ตอนที่ 6 ผู้ที่นางไม่อาจมอบหัวใจให้ได้
ท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายยามค่ำคืนยังมีร่างสูงใหญ่แต่งกายด้วยอาภรณ์ที่งดงามและเป็ผ้าชั้นดีที่ดูก็รู้ว่าผู้ที่สวมใส่นั้นเป็บุรุษที่ไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดาแต่เป็คุณชายผู้สูงศักดิ์
"คุณชายอากาศข้างนอกหนาวเย็นเชิญเข้าไปพบคุณชายเฟยเถอะขอรับ" องครักษ์คนสนิทเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าคุณชายของตนยืนมองอยู่นาน
"นางเป็ผู้ใด เหตุใดถึงงดงามเพียงนั้น..."
"เรียนคุณชาย ผู้นั้นคือคุณหนูใหญ่เจียงซูหนิงขอรับ"
เป็นางอย่างนั้นเหรอ...
"เอาเสื้อคลุมไปให้นาง"
"ขอรับ"
ไฉ่หงมองดูสตรีตรงหน้าที่งดงามจนสายตาที่ไม่เคยมองสตรีใดต้องหยุดมองนาง ทั่วทั้งเมืองต่างร่ำลือว่าคุณหนูใหญ่เจียงผู้นี้งดงามไร้ที่ติ แต่ก็มีนิสัยเอาแต่ใจไม่เคยยอมผู้ใดและร้ายกาจ เื่นิสัยใจคอนางดูท่าเขาจะต้องมีโอกาสพิสูจน์ด้วยตนเอง
"คุณหนู คุณชายของพวกเราให้เอาเสื้อคลุมมาให้ขอรับ"
สายตาของเจียงซูหนิงมองไปยังคุณชายที่บ่าวรับใช้ผู้นั้นบอก ก่อนสายตาหวานซึ้งจะเบิกกว้างเมื่อจำได้ทันทีว่าคนผู้นี้คือผู้ใด แม้แต่เห็นเพียงปลายอาภรณ์นางก็ยังจำได้
ไฉ่หง...คนผู้นี้ชาติก่อนรักนางด้วยใจจริงและอยู่เคียงข้างนางจวบจนนางได้สิ่งที่เขา้า เขาเป็หนึ่งผู้ที่นางใช้ความงามทำให้เขาลุ่มหลงและใช้ความรักที่เขามีให้ใช้งานอย่างน่าละอาย
และเขาผู้นี้ตายเพราะใช้ร่างกำบังคมดาบจากผู้ที่หวังแก้แค้นนาง ความรู้สึกผิดที่มีต่อเขาผู้นี้เกาะกินหัวใจ แม้ใจยามที่หลับตายังคงระลึกเสมอว่าเขาผู้นี้ตายเพราะความรักที่มีต่อนางอย่างลึกซึ้ง ถึงแม้จะรู้ว่านางหลอกใช้งานก็ตาม
ชาตินี้แม้อยากจะตอบแทนความรักที่เขามอบให้แต่พอมาคิดดูอีกทีสู้หลีกเลี่ยงวาสนาที่นำพาความรักที่นางไม่อาจตอบแทนได้ เพื่อทดแทนความรักและภักดีในชาติที่แล้วจะดีกว่า
"บอกคุณชายของเ้าว่าข้าไม่รับ"
"แต่ว่า..."
"ก็บอกว่าไม่้าไง เอากลับคืนไป"
ไฉ่หงมองดูสตรีที่ดื้อรั้นตรงหน้าแล้วอดยิ้มออกมาไม่ได้ นางคงเป็คุณหนูใหญ่ผู้ถูกตามใจและเย่อหยิ่งอย่างเช่นที่ผู้คนร่ำลือ แต่ยิ่งนางดื้อรั้นเช่นนี้กลับยิ่งทำให้เขาสนใจยิ่งนัก ในใต้หล้านี้จะมีสตรีนางใดปฏิเสธคุณชายไฉ่หงที่เลื่องลือเช่นเขาได้ เพราะความแปลกของนางกระมังที่ทำให้เขานึกสนใจ ปกติทั่วทั้งเมืองมีแต่สตรีที่อยากใกล้ชิดเขามาตลอด
ไฉ่หงละความสนใจจากนางก่อนจะเดินเข้าจวนโหวไป ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดนางถึงได้นั่งหนาวอยู่ด้านนอก คงต้องเข้าไปถามคุณชายโหวเสียหน่อย
"คุณชายหงมาหาข้าในยามค่ำคืนเช่นนี้คงมีเื่หารือเร่งด่วน" เฟยหลงมองคนตรงหน้าที่จ้องมองเขาด้วยสายตาอยากรู้เื่อื่นมากกว่า
"เฟยหลงข้ารู้ว่าเ้าโเี้ไม่สนใจสตรีใด แต่ก็ไม่คิดว่าเ้าจะกล้าิ่เกียรติคุณหนูใหญ่เจียงบุตรสาวของกั๋วกงเจียงได้เพียงนี้" ไฉ่หงมองบุรุษตรงหน้าที่ทำตัวไม่รู้ร้อนรู้หนาวตรงหน้า
"ข้าไล่นางไปแล้วแต่นางไม่ไป นี่ไม่ใช่ความผิดของข้า" เฟยหลงทำตัวไม่รู้ร้อนรู้หนาวแม้ภายในจะร้อนรนมากเพียงใดก็ตาม
"เ้าจะใจร้ายกับนางไปไย ตอนที่ข้าเข้ามานางก็ปากคอสั่นแล้ว นี่ข้าเอาเสื้อคลุมให้นาง นางก็ไม่รับช่างเย่อหยิ่งดั่งเช่นที่ร่ำลือเสียจริง" ไฉ่หงเอ่ยถึงสตรีที่ทำให้ละสายตาไม่ได้ สายตามองไปที่นางนั้นเปี่ยมไปด้วยความเอื้อเอ็นดู
สายตานั้นทำให้เฟยหลงกำมือแน่นจนเส้นเืปูดโปนขึ้นมี่มือ แม้ไฉ่หงจะเพียงแค่สนใจความดื้อรั้นของนางและความงามที่ภายนอกแต่เพียงเท่านั้นก็ทำให้หัวใจเขาร้อนรนมากแล้ว
"อี้เฉิน! ไปเชิญนางเข้ามา"
"ขอรับ"
ไฉ่หงยิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นว่าเฟยหลงทำตามที่เขา้า แม้จะรู้ว่าไม่มีผู้ใดสั่งท่านโหวน้อยผู้มากด้วยอำนาจได้ แต่ที่บุรุษผู้นี้ทำตามที่เขาเอ่ยมานั้นเป็เพราะรำคาญใจเสียมากกว่า
"คุณหนูใหญ่เจียง คุณชายของเราเชิญด้านในขอรับ"
"เขายอมพบข้าแล้วเหรอ"
ริมฝีปากที่ซีดเผือดเพราะตากหิมะมาแล้วหลายวัน ค่ำคืนนี้หากเขาไม่ให้เข้าพบจริงๆ เห็นทีนางอาจตายอยู่หน้าจวนโหวนี้เพื่อให้เขาเจ็บใจจนวันตายไปเลยกระมัง
"คุณหนูท่านไหวหรือไม่"
ถิงถิงถามคุณหนูของนางเมื่อเห็นว่าคุณหนูของนางยืนแทบไม่ไหวแล้ว ตลอดเวลาหลายวันที่ผ่านมาคุณหนูของนางมาเฝ้าหน้าจวนโหวอยู่หลายวันจนร่างกายย่ำแย่ แต่คุณหนูของนางก็หาได้ใส่ใจ
"ข้าไม่เป็ไร เข้าไปกันเถอะ"
ทั้งสองถูกพาตัวมาพบคุณชายทั้งสองที่นั่งอยู่ ไฉ่หงจ้องมองสตรีตรงหน้าเต็มตาก็ยิ่งพอใจ นางงดงามอย่างเช่นที่เห็นเพียงแค่เงาเลือนราง แววตาดื้อรั้นของนางทำให้เขานั้นชอบเสียจริง
"คุณหนูเจียง มีอะไรกับข้า" เฟยหลงไม่หันไปมองนางแม้เพียงนิด
"คุณหนูเจียงเมื่อครู่ต้องขออภัยที่ข้าเสียมารยาทกับท่าน ดูท่าท่านคงตากลมเย็นอยู่นานเชิญนั่งเถอะดื่มชาร้อนๆ คลายหนาวก่อน" ไฉ่หงไม่สนใจใบหน้าเ็าของสหายคนสนิทที่น้อยคนจะรู้ว่าทั้งสองสนิทกันมาั้แ่เยาว์วัย
เจียงซูหนิงเข้ามานั่งตามคำเชื้อเชิญนางมองบุรุษทั้งสองแล้วไม่แปลกใจที่เห็นทั้งสองอยู่ด้วยกัน ผู้คนต่างบอกว่าทั้งสองนั้นไม่มีทางเป็สหายกันได้
เฟยหลงนั้นเก่งกาจและโเี้ แต่ไฉ่หงเป็คุณชายที่ใฝ่รู้ด้านวิชาการและตำรา และเฟยหลงไม่เคยคบสหายสนิทมากนักหากไม่ใช่จื่อหานก็ไม่ค่อยมีผู้คนรู้จัก
แต่เจียงซูหนิงนั้นรู้ดีว่าทั้งสองนั้นร่วมเรียนและเติบโตมาพร้อมกัน แม้ในวัยเยาว์เฟยหลงจะอยู่ใช้ชีวิตเหมือนชาวบ้านธรรมดา แต่ก็ได้ร่ำเรียนกับอาจารย์ที่มากด้วยความสามารถ ที่ไม่เปิดเผยว่าสนิทสนมกันเพียงเพราะกลัวจะทำให้ผู้คนเคลือบแคลงใจ หากเหล่าขุนนางพวกนั้นรู้ว่าคุณชายที่เก่งกาจสนิทสนมกันคงไม่เป็การดี
ชาติก่อนทั้งสองแตกหักกันก็เพราะนาง ไฉ่หงยอมหักหลังสหายสนิทและช่วยเหลือนางเพราะรัก สุดท้ายก็ไม่เหลือสิ่งใดแม้แต่หัวใจนางก็ไม่ได้รับรักตอบแทน
"ข้ามีเื่ต้องคุยกับคุณชายเฟยตามลำพัง"
เสียงอ่อนระโหยโรยแรงและคำที่นางเอ่ยออกมาทำให้สายตาคมตวัดจ้องมองใบหน้าที่เหนื่อยอ่อนของนาง ยิ่งเห็นว่านางดูเหมือนจะถูกลมหนาวเล่นงานจริงมือหนาก็ยิ่งกำเข้าหากันแน่นพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่เอื้อมออกไปหาร่างของนางแสดงความห่วงใยที่ไม่ควรออกมา
"ดูเหมือนข้าจะเป็ส่วนเกิน เอาไว้วันหน้าข้าขอเจอคุณหนูใหญ่เจียงอีกได้หรือไม่"ไฉ่หงหวังสานสัมพันธ์เมื่อเจอสตรีที่ถูกใจ
"ข้าคงไม่เจอคุณชายหงอีก"
"ตัดเยื่อใยข้าทิ้งเช่นนี้ภายหน้าเ้าต้องเสียใจแน่ เ้าก็รู้สตรีทั่วทั้งเมืองต่างสนใจข้า" "ไฉ่หงเพียงแค่อยากเย้าแหย่นาง และไม่ผิดหวังดั่งที่ปรารถนาเมื่อได้รับสายตาไม่พอใจที่นางจ้องมองมาทำให้อดยิ้มพอใจไม่ได้
"ข้าขอตัวก่อนนะเฟยหลงไว้เ้าจัดการปัญหาเสร็จข้าค่อยมาหาเ้าใหม่"
"เ้าต่างหากตัวปัญหา" เจียงซูหนิงอดไม่ได้ที่จะตอบกลับเมื่อถูกเอ่ยถึงอย่างไม่เป็ธรรม
สายตาเ็าจ้องมองทั้งสองปะทะคารมกันแล้วนึกไม่พอใจ นี่ขนาดนางไม่ได้มีท่าทีกับเขาดีอย่างเช่นเมื่อก่อนเขายังแทบคลั่งเช่นนี้ หากภายภาคหน้านางเข้าหาเพื่อหลอกใช้เขา เขาก็คงต้านทานความ้าส่วนลึกในหัวใจไม่ได้ เช่นนี้ถึงได้หลีกหนีนางมานานหลายปีไม่คิดว่าจะกลับเข้ามายืนอยู่ตรงหน้านางเช่นนี้อีก
325
![[จบ] เจ้าสำนักสาวไลฟ์สดปลดล็อกพลังสวรรค์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1705485338_89764610.webp)
