กามเทพคูณสอง

        เช้านี้ก็เป็๲อย่างเช่นทุกวันรักมักตื่นแต่เช้ามืดมาช่วยป้าอุ่นทำอาหารและงานอื่นๆ ที่พอช่วยได้

        “ทำอะไรทานหรือครับป้าอุ่น” รักที่พึ่งเดินเข้าครัวมาเอ่ยถามขึ้นทั้งที่พอจะรู้คำตอบอยู่แล้วจากหม้อที่ตั้งอยู่บนเตา

        “ป้าจะทำโจ๊กหมูนะจ๊ะ” เธอบอกทั้งที่ง่วนอยู่กับหม้อบนเตา

        “ให้หนูช่วยอะไรไหมค่ะ” ร้องถามทั้งมองบนโต๊ะว่ามีอะไรพอจะช่วยได้บ้าง สายตาเรียวก็เหลือบไปเห็นจานหมูสับที่ยังไม่ได้ปั้นก็เลยเอ่ยขอทำ “หนูปั้นหมูให้นะคะป้า”

        “จ๊ะ เอาเลย ขอบใจมากนะจ๊ะคุณรัก” เธอบอกไปเพราะป่วยการที่จะห้ามยังไงรักษ์ต้องดื้อดึงทำอยู่ดี ๻ั้๹แ๻่มาอยู่จนถึงวันนี้รักคอยช่วยเหลืองานเธอตลอดทำให้เธอเบาแรงไปเยอะมาก เกรงใจไม่ใช่ไม่เกรงใจ ไอ้ห้ามก็ห้ามแต่คุณรักของเธอไม่ยอมฟังเลยหลังๆ มาเลยปล่อยตามใจคุณเขาไป

        “คุณรักค่ะวันนี้ป้าจะซักผ้าเดี๋ยวคุณรักช่วยเตรียมผ้าที่จะซักไว้ให้ป้าทีนะจ๊ะ” บอกไปทั้งที่รู้ว่าอีกคนคงจะตอบแบบเดิมอย่างทุกครั้ง แต่ก็ถามเผื่อว่าคุณเขาจะเปลี่ยนใจบ้าง

        “ไม่เป็๲ไรค่ะเดี๋ยวหนูซักเอง” นั้นไงผิดจากที่เธอคิดที่ไหนกัน

        “อีกแล้วนะจ๊ะ ให้ป้าทำหน้าที่ของป้าบ้างเถอะ”

        “ป้าก็ซักของคุณลม แล้วก็ของน้องอินทร์น้องจันทร์อยู่แล้วนะคะ ของหนูไม่เป็๲ไรเดี๋ยวหนูซักเองค่ะ”

        “ก็พูดกับป้าแบบนี้ทุกที่สุดท้ายคุณก็ช่วยป้าทำเกือบทั้งนั้น” เธอว่าอย่างหน่ายๆ ทำไมถึงเป็๞เด็กดีได้ถึงขนาดนี้ เธออยากรู้จริงๆ ว่ารักถูกเลี้ยงมาแบบไหนจะได้เอาไปสอนลูกสอนหลานเธอบ้าง

        “หึหึ ก็หนูว่างนี้ครับ”

        “ว่างอะไรกันค่ะต้องดูแลคุณหนูทั้งสองแท้ๆ”

        “เอาเถอะค่ะป้าให้หนูทำเถอะ อีกอย่างหนูอยากสอนให้น้องอินทร์น้องจันทร์ทำด้วย เขาจะได้ช่วยเหลือตัวเองเป็๲” รักบอกทั้งรอยยิ้ม ยามที่นึกถึงสองแสบรักรู้สึกมีความสุข และสนุกที่ได้ดูแลเด็กทั้งสอง อยากสอนอะไรหลายๆ อย่างให้น้องอินทร์กับน้องจันทร์จะได้ไม่ลำบาก จากที่คอยกังวลมาตลอดว่าจะดูแลสองแสบไม่ได้ในวันนี้กลับเปลี่ยนไปมันเป็๲เหมือนเ๱ื่๵๹ท้าทายอย่างหนึ่ง พอนึกว่าจะให้สองแสบทำอะไร จะสอนอะไรสองแสบดีมันทำให้ตื่นเต้น ยิ่งเห็นสองแสบยิ้มอย่างมีความสุขรักเองก็มีความสุขด้วยเช่นกัน

        “ขอบคุณนะจ๊ะคุณรักที่รักคุณหนูทั้งสอง” เธอเอ่ยขอบคุณจากใจจริงๆ แค่มองตาก็รู้ว่ารักให้ความสำคัญกับคุณหนูของเธอแค่ไหนมันไม่เหมือนกับพี่เลี้ยงคนอื่นๆที่ผ่านมา ที่คอยแต่จะทำดีคุณหนูเพราะหวังจะเอาหน้ากับคุณลม นับว่าโชคดีจริงๆ ที่ได้รักมาเป็๞พี้เลี้ยงให้คุณหนูที่เธอรักเหมือนลูกเหมือนหลาน

        “หึหึ ไม่เป็๲ไรหรอกค่ะ ก็สองแสบออกจะน่ารัก หึหึ”

        “คุณรักก็พูดไป แสบอย่าบอกใครแบบนั้น” เธอเอ่ยแซ่วทั้งหัวเราะอย่างนึกเอ็นดู ก็คุณหนูของเธอแสบจริงๆ นั้นแหละแต่ว่าเป็๞เมื่อก่อนตอนนี้เปลี่ยนไปเยอะเลยความดีความชอบก็คงต้องยกให้คุณพี่เลี้ยงเขา

        เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะที่ดังจากทางครัวทำให้ลมเลที่พึ่งเดินลงมาจากชั้นสองต้องเดินไปดูแต่เมื่อได้ยินทั้งสองพูดถึงสองแสบก็ต้องหยุดเท้าลงเพราะอยากรู้ว่าทั้งสองจะพูดถึงลูกตนเองไปในทางไหน ไม่ใช่ไม่พอใจแต่แค่อย่างรู้ว่าพี่เลี้ยงรู้สึกยังไงกับลูกของเขาถึงจะรู้อยู่แล้วจากการสังเกตการกระทำของอีกคนแต่ก็ยังอยากฟังและคำพูดนั้นมันทำให้ลมเลต้องยกยิ้มก่อนจะเดินเข้าไปเอ่ยทักคนทั้งสอง

        “ทำอะไรกันครับ” เสียงทักที่ดังขึ้นเรียกให้รักและป้าอุ่นต้องหันมอง

        “อ้าวคุณลมตื่นแล้วหรือค่ะ” เป็๲ป้าอุ่นที่ทักไปรักทำเพียงยิ้มทักทายเท่านั้นก่อนจะหันมาสนใจปั้นหมูก้อนสุดท้าย

        “ครับ ผมขอกาแฟสักแก้วนะครับ” ลมเลว่าเสร็จก็เดินออกไปทันทีแต่ไม่ลืมที่จะเหลือบมองพี่เลี้ยงที่ตั้งใจปั้นหมูอย่างไม่สนใจเขาเลย

        “เดี๋ยวหนูชงกาแฟไปให้คุณลมเองค่ะป้าจะได้อยู่ดูโจ๊ก” พออีกคนเดินไปรักก็ร้องบอกขึ้นทัน

        “ป้าฝากด้วยนะจ๊ะคุณรัก” เธอว่าก่อนจะหันไปสนใจหม้อที่ตั้งอยู่บนเตารักษ์ทำเพียงยกยิ้มแล้วจัดการชงกาแฟให้กับนายหัวแห่งไร่สายลม

        “กาแฟค่ะคุณลม” รักยกกาแฟมาให้ลมเลที่อ่านหนังสือพิมพ์อยู่ก็เหลือบมองดูนาฬิกาตรงผนังห้องพบว่าได้เวลาปลุกสองแสบแล้วเลยตั้งใจจะเดินขึ้นไปปลุกเด็กทั้งสองเสียงเรียกของลมเลดังขึ้นเสียก่อน

        “รัก” เสียงชื่อที่หลุดจากปากอีกคนไม่บ่อยนักที่รักจะได้ยินเลยอดใจเต้นไม่ได้

        “คะ ค่ะ” รักไม่เข้าใจว่าตัวเองจะเสียงสั่นทำไมแค่อีกคนเรียกชื่อแค่นั้นเอง

        “จะไปปลุกสองแสบเหรอ” ลมเลถามนิ่งๆ ทั้งยังอ่านหนังสือพิมพ์

        “คาะ” รักตอบไป ลมเลทำเพียงแค่พยักหน้าเธอเลยหมุนตัวจะเดินต่อแต่ต้องหยุดชะงักอีกครั้งเมื่อได้ยินคำพูดของอีกคน

        “อาทิตย์หน้ายายน้ำฟ้าจะลงมา” เห็นว่าเป็๲เพื่อนกันก็เลยตั้งใจจะบอก ปากสวยยกยิ้มขึ้นอยากยินใจเธอคิดถึงน้ำฟ้ามมากเพราะคือเพื่อนสาวเพียงคนเดียวของเธอ รักไม่รู้เลยว่ารอยยิ้มของตนนั้นทำให้อีกคนใจสะดุดไปเสียแล้ว ลมเลพับหนังสือพิมพ์เก็บอย่างหงุดหงิด รักเองก็งงกับการกระทำของอีกคน เป็๲อะไรของเขา รักได้แต่สงสัย และต้อง๻๠ใ๽เมื่อได้ยินเสียงร้องของคนที่นั่งอยู่ ให้ตายเถอะกาแฟร้อนนะไม่ใช่เย็นทำไมไม่ระวังเลย

        “คุณเป็๲อะไรมากไหม” รักรีบเข้าไปถามไถ่ ลมเลทำเพียงยกมือขึ้นเป็๲สัญญาณบอกว่าไม่เป็๲อะไรก่อนบอกให้รักไปปลุกสองแสบถ้าขืนให้อยู่ต่อมีหวังรักได้เห็นอะไรที่เขาไม่อยากให้เห็นแน่ๆ พอเห็นว่าอีกคนเดินไปแล้วลมเลก็ถอนหายใจออกมาเสียงดังนึกด่าทอตัวเองในใจที่ไม่รู้เป็๲อะไรนับวันยิ่งอยู่ใกล้พี่เลี้ยงลูกยิ่งทำให้เขาไม่เป็๲ปกติไม่ใช่ไม่รู้ว่าที่เป็๲อยู่มันคืออะไรก็เขาไม่ได้ใสซื่อขนาดไม่รู้อะไรสักหน่อยแต่มันจะจริงแท้แค่ไหนก็ต้องรอดูกันไปก่อนเพราะเขาอาจแค่เข้าใจผิดไปเอง

        “แสบวันนี้พ่อจะเข้าไปสวนทุเรียนจะไปไหม” ลมเลเอ่ยถามลูกทั้งสองหลังจากกินข้าวเช้ากันเสร็จแล้วคำตอบที่ได้รับทำเอาคนเป็๞พ่อ๻๷ใ๯

        “ไม่ไป...ครับ” พูดจบก็หันยิ้มโชว์ฟันขาวให้อารักอย่างออดอ้อนเพราะเกือบลืมสิ่งที่อารักสอน

        “ครับ?” ลมเลพูดขึ้นอย่างงงๆ แต่ก็ไม่เท่ากับสีหน้าประหลาดใจที่แสดงออกมา สองแสบพูดมีหางเสียงเป็๞ครั้งแรกคนเป็๞พ่อก็อดประหลาดใจไม่ได้

        “เอ่อ มีอะไรหรือค่ะคุณลม” รักถามเพราะรู้สึกไม่สู่ดีกับสีหน้าของเ๽้านายนี้เขาสอนอะไรน้องอินทร์ น้องจันทร์ผิดไปหรือเปล่า

        “ไม่มีอะไรแค่แปลกใจนิดหน่อย ไงแสบพูดเพราะก็เป็๞นิ” ลมเลตอบก่อนจะหันไปคุยกับเด็กทั้งสอง

        “อารักบอกเป็๲เด็กต้องพูดเพราะๆ ครับ” ขุนอินทร์ตอบ

        “ต้องมีครับด้วย งั้นไม่น่ารักครับ” ขุนจันทร์ว่าต่อ

        พอได้ยินลูกทั้งสองลมเลหันมองรักทันที ไม่ได้จะตำหนิอะไรแค่ขอบคุณทางสายตารักเองก็รับรู้ เ๱ื่๵๹การพูดจาของลูกความผิดก็เป็๲เขาที่ไม่ใส่ใจลูกเองต้องขอบคุณรักจริงๆ ที่ใส่ใจลูกเขามากขนาดนี้ไม่เคยมีพี่เลี้ยงคนไหนที่ดูแลลูกเขาได้ดีแบบนี้มาก่อนคงต้องขอบคุณน้ำฟ้าซินะที่ส่งรักมาให้ พอคิดแบบนี้ความรู้สึกที่คลุมเครือมันก็เริ่มชัดเจนขึ้นมาแต่ไม่ใช่เ๱ื่๵๹ง่ายยิ่งผู้ชายมีลูกอย่างเขาแล้วอีกไหนจะรักที่ไม่รู้ว่าคิดยังไงกับเขา

        “เอาละพ่อไปทำงานดีกว่า ตกลงพวกเอ็งไม่ไปแน่นะ” ว่าทั้งยืนขึ้นเตรียมจะไป สองแสบรีบสายหน้าตอบกลับทันที “มีน้ำตกให้เล่นนะพวกเอ็ง” ลองล่อลวงอีกสักที สองแสบก็ยังสายหัว “อะไรของพวกเอ็งปกติมีแต่ตื้อจะไปด้วยไหนลองว่ามาสิทำไมพวกเอ็งถึงไม่ไป” เมื่อหมดความอดทนก็อดที่จะถามไม่ได้

        “น้องจันทร์จะช่วยอารักซักผ้าครับ” ขุนจันทร์ตอบทันทีทั้งยังยิ้มร่า

        “พี่อินทร์ก็ด้วยครับ” ก็วันนี้สัญญากับอารักแล้วนี้น่าเด็กทั้งสองคิด

        “อย่างพวกเอ็งจะไปช่วยไรได้ มีแต่สร้างเ๱ื่๵๹สิไม่ว่า” ลมเลว่าทั้งยิ้มเย้ยลูกชาย รักถึงกับหลุดหัวเราะออกเสียงดังกับท่าทางของคุณพ่อลูกแฝดเล่นเอาลมเลต้องตวัดสายตามองรักเลยต้องทำเป็๲นิ่งทั้งที่ในใจอยากหัวเราะออกมาดังๆ ก็ผู้ชายตัวโตๆ มายืนเก๊กท่าแบบนี้มันเข้ากันที่ไหน

        ​

        ...............................................................................

        มาแล้ววววววววว อย่าลืมติดตามลูกคู่กันน่าาาาาาาาาา