เทียร่าบิดกายเล็กน้อยหลังจากที่ตื่นขึ้นมาในตอนเช้าเธอแทบโง่หัวไม่ขึ้นเพราะเมื่อคืนต้องเจอศึกหนักเธอไม่นึกว่าซาฟจะร้อนแรงมากถึงเพียงนี้เห็นใบหน้าเฉยชาและสีหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาวแต่เวลาอยู่บนเตียงกลับร้ายกาจราวกับพญาราชสีห์เสียงเคาะประตูห้องทำให้เธอรีบเดินไปเปิดประตู เทียร่าขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นสาวใช้ที่หน้าห้อง
“มีอะไร!”
“คุณซาฟสั่งให้คุณเก็บกระเป๋าและออกไปจากที่นี่ทางเราจะให้คนขับรถไปส่งค่ะ”
“อะไรนะ นี่แกพูดบ้าอะไรเนี่ย!”
เดวิชเดินเข้ามาเพื่อทำหน้าที่อธิบายแทนเ้านายตนเองทันที
“คุณเทียร่าครับผมเดวิชเป็ลูกน้องคนสนิทของคุณชายซาฟผมจะอธิบายเื่ราวทั้งหมดให้คุณฟังเองครับ”
เทียร่าถึงกับอ้าปากค้างเมื่อชื่อเธอออกมาจากปากของเดวิชนี่เขารู้ความจริงแล้วอย่างนั้นหรือ? บ้าที่สุดเธอกำลังมีความสุขอยู่แท้ๆ
“ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น!”หญิงสาวปฏิเสธเสียงลั่น
“แต่ว่าคุณโมนาจะมาแทนคุณแล้วนะครับ”
“อะไรนะ โมนาจะมาที่นี่เหรอ!”
“ใช่ครับ”
เธอไม่อยากจะเชื่อว่าโมนาจะยอมมาที่นี่แล้วเธอละเป็ตัวอะไรหมายความว่าเธอจะต้องระเห็จออกจากที่นี่ส่วนอีลูกเมียน้อยจะได้มาเชิดหน้าแทนเธออย่างนั้นเหรอไม่ยอม! เธอไม่มีวันยอมเด็ดขาด
“ฉันจะรอให้น้องมาที่นี่ก่อนแล้วค่อยกลับ”เทียร่ายืนยันหนักแน่น
บุตรสาวคนสุดท้องยืนน้ำตาซึม มองหน้าบิดาและพี่สาวแววตาหม่นเธอโอบกอดบิดาแล้วหันไปกอดพี่สาวอีกคน ขณะเดินขึ้นรถ ยังไม่วายหันกลับมามองทั้งสองคนอีกครั้งเมื่ออยู่บนรถเ้าตัวยังเปิดกระจกโบกมือลา
มือบางปาดน้ำตาเป็ระยะไม่อยากไปแต่ต้องทำเพื่อพ่อและคนที่อยู่กับตระกูลอีกนับพันโมนามองไปรอบๆ เมืองเวนิชที่เธอแทบไม่เคยออกมาสำรวจเลย เวลาผ่านไปพักใหญ่รถเลี้ยวเข้าสู้พื้นที่ตระกูลอัลเล็นโซ่ เธอกวาดตามองไปรอบๆเธอจำที่นี่ได้ดี เธอรู้อยู่แล้วว่าที่นี่สวยงามมากแค่ไหนยิ่งโอเอซิสนั้นยิ่งงดงามราวกับดินแดนแห่งเทพนิยายที่ที่เธอเคยได้เห็นเทพบุตรที่หล่อเหลาราวกับรูปปั้นที่เข้ามาขโมยจูบแรกของเธอไป
รถยนต์จอดหน้าคฤหาสน์ของซาฟร่างบอบบางเดินลงมาจากรถเทียร่าหรี่ตามองน้องสาวตนเองด้วยความอิจฉาหากซาฟได้เห็นใบหน้าของโมนาเขาคงจะไม่เหลือแม้แต่เยื่อใยให้กับเธออีกแล้วเธอจะกำจัดน้องตัวเองออกไปได้ยังไงกัน!
สาวใช้เดินออกมาต้อนรับและหิ้วกระเป๋าให้เธอโมนาเดินตามสาวใช้เข้าไปด้านในเงียบๆไม่นานสาวใช้ก็พาเธอมานั่งอยู่ที่ห้องรับรองแขกของคฤหาสน์เทียร่าสบโอกาสรีบเดินเข้าไปหาน้องสาวทันที
“แกมาที่นี่ทำไมโมนา!”เทียร่าตวาดน้องสาวทันที
หญิงสาวสะดุ้งด้วยความใหันไปมองหน้าพี่สาวคนรองด้วยความกลัว
“พ่อให้โมนามาที่นี่ค่ะ”
“แกคิดจะมาแย่งผู้ชายของพี่แกหรือไงกัน!”
“เปล่านะคะพี่เทียร่าโมนาแค่ทำตามความ้าของคุณพ่อกับพี่เวน่าเท่านั้น”เธอตอบพี่สาวเสียงสั่น
“ออกไปจากที่นี่ซะอย่าได้สะเออะมาที่นี่อีกเด็ดขาด!”
หญิงสาวรีบลนลานวิ่งออกมาจากห้องรับแขกด้วยความกลัวพี่เทียร่าน่ากลัวมากเหลือเกิน เพราะลับหลังพ่อหรือพี่สาวคนโตเมื่อไหร่เธอมักจะถูกพี่สาวคนรองดุด่าคนตัวเล็กเร่งฝีเท้าเพื่อไปให้พ้นหน้าอย่างที่อีกฝ่าย้าแต่ทว่าเ้าของคฤหาสน์กลับมาพอดี
ผลั่ก!
เธอชนเขาเข้าอย่างจังคนถูกชนชะงักแล้วอ้าแขนคว้าร่างบอบบางได้ทันท่วงที โมนาตระหนกจนหลงลืมว่าตนอยู่ภายใต้อ้อมแขนเพศตรงข้ามกลิ่นกายสาวที่หอมละมุนลอยแตะจมูก คนตัวใหญ่ใจสั่นสะท้านขึ้นมา ยิ่งพอเห็นใบหน้าแล้วยิ่งไม่อาจละสายตา
เธอสวย... จนแทบหยุดหายใจ
โมนาช้อนสายตามองเมื่อได้สติดวงตาเบิกกว้างด้วยความใ เมื่อรู้ว่าตัวเองอยู่ผิดที่ รีบผลักไสเขาออกไปด้วยความกลัวแต่อีกฝ่ายกลับอยากแกล้ง โดยการกอดรัดร่างบอบบางไว้แน่น ทรวงอกอวบอิ่มกับแผงอกบดเบียดจนแทบเป็เนื้อเดียวกัน
“ปล่อยนะคะ!” เสียงหวานตวาด
เทียร่าจ้องมองด้วยสายตาเดือดดาล ทำไมซาฟถึงต้องกลับมาเวลานี้ทำไมโมนาถึงทำให้ทุกคนรัก แล้วทำไมเธอต้องกลายเป็คนแพ้ซะทุกที ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งแค้นน้องสาวต่างมารดาเสียจนอยากจะฆ่าให้ตายคามือเสียจริง
เขายังไม่ยอมคลายอ้อมกอดใบหน้างดงามเริ่มซีดเผือดเธอมองหน้าเขาน้ำตาซึม มือบางเริ่มทุบตีเขาเพื่อให้ปล่อยเธอเป็อิสระ
“ปล่อยนะคะ คุณนิสัยไม่ดี!” เธอต่อว่าน้ำตาเริ่มเอ่อ
ซาฟยอมคลายอ้อมกอดพลางกวาดสายตามองไปยังหญิงสาวแสนสวยตรงหน้า ไม่คุ้นหน้าเลยสักนิดแต่เขาพอคาดเดาได้ว่าผู้หญิงคนนี้คือใคร ถ้าเป็จริงก็สมกับฉายาของเธอแล้ว
“คุณเป็ใครเหรอทำไมถึงมาอยู่ในบ้านผมได้” ซาฟเอ่ยถาม
“ฉันชื่อโมนา”คนขี้กลัวตอบเสียงสั่นแล้วหลบสายตา
ซาฟมองเธอแล้วยิ้มเยาะออกมาในที่สุดคุณหนูแห่งดีกาลโน่ก็ยอมปรากฏตัวออกมาแล้วสินะ
“แน่ใจแล้วนะครับว่าคราวนี้จะไม่มีการสลับตัว” เขาถามเสียงเย็น แววตาทอดนิ่ง
“ไม่แล้วล่ะค่ะ ฉันคือโมนาตัวจริง”
“ถ้าอย่างนั้นก็เชิญเข้าไปด้านในเราจะได้พูดคุยธุระและข้อตกลงของการอยู่ร่วมกัน!”
เ้าของร่างสูงใหญ่เหลือบมองไปยังผู้หญิงอีกคนที่ยืนเชิดหน้าอยู่ในห้องรับรองโมนาไม่กล้าสบตาพี่สาว เธอรู้สึกกลัวและซาฟก็สามารถจับความผิดปกตินั้นได้ คนขี้กลัวนั่งลงข้างๆพี่สาว บนโซฟาในห้อง
“ผมคิดว่าผมได้ให้คนบอกคุณแล้วนะครับคุณเทียร่าว่าผม้าให้คุณกลับไป”
“ทำไมคะทำไมต้องทำกับเทียร่าแบบนี้ในเมื่อเราสองคนก็มีอะไรกันแล้ว!”เทียร่ารีบประกาศกร้าวออกมาเพื่อให้น้องสาวเธอได้รับรู้เื่นี้
“ผมไม่สนใจหรอกนะครับ คุณเป็คนขอร้องผมเอง”
“หมายความว่ายังไงคะ!”
“หากผมมีอะไรกับผู้หญิงแล้วผมต้องคอยรับผิดชอบพวกเธอป่านนี้ผมคงเปิดฮาเร็มได้แล้วล่ะครับ” เขาตอบสีหน้าเรียบเฉย
เทียร่ากัดฟันแน่นเธอไม่มีวันยอมเด็ดขาด กำลังจะได้ทุกอย่างไว้ในมือทำไมเหตุการณ์มันดันกลับเข้าข้างน้องสาวตัวดี
“ฉันไม่กลับฉันจะอยู่กับโมนาที่นี่!”เธอยืนยันหนักแน่น
“คุณจะอยู่ที่นี่ก็ได้นะครับแต่ไม่ใช่ที่คฤหาสน์ของผม คุณต้องไปอยู่ที่เรือนรับรองของแขก”
เธอเก็บความรู้สึกเคียดแค้นไว้ ได้...เธอไปอยู่ที่เรือนรับรองก่อนก็ได้ เพราะสุดท้ายแล้วคนที่จะได้อยู่ที่นี่ก็คือเธอ
“ก็ได้ค่ะเทียร่าแค่เป็ห่วงน้องสาวเลยอยากอยู่เป็เพื่อนก็แค่นั้น”เทียร่ารับคำแล้วเหลือบมองน้องสาว
“ถ้าอย่างนั้นผมจะให้คนของผมไปส่งคุณที่เรือนรับรองแล้วกันครับ”
เธอถูกเดวิชพาออกไปจากห้องรับรองทันทีเทียร่าถลึงตามองน้องสาวอีกครั้ง โมนาก้มหน้านิ่งด้วยความกลัว
ซาฟกวาดสายตามองใบหน้า รูปร่างและท่าทาง หากได้มาเป็ภรรยาคงมีหนุ่มมากมาจอิจฉาเขาแน่เพราะโมนาหน้าตางดงามสมค่ำร่ำลือจริงๆ แต่อาการสั่นกลัวแบบนี้มันอาจทำให้เขายุ่งยากในภายหลัง
“ทีนี้ก็มาคุยเื่ของเรา”เขาบอกเสียงเข้มขึ้น
โมนาสะดุ้งกับเสียงของเขาเธอรีบถอยห่างออกไปนั่งชิดริมโซฟาด้วยความหวาดกลัวคนพูดขมวดคิ้วเข้าหากันมองคนกลัวด้วยความไม่เข้าใจ
“คุณเป็อะไร!” เขาส่งเสียงดุ แต่... ทำไมเขาต้องมีอารมณ์โกรธขึ้นมาด้วยไม่ได้ตวาดหรือส่งเสียงดังแม้แต่น้อย แต่อีกฝ่ายกลับกลัวจนหนีห่าง มันน่าหงุดหงิดไหม
เธอยิ่งสะดุ้งหนักเมื่อเจอคำพูดตอกย้ำมาอีกระลอกเ้าของร่างบางมองหน้าเขาแล้วรีบหลบสายตา ต่อให้เขาหล่อเหลาราวกับเทพบุตรก็เถอะ เธอก็ไม่ขออยู่ใกล้
ท่าทางที่เธอมีต่อเขายิ่งทำให้ซาฟรู้สึกไม่พอใจโมนากำลังทำให้อารมณ์ซึ่งไม่เคยหวั่นไหวต่อสิ่งใด กลายเป็ระอุขึ้นมาราวกับตะกอนซึ่งถูกกวนให้ขุ่น
“คุณหนูโมนา ได้ยินผมไหม”ชายหนุ่มถามย้ำอีกครั้ง และน้ำเสียงดังกว่าเดิม
คนฟังเลยสั่นหนักเข้าไปใหญ่ ยิ่งเสียงตวาดดังลั่นร่างกายเธอกลับสั่นอย่างห้ามไม่ได้ คนตัวเล็กหลบมุมตัวลีบด้วยความหวาดหวั่นเธอกำลังเผชิญหน้ากับอะไรอยู่กันแน่ ซาฟสูดหายใจเข้าปอดควบคุมอารมณ์ตนเองให้คงที่เสียศูนย์ไม่ได้เด็ดขาด
“ผมแค่้าพูดคุยกับคุณหนูเท่านั้นเพราะฉะนั้นกรุณาฟังผมให้ดีๆ” น้ำเสียงเขาอ่อนลง แล้วทอดสายตามองหญิงสาว
โมนากัดริมฝีปากแน่น ไม่กล้าตอบหรือทำอะไร แม้แต่ขยับยังไม่อยากทำ เธอกลัวอยากกลับบ้าน อยากพบพ่อและพี่สาวที่สุดทำไมเขาต้องเลือกเธอเป็เ้าสาว
ซาฟถอนหายใจออกมา พยายามสะกดกลั้นอารมณ์อย่างที่สุดไม่ว่ากับใครเขามักอดทนได้เสมอ แต่กับโมนาทำไมยากนัก ปกติเขาสามารถใช้สายตาในการสื่อสารและทำให้ทุกคนยอมเชื่อฟังหรือตกอยู่ภายใต้ความ้าของตนได้ แต่ทว่ากับคุณหนูแสนสวยอย่างโมนามันใช้การไม่ได้เลย เพราะเธอไม่ฟัง! ไม่สน! ไม่แม้แต่จะมองหน้าเขาด้วยซ้ำไป
“ผมตกลงกับพ่อคุณไว้แล้วเกี่ยวกับเื่การแต่งงานของเราคุณจะต้องพักอยู่กับผมที่นี่เป็เวลาสองเดือนโดยเราจะใช้ชีวิตฉันท์สามีภรรยา” เขาเน้นเสียงหนัก“เพราะฉะนั้นคุณกับผมเราต้องนอนห้องเดียวกัน... และเมื่อครบกำหนดสองเดือนหากผมไม่สามารถยอมรับคุณเป็เ้าสาวได้ผมจะส่งคุณกลับไปที่ดีกาลโน่”
คนฟังนิ่งเงียบ ข้อตกลงอะไรกันมันคือการเอาเปรียบชัดๆ ทำไมคุณพ่อถึงตกลงอะไร มันมากเกินไปแล้วเธอไม่ได้ปรารถนาจะมีสามี ทำไมไม่แต่งกับพี่เทียร่าไปเสีย
“ไม่เอา!” เธอตอบแล้วสะอื้นออกมา
“อะไรนะ!” ซาฟย้อนถามกระตุกมุมปากแทบไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิน
“ไม่เอา ฉันไม่ชอบคุณ ฉันอยากกลับบ้าน!”
6K
![บันทึกสังเกตการณ์ของเฉ่าเหมย (บันทึกของเฉ่าเหมย เล่มต้น) [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1718861637_28566276.webp)
