ก่อนจะถึงเวลาเข้าเรียน เจียงมั่วตอบตกลงกับซือหานเฟยไปเรียบร้อยแล้ว ฉีอิ้นหรานเท้าคางมองเธอพลางกวาดสายตาตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะเหน็บแนม "เธอเนี่ยนะจะไปเต้น? อย่าขึ้นไปให้เสียสายตาคนอื่นเลยดีกว่า"
เจ้าอ้วนที่นั่งแถวหน้าได้ยินแบบนั้นก็เอนหลังพิงพนักเก้าอี้กระซิบเบา ๆ "จริง ๆ ผมว่าพี่มั่วก็สวยดีออกนะ ต่อให้ขึ้นไปยืนขยับตัวมั่ว ๆ บนเวทีก็ยังน่าดูอยู่ดี"
แต่สิ่งที่ได้รับตอบกลับมาคือลูกถีบของฉีอิ้นหราน ที่ซัดเข้าใส่เก้าอี้ของเขาอย่างแรง
เจียงมั่วตบหลังเขาเบา ๆ พลางชมอย่างอารมณ์ดี "เจ้าอ้วน นายนี่ตาถึงเหมือนกันนะเนี่ย! เออ ว่าแต่นายชื่ออะไรเหรอ? เรียกแต่เจ้าอ้วน ๆ ตลอด ฉันรู้สึกว่ามันไม่ค่อยสุภาพเท่าไหร่"
เจ้าอ้วนยิ้มตาหยี "ผมชื่อเกาเฟิงครับ"
เจียงมั่วพยักหน้ารับ "อืม ชื่อเหมาะกับนายดีนะ"
"เหอะ ดีแต่ซื้อใจคน" ฉีอิ้นหรานเบ้ปากอย่างเหยียดหยาม เขาบิดขี้เกียจจนเผลอปัดหนังสือบนโต๊ะร่วงไปเกือบครึ่งก่อนที่จะเตะเก้าอี้ของเกาเฟิงอีกรอบด้วยความหงุดหงิด
จากนั้นก็สั่งเสียงเข้มแกมบังคับว่า "เจ้าอ้วน เก็บหนังสือขึ้นมาให้หน่อย"
พูดจบเขาก็ฟุบลงกับโต๊ะเพื่อนอนต่อทันที
เจียงมั่วขมวดคิ้วบ่นพึมพำเสียงเบา "ตัวเองทำหนังสือตกแท้ ๆ ทำไมต้องให้คนอื่นเก็บให้ด้วย? คนไม่รู้คงนึกว่าเป็นคนพิการที่ขยับตัวไม่ได้ซะอีก!"
สิ้นคำพูดนั้น ฉีอิ้นหรานก็ฟาดหนังสือลงบนโต๊ะของเธอเสียงดังด้วยความโมโหทันที ส่วนเกาเฟิงแอบยกนิ้วโป้งให้เจียงมั่วอย่างนับถือ พลางชำเลืองมองฉีอิ้นหรานอย่างระมัดระวัง ก่อนจะกระซิบเสียงเบา "พี่มั่ว พี่โคตรเจ๋งเลย! ทั่วทั้งอวี้เต๋อมีแค่พี่คนเดียวนี่แหละที่กล้าพูดกับเดือนโรงเรียนอย่างฉีอิ้นหรานแบบนี้"
เจียงมั่วส่ายหน้า นึกในใจว่าไม่ใช่เธอคนเดียวหรอก ฮั่วจิ่งยังด่าฉีอิ้นหรานคำก็ไอ้โง่ สองคำก็ไอ้โง่อยู่เลย!
ช่วงเย็นหลังเลิกเรียน เจียงมั่วเพิ่งเก็บกระเป๋าเสร็จก็พบว่ากู้หลิงเยว่มายืนดักหน้าเธออีกครั้ง เพียงแต่กู้หลิงเยว่ในตอนนี้ดูแปลกไปเล็กน้อย เธอหอบหนังสือเดินตามหลังเจียงมั่วต้อย ๆ อย่างว่าง่ายโดยไม่พูดไม่จา
เจียงมั่วเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็รู้สึกรำคาญเต็มทน เลยหันกลับไปมองกู้หลิงเยว่แล้วถามออกไปตรง ๆ "เธอต้องการอะไรจากฉันกันแน่?"
กู้หลิงเยว่เม้มปาก ดวงตากลมโตเบิกกว้างกะพริบปริบ ๆ ดูน่าสงสารจับใจ "พวกเราเป็นพี่น้องกันนี่นา กลับบ้านด้วยกันก็ปกติไม่ใช่เหรอ?"
เจียงมั่วส่งเสียงจิ๊ปาก วันนี้พระอาทิตย์คงขึ้นทางทิศตะวันตกแน่ ๆ กู้หลิงเยว่ถึงขั้นพูดได้แล้วว่าพวกเธอเป็นพี่น้องกัน! เธอโบกมือปัด ๆ พลางถอยหลังไปสองก้าว "หยุดเลยกู้หลิงเยว่ อย่าทำแบบนี้ ฉันเริ่มจะกลัวแล้วนะเนี่ย"
กู้หลิงเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง นึกไม่ถึงว่าเจียงมั่วจะมีปฏิกิริยาแบบนี้ เธอกระชับอ้อมแขนที่กอดหนังสือแน่นขึ้น แล้วแกล้งเอ่ยปากหยั่งเชิง "เจียงมั่ว พ่อบ้านติดต่อไปหาเธอหรือเปล่า? ตอนนี้เขาขับรถมารับที่โรงเรียนแล้วใช่ไหม?"
เจียงมั่วเหลือบมองกู้หลิงเยว่ด้วยความแปลกใจ แล้วก็สังเกตเห็นว่ารองเท้าที่เท้าของเธอ แม้จะเช็ดทำความสะอาดมาอย่างดีแต่ก็ยังพอมองเห็นรอยเหยียบจาง ๆ อยู่สองสามจุด พอหันไปมองท่าทางกระสับกระส่ายของกู้หลิงเยว่ เจียงมั่วก็หรี่ตาพลางครุ่นคิด จากนั้นก็หัวเราะออกมาทีหนึ่ง "กู้หลิงเยว่ วันนี้เธอคงไม่ได้นั่งรถเมล์มาโรงเรียนหรอกใช่ไหม?"
ร่างกายของกู้หลิงเยว่แข็งทื่อ นิ้วมือจิกเข้าหากันแน่นขึ้นอีก เธอเอาแต่ก้มหน้า ไม่กล้าเงยขึ้นมองสีหน้าของเจียงมั่วในตอนนี้เลยสักนิด
ผ่านไปครู่หนึ่ง เจียงมั่วก็แกล้งทำน้ำเสียงเสียดาย "โธ่... งั้นคงไม่สะดวกแล้วล่ะ เพราะตอนนี้ฉันยังไม่มีแผนจะกลับบ้านตระกูลกู้เลย โทษทีนะ ฉันคงให้เธอติดรถไปด้วยไม่ได้หรอก"
กู้หลิงเยว่เงยหน้าขวับจ้องเจียงมั่วตาเขม็ง รอบข้างยังมีคนตั้งเยอะแยะ ยัยนี่กล้าพูดคำนี้ออกมาได้ยังไง? ความรู้สึกอับอายพลุ่งพล่านขึ้นมาในใจทันที มือของเธอสั่นระริกด้วยความโกรธจัด
เจียงมั่วไม่สนใจกู้หลิงเยว่อีก เธอเดินดิ่งไปทางตึกเรียนมัธยมต้นอย่างรวดเร็ว
กู้หลิงเยว่ยืนชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นแบบนั้นก็เดินตามอีกฝ่ายไปเช่นกัน
พอฮั่วจิ่งเห็นเจียงมั่วโผล่มาหน้าห้องเรียน ก็รีบย่อตัวลงต่ำพลางหิ้วกระเป๋าทำท่าลับ ๆ ล่อ ๆ เตรียมจะย่องหนีออกทางประตูหลัง เขาแอบเหลียวหลังกลับมามองแวบหนึ่ง พอเห็นว่าเจียงมั่วยังคงมองหาคนอยู่ตรงประตู ก็แอบดีใจในใจ รีบเร่งฝีเท้าให้ไวขึ้น ขอแค่ก้าวสุดท้ายนี้เขาก็จะรอดพ้นวิกฤตแล้ว!
แต่จู่ ๆ ก็มีเงาร่างหนึ่งทอดลงมาบังตรงหน้า ฮั่วจิ่งจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะเจอเจียงมั่วยืนกอดอกดักอยู่ตรงหน้า แถมยังเย้าแหย่เขาด้วยสีหน้าผู้ชนะ "ไม่ได้เจอกันแค่วันเดียว ไม่เห็นต้องก้มกราบทำความเคารพฉันชุดใหญ่ขนาดนี้เลย"
ฮั่วจิ่งรีบยืดตัวลุกขึ้นยืนถลึงตาใส่เธอทีหนึ่ง "พี่อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย นั่นมันยุทธวิธีการเคลื่อนไหวต่างหาก"
เขาพูดก่อนจะชำเลืองมองไปข้างหลังเจียงมั่วพลางขมวดคิ้ว "แล้วยัยผู้หญิงที่ตามหลังมานั่นมากับพี่เหรอ? บอกไว้ก่อนนะ ผมช่วยเคลียร์ให้พี่ได้แค่คนเดียว ส่วนยัยนั่นพี่รีบไล่ไปไกล ๆ เลย"
ขืนให้อารองรู้เข้าว่าเขาพาผู้หญิงกลับบ้านพร้อมกันทีเดียวสองคน มีหวังเขาได้กลายเป็นคนไร้บ้านแน่!
เจียงมั่วส่ายหน้า "ช่างเธอเถอะ เออ แล้วข้อความที่ฉันส่งให้วันนี้น่ะ ทำไมไม่ตอบ?"
ฮั่วจิ่งก้มมองพื้นด้วยความร้อนตัว ก่อนจะรีบเอามือล้วงกระเป๋าทำเป็นไขสือ "หือ? พี่ส่งข้อความมาหาผมด้วยเหรอ? วันนี้ผมไม่ได้แตะโทรศัพท์เลย ไม่เห็นรู้เรื่องเลย" พูดจบเขาก็เงยหน้าขึ้นเจอเจียงมั่วที่กำลังจ้องมาด้วยสายตาจับผิด
"จริงเหรอ? งั้นอั่งเปาที่ฉันส่งไปโดนหมาที่ไหนกดรับไปล่ะ?"
พอได้ยินแบบนั้น ฮั่วจิ่งก็ถึงกับหน้าแตกยับเยิน เขาเกาหัวแกรก ๆ พลางหัวเราะแก้เก้อตาใส "ก็พี่ส่งมาตั้งเยอะแยะจนผมตาลายไปหมด สู้ให้พี่มาคุยกับผมต่อหน้าเลยดีกว่า!"
เจียงมั่วพยักหน้ารับพลางยกยิ้มอย่างมีเลศนัย "ได้ งั้นตกลงตามนี้!"
ฮั่วจิ่งเพิ่งมารู้ตัวทีหลังว่า เมื่อกี้... เขาเผลอขุดหลุมฝังตัวเองเข้าให้แล้ว!
สุดท้ายทั้งสองคนก็เดินมาจนถึงหน้าโรงเรียน และมีรถของฮั่วหลินเชินจอดรออยู่ก่อนแล้ว เมื่อกู้หลิงเยว่ที่รีบเดินตามมาติด ๆ เห็นทั้งคู่ขึ้นรถ เธอก็เดินไปหยุดอยู่ตรงประตูรถด้วยท่าทางอึกอัก
เธอไม่อยากไปเบียดบนรถเมล์อีกแล้ว แค่นึกถึงสภาพเมื่อเช้าก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาทันที ยังไงเจียงมั่วก็ต้องกลับบ้าน เดินตามยัยนี่ไปไม่มีทางพลาดแน่
เพียงแต่...ทำไมประตูรถบานนี้ถึงเปิดไม่ออกล่ะ?
ใบหน้าของกู้หลิงเยว่ฉายแววขัดเขิน วินาทีนั้นกระจกรถก็ค่อย ๆ เลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเยาะเย้ยของฮั่วจิ่ง
"โห เธอเป็นอะไรปะเนี่ย? ฉันไม่เคยเจอใครหน้าหนาเท่าเธอมาก่อนเลย เดินตามพวกเรามาตลอดไม่พอ นี่ยังไม่ได้ชวนสักคำ แล้วมาดึงประตูรถทำไม?"
ใบหน้าของกู้หลิงเยว่แดงก่ำอึกอักอยู่นาน กว่าจะแค่นคำพูดออกมาได้คำหนึ่ง "ฉัน...ฉันมากับเจียงมั่วนะ"
ฮั่วจิ่งได้ยินก็ขำพรืด "มั่วแล้ว เจียงเสี่ยวมั่วยังไม่เคยยอมรับเลยด้วยซ้ำ"
กู้หลิงเยว่ได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งหน้าแดงด้วยความอับอายจนทำตัวไม่ถูกยิ่งกว่าเดิม ฮั่วจิ่งมองเธอด้วยความรำคาญใจมากขึ้น ก่อนจะเอ่ยปากไล่ "ถอยออกไปหน่อย ระวังล้อรถจะทับเท้านะ ถ้าทับขึ้นมาฉันไม่รับผิดชอบด้วย!"
สิ้นคำพูดนั้น รถยนต์คันนั้นก็แล่นฉิ่วจากไปต่อหน้าต่อตากู้หลิงเยว่ทันที ทำเอากู้หลิงเยว่ได้แต่ยืนบื้ออยู่ตรงนั้น ความน้อยเนื้อต่ำใจและความโกรธแค้นประดังเข้ามาในอก เธอหันมองซ้ายมองขวา พอเห็นว่าไม่มีใครสังเกตเห็นด้านนี้ ถึงได้ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
บนรถ ฮั่วจิ่งหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูกระทู้ที่ปักหมุดไว้ในเว็บบอร์ดโรงเรียน เขาจงใจขยายรูปถ่ายใบนั้นให้ใหญ่ขึ้น ก่อนจะถามด้วยสีหน้าจริงจังว่า "เจียงเสี่ยวมั่ว พี่อธิบายมาเลยนะว่านี่มันเรื่องอะไรกัน? พี่กับไอ้โง่ฉีอิ้นหรานนั่นแอบมีซัมติงอะไรปิดบังอยู่ใช่ไหม?"
พูดไปฮั่วจิ่งก็ทำหน้าฟัดเหวี่ยงอย่างไม่สบอารมณ์ "ก่อนหน้านี้พี่เพิ่งบอกกับผมอยู่หยก ๆ ว่าอารองของผมต่างหากที่เป็นผู้ชายในฝันของพี่!"
2K
