โทษที ! พี่มากับระบบ x100

ตอนที่ 144  ชะตาของเจ้า วันนี้ข้าจะริบมันเอง

ดวงตาของเจียงเฉินเย็นชา และร่างของเขาก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยท่ามกลางสายตาของยาม  

ปัง ปัง ปัง!

เสียงกระแทกดังขึ้นอย่างต่อเนื่องในทันที

ยามไม่ทันได้ตอบสนองใดๆ ร่างกายของพวกเขาก็ฐินออกไปราวกับว่าวที่สายป่านขาด

ในชั่วพริบตา...

ก็มีเสียงกรีดร้องมากมายดังมาจากยามเหล่านั้น

เจียงเฉินเหยียบหน้าอกของยามคนหนึ่งด้วยสีหน้าเย็นชา  “บอกมา เกิดอะไรขึ้นกับเมืองคังซาน?”

ตั้งแต่หลินเทียงชงและหลี่ก้านร่วมมือกันเพื่อสังหารเจียงเฉินในวันนั้น เจียงเฉินก็ได้ฆ่าพวกเขาและขับไล่ตระกูลหลินกับหลี่ออกไปจากเมืองคังซานแล้ว 

ตั้งแต่นั้นเจียงเฉินก็คิดว่าตระกูลหลี่และหลินนั้นไม่อาจเป็นภัยต่อตระกูลเจียงได้อีกต่อไป 

แต่เขาคิดไม่ถึงเลยว่าตระกูลหลินจะกลับมาที่เมืองคังซานอีกครั้งเพื่อยึดเมือง !

เป็นฝีมือของหลินยู่รึ?

แต่ในเมื่อหลินยู่รู้แล้วว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา หลินยู่จะหาเรื่องรีบตายไปทำไม  ?

“สาม...เมื่อสามวันก่อนหลินยู่ผู้นำคนใหม่ของตระกูลหลินได้พาตระกูลหลินของพวกเขามาที่เมืองคังซานเพื่อยึเมือง   ”

“ตอนนี้ตระกูลเจียงได้พ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์ พวกเขาทำได้เพียงอาศัยอาคมที่อยู่ในลานของตระกูลเจียงเพื่อยื้อเวลาเท่านั้น !”

“นะ...นายท่าน พวกเราทั้งหมดถูกบังคับโดยหลินยู่ ได้โปรดเมตตาพวกเราด้วย  ”

ยามมองไปที่เจียงเฉินด้วยความสยดสยอง เขาไม่ลังเลสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดในเมืองคังซานอย่างรวดเร็ว  

“ข้าเคยให้โอกาสพวกเจ้าไปแล้ว!”

“แต่พวกเจ้าไม่รู้ผิดชอบชั่วดู กล้าติดตามหลินยู่มาเพื่อยึดเมืองคังซานและต่อสู้กับตระกูลเจียง  ”

“ในเมื่อเจ้าหาเรื่องตายด้วยตัวเองเช่นนี้ ข้าก็คงต้องสนองให้   !”

แสงที่เย็นยะเยือกประกายผ่านดวงตาของเจียงเฉิน จากนั้นฝ่ามือทั้งสองของเขาก็ขยับเล็กน้อยและเด็ดดวงชีวิตของเหล่ายามหลายคนไป 

หลังจากจัดการยามที่ประตูเมืองเสร็จ ร่างของเจียงเฉินก็กลายเป็นภาดติดตาและมุ่งหน้าไปทางตระกูลเจียง  

...

ในขณะเดียวกัน

ณ ลานกว้างของตระกูลเจียง ทางตะวันตกของเมืองคังซาน

หลินยู่ถือกระบี่ยาวในมือด้วยท่าทีเฉยเมย เขานำสาวกของตระกูลหลินหลายร้อยคนล้อมอยู่รอบๆประตูตระกูลเจียงไว้  

ข้างหลินยู่มีชายวัยกลางคนที่ดูกำยำและชายชราผมขาวในชุดคลุมยืนอยู๋  

ตรงข้ามกับหลินยู่และคนเหล่านี้คือ เจียงขุบและซูชาที่นำกลุ่มคนของตระกูลเจียงมาเฝ้าไว้ที่หน้าประตูตระกูล ตอนนี้พวกเขากำลังเผชิญหน้ากับหลินหยู่และคนเหล่านั้นอยู่   !

“เจียงขุย อาคมป้องกันของตระกูลเจียงตอนนี้ถูกข้าทำลายแล้ว   !”

“ถ้าเจ้ายังมีลูกไม้อะไรอีกก็จงใช้มันออกมาซะ   ”

“วันนี้ไม่มีใครหยุดข้าจากการทำลายตระกูลเจียงของเจ้าได้!”

หลินยู่จ้องไปที่เจียงขุยอย่างเย็นชา ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยแสงเย็นยะเยือก!

"หลินยู่ ขนาดตอนที่พ่อของเจ้ากับผู้นำกระกูลหลี่สู้กับผู้นำตระกูลเจียงของเรา พวกเขาก็ยังถูกฆ่าตายด้วยฝีมือของผู้นำของเราเพียงลำพัง!"

“ฉะนั้นเจ้าคิดหรือว่าเจ้าจะทำลายตระกูลเจียงของเราได้  ?”

เจียงขุยหัวเราะและมองไปที่ หลินยู่: "ถึงแม้เจ้าจะสามารถทำลายตระกูลเจียงของข้าได้จริงในวันนี้ แต่ตระกูลเจียงของข้าก็ไม่มีหายไป ในวันไหนที่ผู้นำตระกูลของเรากลับมา วันนั้นจะเป็นที่ตระกูลหลินของเจ้าพินาศ  !"

“หึ อย่าว่าแต่ที่เจียงเฉินไม่อยู่ที่นี่เลย แม้ว่าเขาจะอยู่ที่นี่ด้วย ข้าก็ยังมั่นใจว่าจะสามารถทำลายตระกูลเจียงของเจ้าได้  !”

ขณะที่พูดถึงเจียงเฉินกับเจียงขุยเช่นนั้น หลินยู่ก็อดไม่ได้ที่ดวงตาจะฉายแววความอับอายขึ้น 

เขาชักกระบี่ออกมาแล้วชี้ไปด้านหน้าพร้อมกับตะโกนออกมา  “จัดการพวกมันซะ อย่าให้ใครรอดไปได้ !”

อย่างไรก็ตาม……

ในขณะที่หลินยู่กำลังจะพาคนของตระกูลหลินบุกเข้าคนของตระกูลเจียง 

เสียงที่ดูโกรธเกรี้ยวและเย็นชาก็ดังเข้ามาในหูของทุกคน  

“หลินยู่ เจ้ากล้ารึ!”

“เพื่อเห็นแก่หน้าหยานคังหมิงวันนั้นข้าก็ได้ไว้ชีวิตเจ้าแล้ว แต่ข้าคิดไม่ถึงเลยว่าเจ้ายังจะมีหน้ามากระทำต่อตระกูลเจียงของข้าอย่างอุกอาจเช่นนี้อีก   !”

“ในเมื่อเจ้าอยากตายนัก วันนี้ข้าก็จะเป็นคนเด็ดชีวิตสุนัขของเจ้าเอง  !“