เคมี(หัวใจ) กับ นายวายร้ายวิศวะไฟฟ้า (อ่านฟรีทั้งเรื่อง)

       เช้าแล้ว….

        อันนา รู้สึกตัวขึ้นในตอนเช้า เงยหน้าขึ้นมองเพดานสีครีมของห้องพักตัวเองแสงแดดลอดผ่านม่านผ้าบาง ๆ สาดทาบลงมาบนปลายเตียง

        เธอค่อย ๆ ขยับตัว รู้สึกว่าอุณหภูมิร่างกายกลับมาเป็นปกติ อาการปวดหัวที่เล่นงานมาตลอดทั้งคืนก็เบาลงมาก

        แต่สิ่งที่ชัดเจนที่สุดไม่ใช่อาการไข้ที่หายไป—แต่เป็นความทรงจำเมื่อคืน

เธอจำได้ชัดว่า พีท อยู่เช็ดตัวให้เธอ...เขาเช็ดตัวให้เธอด้วยความอดทน และอยู่เป็นเพื่อนจนกระทั่งเธอเผลอหลับไป

         ในใจโหยหาและคิดถึงเขาเหลือเกิน เขาไม่ใช่นายคนกวนใจของเธออีกต่อไป แต่เขาคือคนที่เธอต้องการอ้อมกอด และการสัมผัส

        นี่ทำให้เธอหน้าแดงระเรื่อเธอไม่คิดว่าความฟุ้งซ่านอ่อนไหวจะเกิดขึ้นกับเธอ — อันนาผู้หญิงที่เคยเด็ดเดี่ยวและไม่เคยยอมให้ใครควบคุมหัวใจกลับกลายเป็นคนที่หวั่นไหวเพียงเพราะสายตาของเขาเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา ตอนนี้เธอมีแต่ความเขินอายและอารมณ์ของหญิงที่มีต่อผู้ชาย

        เธอลุกขึ้นจากเตียง เดินไปที่ห้องน้ำพบว่าผ้าขนหนูที่พีท ใช้เช็ดตัวให้เธอ ถูกซักและแขวนไว้อย่างเรียบร้อยบนราวเหมือนหลักฐานเล็ก ๆ ว่าเขาเคยมาที่นี่จริง ๆ ไม่ใช่แค่ความฝัน

แล้วทันใดนั้นความคิดหนึ่งก็แล่นวูบขึ้นมาในหัว

        “พ่อ…..แม่…..!!!”

เธอยังไม่ได้โทรหาแม่เลยตั้งแต่เมื่อวานเธอรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก มือยังสั่น ๆ จากความกังวล

        “ฮัลโหล แม่...คะ อาการพ่อเป็นยังไงบ้างคะ?”

เสียงของแม่จากปลายสายยังคงอ่อนแรงแต่มั่นคง

        “พ่อยังทรง ๆ จ้ะลูกหมอบอกว่าคงต้องอยู่โรงพยาบาลอีกหลายอาทิตย์ กว่าจะย้ายออกจาก ICUได้ ยังต้องเฝ้าอาการใกล้ชิดอยู่...”

คำพูดนั้นทำให้ใจเธอจมดิ่งลงอีกครั้งความรู้สึกไม่มั่นคงเริ่มไหลย้อนกลับมา

        “แม่คะ...ค่ารักษาของพ่อ... แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ…มีคนที่จะช่วยจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้พ่อค่ะ?”

        “หนูแค่ต้องทำงานเพื่อใช้หนี้เขา…แม่ไม่ต้องกังวลอะไรนะคะ หนูจะหาเงินมาให้ได้ ไม่ว่าจะต้องเหนื่อยแค่ไหนหนูทำได้ค่ะ”

        แม่เงียบไปครู่หนึ่ง และน้ำตาคลอเบ้าอย่างห้ามไม่อยู่ก่อนจะตอบด้วยเสียงแผ่วเบา พยายามปิดบังความเหนื่อยล้าในแววตา

        “ลูกแม่… ถ้าไม่มีเงินเราขายร้านของชำและเอาเงินมารักษาพ่อได้ แม่ไม่อยากให้หนูมาลำบากเลย”

        เสียงแม่สั่นเครือสะท้อนทั้งความรักและความเจ็บปวด

        อันนา เม้มปากแน่นพยายามไม่ให้น้ำตาร่วง

        “ร้านนี้ เป็นทั้งบ้านและมีความทรงจำของเราหนูไม่ยอมให้มันหายไปง่ายๆ หรอกค่ะ แม่เคยสอนหนูว่าเราต้องสู้ไปด้วยกันใช่ไหม? คราวนี้หนูขอสู้เอง แค่แม่อยู่ตรงนี้เป็นกำลังใจให้หนูพอแล้ว”

        แม่สะอื้นเบาๆไม่มีคำพูดใดในช่วงเวลานั้น มีเพียงเสียงหัวใจที่สื่อถึงกันและความรักที่ไม่ต้องการคำอธิบายใดๆ

อันนา หลับตาลงแน่น ๆ ในขณะเดียวกันเสียงของ พีท ก็ดังขึ้นในหัวเธออีกครั้ง

        “ถ้าเธอไม่ว่าอะไรฉันอยากไปเยี่ยมพ่อเธอด้วยนะ แล้ว... ค่าใช้จ่าย ฉันจัดการให้ได้ทั้งหมด”

        เธอไม่รู้ว่าคำพูดนั้นเขาพูดออกมาด้วยความสงสารความรับผิดชอบ หรือเพราะอะไร???... แต่เธอรู้ว่าเขาจริงใจและน้ำเสียงจริงจัง

        “แม่คะ แค่นี้ก่อนนะคะหนูต้องไปพรีเซ็นต์งานแล้วคะ ... หนูรักพ่อ แม่ และน้องมากนะคะ..” เธออดกลั้นน้ำตาเอาไว้ รอยยิ้มจาง ๆฝืนขึ้นบนใบหน้า

        “จ๊ะลูก ดูแลตัวเองนะ”เสียงแม่ยังดังตามมาเบา ๆ แต่เต็มไปด้วยความห่วงใย

        เมื่อคุยโทรศัพท์กับแม่เสร็จ อันนาก็เริ่มเตรียมตัวเธอเอง

        วันนี้เป็นวันสำคัญมาก

        วันพรีเซนต์โครงการวิจัยที่เธอกับพีทร่วมมือกันทำมาตลอดระยะเวลาหลายเดือน

        มันคือหนึ่งในโครงการระดับใหญ่ของมหาวิทยาลัยที่ถ้าชนะ เธอจะได้รับทุนทำงานวิจัยต่อ และมีโอกาสได้รับทุนศึกษาต่อต่างประเทศเพื่อจบปริญญาโทซึ่งหมายถึงโอกาสใหม่ ๆ ที่อาจเปลี่ยนชีวิตเธอและครอบครัวไปตลอด

        เธอรีบลุกขึ้น อาบน้ำและแต่งตัวใส่เสื้อเชิ้ตขาวกับกระโปรงสุภาพหน้ากระจกสะท้อนภาพหญิงสาวที่กำลังพยายามควบคุมหัวใจของตัวเอง

        แต่แววตากลับซ่อนความหวั่นไหวเอาไว้ไม่มิดอันนาเก็บผมขึ้นหลวมๆ ให้ดูเรียบร้อย มือสั่นนิดๆ ตอนหยิบเอกสารงานวิจัยทั้งหมดใส่กระเป๋าที่เธอใช้ประจำ

ก่อนจะก้าวออกจากห้องเธอหยิบมือถือขึ้นมา โทรหาพีท — เพื่อนัดหมาย

        ปลายนิ้วแตะหน้าจอเบาๆ ขณะรอสายใจเธอเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ

        “อย่าเขินนะอันนา… แค่เสียงเขาเอง”เธอบอกตัวเองในใจ แต่ก็รู้ดีว่า

        ต่อจากนี้ไป เธอกับเขา…ไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมโครงการวิจัยอีกต่อไป เธอกับเขาคือคนๆ เดียวกันแล้ว

        “ฮัลโหล ตื่นแล้วเหรอ?” เสียงเขาอ่อนโยน เหมือนคนที่กำลังยิ้มอยู่

        “อาการไข้ดีขึ้นแล้วใช่ไหม อันนา?” เขาถามต่อทันทีน้ำเสียงฟังเหมือนถามธรรมดา แต่แฝงด้วยความห่วงใยที่ไม่ปิดบัง

        “อืม ดีขึ้นเยอะแล้ว ขอบใจนายนะ...”เธอตอบเบา ๆ เสียงของเธออ่อนลงอย่างไม่รู้ตัวเมื่อได้ยินเสียงเขา

        “นี่…เอ่อ…พีท…วันนี้เจอกันที่หอประชุมนะพรีเซนต์โครงการวิจัยนะ”

        พีทหัวเราะนิด ๆ ทางสาย เสียงต่ำ ๆของเขาฟังแล้วชวนให้รู้สึกหวั่นไหวอย่างประหลาด

        “ไม่ให้ฉันซ้อมเลยเหรอ? อย่างน้อยก็ช่วยกันติวนิดนึงสิ…ติวอีกนิดได้ไหมล่ะ…ที่ห้องเธอก็ได้ไม่นาน?” เขาพูดด้วยน้ำเสียงกึ่งเจ้าเล่ห์ขับเน้นจังหวะคำว่า “ติว” จงใจจนเธอเนื้อกายของเธอขนลุกเกรียว

        “…นี่นาย…งานซีเรียส…นายยังจะมาทำเป็นเล่น…ไปเจอกันที่หอประชุมนะ…ฉันจะวางสายแล้ว”เธอตอบทั้งที่หน้าร้อนวูบขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว

        “เดี๋ยวๆ สิ…ไม่ได้เล่นนะ โอเคๆ”

        เสียงของเขาลดต่ำลงเล็กน้อย พร้อมเสียงหัวเราะเบาๆ

        “แค่คิดก็อยากพรีเซ็นต์ด้วยใกล้ๆ... แล้วละ…อืม…หลังจากพรีเซ็นต์เสร็จ…จากนั้นค่อยกลับมาให้ฉันสอน….ต่อที่ห้องเธอนะ” พีท ออกคำสั่งกับเธออีกครั้ง

        ““พีท!...นาย!!!” เธอร้องชื่อเขาออกมาเสียงหลงก่อนจะรู้สึกตัวและรีบกลบเกลื่อนรอยยิ้มที่มุมปาก

        “ฉันจะเข้าไปรับ” เขาหัวเราะนิด ๆแต่ก็ทิ้งท้ายเบา ๆ อย่างจริงจังจนเธอรู้สึกได้ถึงความหมายแฝงในเสียงนั้น

        “ไปเจอกันที่หอประชุมเลยเดี๋ยวฉันนั่งรถมอเตอร์ไซด์รับจ้างเข้าไป เดี๋ยวไม่ทัน” เธอพูดออกไปอย่างรีบร้อนหวังให้เขาหยุดความคิดที่จะมารับเธอแต่ในใจกลับรู้สึกถึงบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้

        “งั้นก็ได้…เจอกันนะ...อันนา…ฉันอยากเจอเธอ”เขาพูดชื่อของเธอด้วยน้ำเสียงที่แฝงความคิดถึงบางอย่าง ก่อนจะยิ้มบาง ๆเหมือนรู้ว่ามันจะต้องมีอะไรบางอย่าง

        “ดูแลตัวเองด้วย…ฉันเป็นห่วง” เขาพูดเสริมอีกครั้งแม้จะเป็นแค่ประโยคธรรมดาแต่จากการพูดแบบนั้นมันก็เหมือนจะบอกว่าเขาจะคิดถึงเธอมากแค่ไหน

        เธอเงียบไปแว๊บนึงแอบรู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง

        แค่การพูดคุยกันก็ทำให้เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังเคลื่อนไปช้าลง

        “อืม…แล้วเจอกัน..นายคนกวนใจ”เธอทิ้งท้ายคำพูดออกไปแบบห้วน ๆแต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกขัดแย้งระหว่างหงุดหงิดและอยากให้เขามาใกล้

        พีท หัวเราะออกมาอย่างชอบใจในคำพูดของเธอเสียงนั้นฟังดูแสบ ๆ คัน ๆ และมีแววแห่งความมั่นใจเต็มเปี่ยม

        “คนกวนใจเหรอ?.....เดี๋ยวพรีเซ็นต์โครงการเสร็จเธอได้เจอคนกวนใจคนนี้กวนเธอจริงๆทั้งวันแน่นอน…”เขาตอบกลับด้วยคำขู่ เสียงที่เต็มไปด้วยอารมณ์ขี้เล่นแต่มันแฝงไว้ด้วยความตั้งใจอะไรบางอย่างที่เธอเองก็รู้สึกได้

        “นาย….ฉันไม่พูดกับนายต่อแล้ว…เจอกัน…แค่นี้นะ” เธอโวยวายผ่านโทรศัพท์เหมือนเด็กน้อย รีบตัดบทสนทนาแล้ววางหูโทรศัพท์ทันที

        หน้าแดงร้อนผ่าวจากการที่เขาทำให้เธอรู้สึกเหมือนหัวใจจะกระโดดออกจากอกเขาจะทำอย่างที่พูดอีกสักกี่ครั้งกันถึงจะพอใจ? คำพูดของเขายังคงดังอยู่ในหู

        พีทรู้สึกว่าเธอวางหูไปด้วยความเขินอาย เขาหัวเราะเบา ๆ ที่ได้เห็นผลของคำพูดตัวเอง

        เขารู้ว่าเธอต้องรู้สึกอย่างไรแต่ก็ชอบที่จะเห็นเธออยู่ในสถานการณ์แบบนี้เขายิ้มมุมปากพร้อมกับรู้สึกถึงความตื่นเต้นในใจ

        “อันนา…เธอเขิน...รู้ตัวหรือเปล่า?” เขาพูดกับตัวเองก่อนจะหันไปเตรียมตัวทันทีด้วยรอยยิ้มที่ไม่ยอมจางหายจากใบหน้าหล่อ

        เขาไม่รีรอรีบเก็บของแล้วไปที่รถมอเตอร์ไซด์ที่เขาจะใช้เดินทางไปหอประชุมของมหาวิทยาลัย

        ณ หอประชุมในมหาวิทยาลัย

        วันนี้ดูคึกคักเป็นพิเศษในวันนี้นักศึกษาหลายทีมต่างเตรียมโน้ต สไลด์ และตัวอย่างผลงานวิจัยของตัวเองมาตั้งแต่เช้าโต๊ะจัดแสดงแต่ละทีมถูกเรียงเป็นแถวยาวตามหมวดหมู่ของคณะกรรมการ

        อันนา มาถึงในเวลาไล่เลี่ยกับพีท เขายิ้มหล่อมาแต่ไกลพลางรีบก้าวเดินเข้ามาใกล้เธอ

        พีท มองไปที่อันนาดวงตาของเขาจับจ้องที่รูปร่างของเธอแบบตั้งใจให้เธอรู้สึก

        สายตาของเขาหลงไปที่ส่วนโค้งงาม ที่เคยได้สัมผัสเมื่อเขายืนอยู่ใกล้ๆเธอ ร่างสูงมองต่ำลงมา สายตาคมมองทะลุเข้าไปยัง เสื้อนักศึกษาที่รัดพอดีตัวเธอมันทำให้เนินเนื้อเต่งตึงแนบโชว์เด่นขึ้นมา อยู่

        จินตนาการของเขาเริ่มบิดเบือนจากการพรีเซ็นต์งานไปสู่เรื่องอื่นที่เขาไม่อาจควบคุม

        อันนา รู้สึกถึงความผิดปกติในสายตาของเขาเมื่อเธอเห็นเขามองมาในลักษณะนั้น เธอรู้ทันทีว่าพีทกำลังลอยไปจากงานที่ต้องทำเธอหยุดและหันกลับมาหาเขา พร้อมกับเสียงตักเตือนที่จริงจัง

        "นี่นาย! ตั้งใจหน่อยนะตอนนี้เรากำลังจะพรีเซ็นต์งานแข่งขันกันอยู่!"เสียงของอันนาแผ่วเบาแต่หนักแน่น เธอเอียงหน้าและเขย่งเท้าให้สูงขึ้น เพื่อกระซิบใกล้หูพีท

         ทำให้เขารู้สึกตัวจากความคิดที่วุ่นวาย พีท สบตากับเธอแต่อดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นความจริงจังในท่าทางของเธอ

        "ฉันแทบรอให้การเสนอโครงการวิจัยจบไม่ไหวแล้วนะอันนา…"พีทพูดเสียงต่ำ โน้มตัวเข้าใกล้เธอ จนเกือบจะสัมผัสใบหน้าของเธอ เพื่อสื่อให้รู้ถึงความต้องการของเขา

        "เสร็จจากงานพรีเซ็นต์…ฉันจะไปต่อที่หอเธอนะ!"เขากระซิบอย่างเจ้าเล่ห์ หัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นสีหน้าของอันนา ที่เริ่มเปลี่ยนไป

        หญิงสาว แทบจะไม่กล้าสบตาเขาอีกครั้งใบหน้าของเธอร้อนผ่าว รู้สึกเหมือนเลือดในกายจะสูบฉีดแรงขึ้นรู้สึกถึงความตื่นเต้นที่ปะทุขึ้นในอก แต่เธอพยายามสะกดความรู้สึกนั้นไว้รีบหลบสายตาของเขาอย่างรวดเร็ว พยายามทำตัวเป็นปกติ

        "นาย…หยุดพูดได้แล้วตั้งใจหน่อยสิ!" เสียงของเธอแผ่วเบาลงแต่ก็ยังไม่สามารถปกปิดความเขินอายที่เริ่มซ่อนอยู่ในแววตาได้

        ก่อนที่เขาจะยิ้มและปรับสีหน้าให้ดูเหมือนว่าเขากำลังตั้งใจอยู่เต็มที่แม้ใจเขาจะยังมีความคิดที่วุ่นวายอยู่ก็ตาม

        เมื่อถึงคิวของทั้งสองพรีเซ็นต์งาน

        เธอและเขา เตรียมบอร์ดและสไลด์ด้วยกันเธอเช็กกราฟข้อมูลขณะที่พีทจัดรูปเลย์เอาท์บนจอ เมื่อถึงคิวพรีเซนต์ อันนา เดินขึ้นเวทีพร้อมเสียงตีกลองในหัว

        แต่เมื่อเธอเริ่มพูด...ทุกอย่างก็คล้ายกับการหายใจ

        เธอจำได้หมด—จากการตั้งสมมติฐานการเก็บข้อมูลภาคสนาม เทคนิคการวิเคราะห์ด้วย AI จนถึงผลลัพธ์ที่สามารถนำไปใช้จริงกับโครงการพัฒนา

        พีท เสริมในจุดที่เป็นเทคนิคเขาอธิบายเรื่องตัวแปรควบคุมด้วยน้ำเสียงมั่นใจ และเมื่อเขาพูดจบก็หันไปมองหน้าเธอเล็กน้อยเหมือนจะบอกว่า “ต่อเลย เธอเก่งอยู่แล้ว”

        หลังการพรีเซนต์จบลงพวกเขาได้รับเสียงปรบมือจากกรรมการที่แม้จะเคร่งขรึม แต่ก็พยักหน้าเบา ๆหลายครั้งระหว่างการนำเสนอ

        เมื่อเดินลงจากเวทีมาอันนาแทบจะทรุดลงนั่ง ขาของเธอสั่นจนแทบรับน้ำหนักไม่ไหวหัวใจยังเต้นแรงจากความตื่นเต้นที่เพิ่งผ่านไป

        “เรา... ทำได้ใช่ไหม?” เธอถามเขาเสียงเบา คล้ายกระซิบ แบบลืมตัวและถามเพื่อความมั่นใจ

        “ทำได้ดีมากด้วย ไม่ต้องสงสัยเลย”เขาพูดด้วยน้ำเสียงมั่นคง

        เธอมองหน้าคมเข้มของเขาดวงตาภายใต้กรอบแว่นสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจรู้สึกเหมือนใจเบาขึ้นในทันที เหมือนแบกอะไรไว้หนัก ๆ แล้วได้วางมันลงเสียที

        พีท มองเธออยู่เงียบ ๆ ใจเต้นช้าลงจากความตื่นเต้นบนเวทีแต่กลับพองโตจากความรู้สึกบางอย่างที่แทรกเข้ามาแทนที่

        เขารู้สึกภูมิใจ… และดีใจอย่างที่สุดที่มีเธอเป็นคู่ในโครงการวิจัยครั้งนี้

        ในวินาทีที่เธอยืนอยู่ตรงกลางเวทีใช้น้ำเสียงฉะฉาน สายตานิ่งและมั่นใจ อธิบายโครงการวิจัยอย่างชัดเจนและน่าติดตาม

         พีท กลับเป็นฝ่ายที่ต้องกลืนน้ำลายเงียบ ๆแล้วยอมรับว่า เขาเองก็ยังทึ่งในความสามารถของเธอ

        ในแววตาแสนสวยของอันนาภายใต้กรอบแว่นเรียบง่ายคู่นั้น… เขาเห็นประกายของไหวพริบ ฉลาดเฉลียวและความมุ่งมั่นที่เขาไม่เคยละสายตา

        “รู้ไหม ฉันดีใจนะที่คนที่ยืนข้างฉันบนเวทีวันนี้คือ เธอ อันนา” พีท พูดเสียงนุ่มแต่มีความหมายลึกซึ้ง

        อันนา ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มเขินอายรอยยิ้มที่ดูดึงดูดใจของเธอทำเขาใจหวาบหวิว

        “นายกับฉัน….เราทำมันด้วยกันนะ” เธอพูด และหน้าแดงเล็กน้อย

        “แต่สุดท้าย คนที่พูดได้ดีคือเธอ”เขายิ้มอีกครั้ง — ยิ้มแบบที่ทำให้ใครมองก็ยากจะละสายตา

        เขากระซิบใกล้ๆ หูร้อนผ่าวของเธอ

        “คืนนี้…ต้องฉลองอยู่กับฉันแค่สองคน…แทบรอไม่ไหวแล้วอันนา” เขาพูดกระซิบเสียงพร่าเชิงบังคับในใจของเขาตอนนี้คิดไปไกลถึงแผนการเจ้าเล่ห์ที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ไป

        “นาย…เอาอีกแล้วนะ…”

        “แต่…..เอ่อ……ก็ได้” เธอทำหน้างอนน่ารัก สิ่งที่เป็นข้อผูกมัดเธอไว้เธอจำได้แน่นอนยังไงเธอก็ต้องยอมเขาอยู่ดี

        แต่ลึกๆสิ่งผูกมัดนั้นไม่ใช่เหตุผลหลัก แต่ในความเป็นจริง ลึกลงไปกว่านั้น...เหตุผลทั้งหมดนั้นไม่ใช่ต้นตอของคำว่า “ก็ได้” ที่หลุดจากปากเธอ

        หัวใจต่างหาก...ที่ ณ ตอนนี้หัวใจของเธอที่แสนจะง่ายเวลาอยู่ใกล้เขา ง่ายเกินไป… และยอมเขาโดยไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ

        เมื่อถึงเวลาประกาศผล….

        เสียงในหอประชุมเงียบกริบทุกสายตาต่างจับจ้องไปยังเวที คณะกรรมการกำลังรวบรวมเอกสารบางอย่างก่อนที่หนึ่งในนั้นจะหยิบไมโครโฟนขึ้นมาเสียงหัวใจของอันนาเต้นแรงจนเธอแทบไม่ได้ยินเสียงรอบข้าง พีท เองก็นั่งนิ่งดวงตาแน่วนิ่งมองตรงไปข้างหน้า

        “และผู้ได้รับรางวัลชนะเลิศในปีนี้ได้แก่...”

เสียงเงียบชั่วขณะยาวนานพอจะทำให้คนทั้งห้องกลั้นหายใจ

        “โครงการวิจัย เรื่อง “….”’ โดย…..และทันทีคณะกรรมการก็ได้ ชื่อของพีทและอันนาขึ้นมา เป็นผู้ชนะในครั้งนี้!”

        เสียงปรบมือดังกระหึ่มห้องทันทีที่ชื่อของทั้งสองถูกประกาศออกมาอันนา นิ่งงันไปชั่ววินาที ก่อนจะหันไปสบตาพีทดวงตาของเขาทอประกายอบอุ่นพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ที่เธอเห็นไม่บ่อยนัก

        “เราชนะแล้ว…” เธอ พึมพำก่อนจะเผลอพุ่งตัวเข้าไปกอดรอบเอวชายหนุ่มไว้แน่นด้วยความดีใจอย่างลืมตัว

        ร่างสูง ชะงักเล็กน้อยแต่ก็ยกแขนขึ้นโอบรับเธอไว้เบา ๆ รอยยิ้มเจ้าเลห์ปรากฏให้เห็น

        ก่อนที่อันนาจะรู้สึกตัวและผละออกมาอย่างรวดเร็วใบหน้าเธอแดงระเรื่อขณะพยายามเรียกความสงบกลับมา

        “ขอโทษ... ฉันแค่ตื่นเต้นไปหน่อย”เธอพูดเบา ๆ

        “เดี๋ยวคืนนี้ฉันจะกอดเอาคืนทั้งคืน…คอยดู” เขากระซิบตอบเรียบ ๆแต่แววตานั้นบอกทุกอย่าง

         เธอมองค้อนขวับ แก้มเจือสีแดงระเรื่อความร้อนพุ่งผ่านใบหน้าและหูขึ้นมาทันที

        เมื่อทั้งสองขึ้นรับรางวัลเสียงปรบมือยังคงดังอย่างต่อเนื่อง แสงแฟลชวาบวับจากกล้องถ่ายภาพทุกอย่างเหมือนภาพในฝัน

        หลังจากนั้นพวกเขาจึงกลับลงมานั่งที่เดิม ท่ามกลางคำแสดงความยินดีจากเพื่อน ๆ และคณะอาจารย์

        อันนา นั่งลงอย่างโล่งใจมือยังคงกำถ้วยรางวัลแน่น ราวกับกลัวว่าทุกอย่างจะเป็นแค่ภาพลวงตา

        พีท หันมามองเธอ ยิ้มเล็กน้อย

        “เก็บไว้ให้ดีนะ มันคือผลงานของเรา”พีทมองดวงตาคมคู่สวยภายใต้กรอบแว่นตาที่ตอนนี้กำลังดีใจจนไม่รู้จะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้อย่างไร

        อันนา พยักหน้าดวงตาเป็นประกาย—ไม่ใช่แค่เพราะชัยชนะแต่เพราะบางอย่างในหัวใจกำลังเปลี่ยนไปอย่างช้า ๆ

        หลังเสียงปรบมือจางลงคณะกรรมการยังไม่วางไมโครโฟน เขายิ้มกว้างก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่เปี่ยมด้วยความภาคภูมิใจ

        “และเนื่องจากโครงการของทั้งสองมีความโดดเด่นอย่างมากในเชิงวิชาการและการประยุกต์ใช้ทางคณะกรรมการจึงมีข่าวดีอีกข้อหนึ่งจะประกาศ... ผู้ที่ได้รับรางวัลชนะเลิศในปีนี้จะได้รับทุนศึกษาต่อระดับปริญญาโท ณ สหราชอาณาจักร ประเทศอังกฤษ จนจบการศึกษา”

        ห้องประชุมเงียบไปชั่ววินาทีก่อนเสียงปรบมือจะระเบิดขึ้นอีกครั้ง ทว่าสำหรับอันนาและพีททุกอย่างดูจะหยุดนิ่งลง เหมือนเวลาในโลกทั้งใบชะงักอยู่แค่ตรงนั้น

        “ไปอังกฤษ?” อันนาพึมพำดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่เชื่อ

        พีท หันหน้าหล่อของเขา มามองเธอด้วยสีหน้าตกตะลึงไม่แพ้กันก่อนที่มุมปากเขาจะยกยิ้มขึ้นอย่างช้า ๆ

        “ทำไมมันช่างประจวบเหมาะ.. ฉันเองก็ต้องไปดูงานกับพ่อที่อังกฤษตั้งหกเดือนอยู่แล้วนี่นา…ถือโอกาสบอกพ่อว่าจะเรียนต่อไปเลย” เขาคิดอย่างไม่นึกว่าจะมีโอกาสแบบนี้

        “นี่มันเป็น โอกาสที่จะได้ไปเรียนด้วยกันจริงๆ สินะ…มีเธอไปด้วยอันนา”

        ด้าน อันนา เธอยิ้มทั้งน้ำตาเธอกุมมือแน่นราวกับกลัวว่าความสุขนี้จะหลุดลอยไป

        “พ่อคะ... แม่คะ... น้องอาร์ต...”เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ น้ำตาเอ่อคลอเต็มสองตาคู่คมสวย

        “อันนา... ทำได้แล้วนะคะ...”

        เธอเงยหน้าขึ้นอย่างมุ่งมั่นดวงตาที่ยังเปียกชื้นด้วยน้ำตานั้นกลับเปล่งประกายแน่วแน่

        “อันนาจะตั้งใจเรียน จะดูแลตัวเอง และต่อไปจะดูแลครอบครัวให้ดีที่สุด”

        พีท มองมาเธอเงียบ ๆ ริมฝีปากได้รูปยิ้มมุมปากขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นว่าทางข้างหน้าจะมี อันนา ร่วมเดินทางไปด้วย