@ CLUB 94
“ฮัลโหล พวกแก มาหาเราหน่อยได้มั้ย~”ฉันโทรเข้าไปในกลุ่มไลน์ ที่เป็กลุ่มเฉพาะของพวกเราผองเพื่อนแก๊งสามซ่าเสียงฉันสั่นเล็กน้อย และดูไม่มีชีวิตชีวา
ตอนนี้ฉันอยู่ที่คลับแห่งหนึ่ง อยู่แถวๆ มหาวิทยาลัยที่ฉันเรียนอยู่คลับแห่งนี้ขึ้นชื่อในย่านนี้เลยก็ว่าได้ ฉันมาก่อนใครเพื่อน ไม่มีใครเลยนอกจากโต๊ะฉันโต๊ะเดียว
ตอนนี้มันเป็เวลาหกโมงครึ่ง ใครเขาจะมาเวลานี้ล่ะ ก็มีแต่คนอกหักอย่างฉันนี้ล่ะที่มา!
“แกอยู่ไหน!? เป็อะไร!? ทำไมเสียงแปลกๆ!?”เหมยยิงคำถามออกมาเป็ชุดใส่ฉัน เสียงนางดูเป็ห่วงฉันเอามากๆ
“CLUB 94” ฉันบอกสถานที่ที่ฉันอยู่ คลับนี้ชื่อว่า ‘94’
“บอกให้ครบสิวะ! โต๊ะที่นั่งด้วย!” แพรวส่งเสียงดังสวนกลับมา
“โซนวีไอพี เดินมาก็เจอเองแหละ” ฉันแทบจะไม่อยากพูดอะไรแต่ก็ต้องพูดออกไป เพราะไม่งั้นพวกมันทั้งสองได้ด่าเช็ด จากนั้นก็กดวางสายไป
ตอนนี้น้ำตาของฉันไม่ไหลแล้ว แต่ก็ยังคงเศร้าอย่างบอกไม่ถูก เหมือนอยากจะร้องไห้แต่ก็ร้องไม่ออก
ฉันนึกสงสัยตัวเองว่าเหมือนกัน ว่าทำไมถึงร้องไห้น้อยจังคงเป็เพราะฉันร้องมาตลอดแหละมั้ง น้ำตาคงหมดแล้ว
ที่ฉันมาคลับในวันนี้กะจะมา ดื่ม ดื่ม ดื่ม และดื่ม ดื่มครั้งเดียวแล้วก็มูฟออน จากนั้นก็เดินต่อ ไม่กลับหันหลังแน่นอน!!!
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป เพื่อนทั้งสองของฉันมาเร็วกว่าที่คิด
“ริน!!!” แพรวกับเหมยเรียก เสียงเรียกด้วยความเป็ห่วงฉันฟังมันออก
ฉันเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอโทรศัพท์ ฉันไม่ได้ดูอะไรทั้งนั้นฉันนั่งไล่ลบรูปของพี่วิน ลบมันออกให้หมด จะได้ไม่ต้องเห็นหน้า เห็นแล้วรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ
ฉันว่างโทรศัพท์ลงทันที ที่ได้ยินเสียเพื่อนทั้งสองของฉันใบหน้าของฉันเป็อย่างไรตอนนี้ฉันก็บรรยายไม่ถูกให้เพื่อนทั้งสองของฉันอธิบายเอาเอง
เมื่อเพื่อนทั้งสองเห็นหน้าฉัน ตาที่บวมเป่ง ปากที่คว่ำลง ใบหน้าเหมือนเด็กที่ผ่านการเสียใจมายกใหญ่พวกนางรีบวิ่งมาหาฉันที่ทำหน้าเ่าั้ทันที
“แก!!!… เป็อะไร บอกพวกกูมาเดี๋ยวนี้!”เพื่อนทั้งสองนั่งลงข้างๆ ประกบซ้ายคน ขวาคน
ฉันพูดอะไรไม่ออก ปากนี้ คว่ำลงมากกว่าเดิม แววตาของฉันตอนนี้จู่ๆมันก็เอ่อล้นด้วยน้ำใสๆ จนเต็มเบ้าตาทั้งสองของฉันเรียบร้อย
ก่อนหน้านี้ ฉันบนในใจว่าทำไมถึงได้ร้องไห้น้อยจัง แต่พอมาตอนนี้ตอนที่ฉันไม่อยากจะร้องไห้ แต่พอเห็นหน้าพวกนาง เพื่อนของฉัน ฉันกลับกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่
ฮือ ฮือ ฮือ .... เสียงสะอื้นไห้ของฉันเริ่มขึ้น
ฉันไม่เคยเล่าเื่ที่พี่วินทำร้ายจิตใจของฉันให้พวกนางทั้งสองฟังมาก่อนเลยหากฉันบอกเื่ที่ฉันพบเจอมาตลอดที่คบกับพี่วิน จะมีเพื่อนคนไหนรับได้บ้างฉันไม่้าให้พวกนางทั้งสองเป็ห่วง จะไม่เคยที่จะเล่านักฟัง
เพื่อนทั้งสองของฉัน ใช้มือเขย่าที่แขนของฉันกันคนละข้าง “บอกมา!!! เกิดอะไรขึ้น!!!”
ฉันมองหน้าเพื่อนทั้งสองของฉัน ฉันตัดสินใจบอกออกไป “กูเลิกกับพี่วินแล้ว!!!” เพื่อนทั้งสองตาเบิกโพลงใ ทั้งสองไม่คาดคิดว่าจะเป็อย่างนี้
“เกิดอะไรขึ้น! อีพี่วินทำอะไรแก!” แพรวแยกเขี้ยวมองฉันอย่างคาดขั้นขอคำตอบส่วนแพรวไม่ได้พูดอะไร ได้แต่บีบมือฉันเบาๆ เป็การส่งกำลังใจ
พวกเราต่างมองหน้ากัน ส่งสายตาที่เป็ห่วงให้กันและกันออกมาแทนคำพูดเพื่อนกันไม่ต้องพูดอะไรมากก็เข้าใจภาษากายของกันและกันได้ไม่ยาก
ฉันยังไม่ได้เล่าอะไร มีเพียงแค่คำว่า //กูเลิกกับพี่วินแล้ว!!// น้ำตาฉันก็ไหลออกมาทันทีน้ำตาที่ฉันพยายามกลั่นเอาไว้ั้แ่ที่ฉันเห็นหน้าเพื่อนทั้งสอง
เหมยกับแพรวกอดฉันเอาไว้ตรงกลางระหว่างพวกนาง พร้อมกับลูบหัว ลูบหลังของฉัน เหมือนเห็นฉันเป็เด็กๆ ที่กำลังเสียใจอย่างสุกซึ้ง ฉันก็ปล่อยโฮแทบจะในทันที
“ริน!!!อย่าร้อง” เหมยเอ่ยขึ้น ซึ่งเป็คำพูดที่สวนทางกลับแพรว “แก ...ร้องออกมาเถอะ ร้องเสร็จ จะได้ไม่ต้องเสียใจอีก!!!”
ฉันยิ่งปล่อยเสียงร้องไห้ดังมากขึ้นเมื่อได้ยินแพรวพูดออกมาอย่างนั้น “ยัยแพรวา!!! ...เห็นไหม ร้องไห้ใหญ่เลย ... โอ๋ๆๆๆ....” เหมยเสียงดัง พร้อมทำตาดุใส่แพรว แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ และปลอบเพื่อนต่อไป
//แพรวา คือชื่อเต็มของแพรว//
ฉัน ... ตอนนี้ ร้องไห้หนักกว่าตอนที่อยู่คอนโดพี่วินเสียอีกร้องจนไม่สามารถร้องได้อีกแล้ว ตาบวมมากกว่าเดิม เพื่อนทั้งสองปลอบฉันจนฉันสามารถกลับเข้าสู่โหมดปกติได้แล้ว
“ไหน!เกิดอะไรขึ้น เล่ามาให้หมดเลย!!!” แพรวตั้งคำถามทันทีที่เห็นฉันตั้งสติได้แล้ว
เมื่อฉันได้ระบายด้วยการร้องไห้ ฉันจึงเริ่มเล่าว่ามันเกิดอะไรขึ้นพี่วินเป็ยังไง และเพราะอะไรฉันถึงได้เลิกกับเขา
“อือ~ พี่วินเขา ...บลา บลาบลา ...” ฉันเล่าเื่ทั้งหมดออกมา
“เื่ทั้งหมดก็เป็อย่างนี้ล่ะ ... พวกแกว่าฉันโง่หรือเปล่าที่ทนเขาขนาดนี้”ฉันถามกลับถึงสิ่งที่ฉันทนทำไปั้แ่ที่คบผู้ชายคนนี้
“โง่!!!” แพรวโพล่งออกมา นางมองหน้าฉัน คำสั้นๆ ที่นางส่งเข้าหูของฉันกระแทกสั้นกรามของฉันจนสั่น หน้าฉันนี้ชาเลยล่ะ
ฉันรู้!!!
โง่!!! คำนี้ชัด ชัดเสียยิ่งกว่าไอโฟนโปรแม๊กรุ่นล่าสุดที่ถ่ายหน้าฉันที่ไม่ต้องใช้โหมดความชัดในการถ่าย
“ยัยแพรว!!! แกจะพูดให้มันได้อะไรขึ้นมา” เหมยเพื่อนที่เป็สายซับและปลอบ ทำตาดุใส่แพรว
“เอ่อๆ ... หากไม่ยอมเสียโง่ จะรู้ได้ไงว่าไอ้ผู้ชายชาติชั่วคนนั้นมันนิสัยเลวขนาดนี้!!!” แพรวโมโหอย่างสุดไม่รู้จะสรรหาคำด่าอะไรออกมา ด่าเพื่อนไปแล้วต่อไปต้องด่าผู้!!!
แพรวเป็คนตรงๆ แต่เป็คนที่จริงใจพูดตรงไปตรงมา ไม่มีอ้อม หรือจะเรียกว่า ดุดันไม่เกรงใจใคร กันแพรวานี่ล่ะ
“ใช่แล้วริน เป็อย่างที่แพรวมันพูด แกทำเป็โง่เฉยๆ ฉันรู้ ...แต่ไม่ได้โง่อย่างที่เป็ เพียงแค่แก่รักเขา ... ดีแล้ว ดีแล้ว ที่แกมูฟออนออกมาได้ผู้ชายพันธุ์ทางอย่างนั้น หากเอามาทำพันธุ์ ตกนรกทั้งชาติเลยนะ”แพรวก็เป็คนพูดตรงเช่นกัน เพียงแค่คำพูดของนางดูจะสุภาพกว่า แต่หากจับใจความได้แม่ง!!! … มันคมกว่าใบมีดเสียอีก กรีดแต่ละที เล่นแล่ไปถึงกระดูก!!!
“อือ ... ขอบใจพวกแกมาก มีพวกแกกูรู้สึกดีขึ้นมาเป็กองเลยล่ะ”ฉันกอดเพื่อนทั้งสองของฉัน
ตอนนี้ ฉันรู้สึกดีขึ้นมากจริงๆ เมื่อมีพวกนางทั้งสองที่คอยเป็กำลังใจ
“วันนี้ พวกแกดื่มเป็เพื่อนฉัน ...” ฉันชูแก้วที่มีแอลกอฮอล์เพียวๆขึ้น มองไปยังเพื่อนทั้งสอง
แพรว และเหมย ยกแก้วชูขึ้นพร้อมกัน จากนั้นแก้วสามใบก็ชนกันพร้อมเสียงที่ดังออกมา
“ไม่เมาไม่กลับ!!!”
8K
