายดี แค่เหนื่อยนิดหน่อย พักผ่อนสักพักก็หาย"
ลู่หาน ตอบอย่างอ่อนแรง และพยายามจะลุกขึ้นไปนอนที่เตียง แต่ด้วยกำลังอันอ่อนล้ายังไม่ฟื้นตัวดีจึงทรุดลงไปกับพื้นอีกรอบ
"คุณหนูอย่าฝืนเลย เดี้ยวข้าช่วยประคองคุณหนู"
ลู่หานที่ลองพยายามฝืนลุกไปที่เตียงนอน 2-3 ครั้ง แต่ก็ยังไม่อาจจะพยุงตัวเองไหว ต้องให้สาวใช้ช่วยเข้ามาประคองตัวเอาไว้
"สวยจัง"
ลู่หาน ที่มีโอกาสได้ใกล้ชิดสาวใช้เหยาเหยาครั้งแรก หลังจากที่ไม่เคยมองแบบใกล้ชิดอย่างละเอียดแบบนี้มาก่อนเลยั้แ่มาอยู่ในตระกูลนี้ จึงเห็นใบหน้าที่ชัดเจน แม้จะมีแผลจากของมีคมฟันเต็มหน้า มีแผลพุพองตามใบหน้า จนดูน่าเกลียด แต่เค้าโครงของใบหน้ายังคงรูปความงามเอาไว้
"คุณหนู ท่านละเมออยู่หรอค่ะ"
สาวใช้เหยาเหยา ที่ได้ยินคุณหนูตนเองอุทานออกมา จึงรู้สึกใ แต่ก็ไม่อาจคิดได้ว่าคุณหนูจะมาชมเชยตนเองทั้งที่มีใบหน้าอัปลักษณ์เช่นนี้แน่ อาจจะชมดวงจันทร์อย่างค่ำคืนนอกหน้าต่างอยู่ก็ได้
ลู่หาน แม้จะไม่ค่อยมีโอกาสใกล้ชิดหญิงสาวมากนัก แต่จากการเดินทางติดตามอาจารย์ไปทั่ว พบเจอหญิงสาวแต่ละแห่งมากมาย จึงพอคาดเดาได้ว่าใบหน้าสาวใช้เหยาเหยาแต่ก่อนที่จะเกิดแผลอัปลักษณ์พวกนี้ ต้องเป็คนที่มีใบหน้างดงาม เป็ที่หมายปองของชายหนุ่มแน่นอน
ใบหน้าของสาวใช้ เหยาเหยา ที่กระทบแสงจันทร์ กลิ่นหอมตามตัวบนร่างกาย เค้าโครง รูปลักษณ์อันบอบบาง นิ่มนวลของสาวใข้ เหยาเหยา ก็ทำให้ชายหนุ่มแทบทุกคนบนโลกตกหลุมรักได้เลย
"แผลบนใบหน้าเ้าได้มายังไงกัน"
ลู่หาน ที่ถามออกมาด้วยความสงสัย ซึ่งลู่หานไม่เชื่อว่า แผลบนใบหน้าหญิงสาวจะมีมาั้แ่เกิด แต่ต้องโดนใครบางคนเล่นงานแน่ ไม่มีทางที่คนสติดีที่ไหนจะมาทำร้ายใบหน้าของตนเองได้ โดยเฉพาะหญิงสาวที่รักความสวย ความงามราวกับเป็ส่วนนึงของชีวิต ไม่มีทางจะทำร้ายใบหน้าตนเองเช่นนี้แน่ ต้องมีสาเหตุอะไรบางอย่างอยู่เื้ัใบหน้าอัปลักษณ์ของสาวใช้เหยาเหยาคนนี้แน่
"แผลพวกนี้ คือว่า ข้าบังเอิญได้มาจากการทดลองเข้าห้องครัว เพื่อทำอาหารให้คุณหนูทานน่ะค่ะ เลยทำให้มีดครัวกระเด็นมาบาดหน้า แล้วถูกน้ำร้อนลวดบนใบหน้า"
สาวใช้เหยาเหยา ตอบแบบอ้ำอึ้ง เมื่อไม่คิดว่าจะถูกถามออกมาเช่นนี้อีก ทั้งที่ตนเองเคยตอบไปแล้ว แต่พอมาคิดดูดีๆก็จำได้ว่า ตอนนี้คุณหนูความจำเสื่อมเลยไม่แปลกที่จะจำคำตอบเมื่อก่อนที่ตนเองเคยตอบเอาไว้ไม่ได้ จึงอธิบายออกมาตอบใหม่อีกครั้ง