“อันอัน!!!”
“พี่จัส!!!อันอันโทรหาพี่ตั้งหลายครั้งทำไมพี่ไม่รับสายอันอัน”
“พี่บอกแล้วใช่ไหมว่าเื่ระหว่างเรามันจบไปนานแล้ว”
“ไม่!!! พี่ต้องรับผิดชอบอันอัน”
“หึ พอได้แล้วอันอันอย่าให้พี่หมดความอดทนกับเธอนะ” ผมคว้าขอมือเธอขึ้นมา รอบนี้ผมมองหน้าอย่างเอาจริงเอาจัง
“????”
“เธอก็รู้นะว่าถ้าเกิดพี่โมโหจะเป็ยังไง!!!”
“ปล่อยได้แล้วพี่จัสอันอันเจ็บ”
“????” เธอสะบัดข้อมือออกจากมือผมหลังจากนั้นเธอก็รีบเดินออกจากร้านทันที
“เอาเื่เลยนะ” ไอ่ครามหันมาพูดกับผม
“อืม????”
“กูนั่งตรงนี้!!!” ผมพูดกับมันแต่สายตาผมมองผู้หญิงคนนึง
“เดียวกูมานะ” ผมหันไปพูดกับไอ่คราม
รุ่งเช้า
ผมตื่นมาในห้องที่ไม่คุ้นเคย ใช่ครับผมจบดีลกับผู้หญิงคนเมื่อคืน
“ตื่นแล้วเหรอค่ะ” เอ๊ะทำไมเธอหน้าคุ้นๆ จัง (คุ้นอีกแล้วเหรอเนี่ยยย!!!)
“ครับ...” ผมลุกขึ้นพร้อมทั้งคว้าเสื้อมาใส่
“เออ...น้องชื่ออะไรครับ” ผมหันไปถามเธอ
“หนูชื่อลาตา” เห้อออโล่งอกไม่คุ้นแล้วสงสัยผมหลอนเองแหละ
“พี่ไปก่อนนะ????”
“เดียวค่ะ หนูขอไลน์พี่หน่อยได้ไหม”
“อืมได้สิ” ผมยื่นโทรศัพท์ให้เธอ
“ขอบคุณค่ะ ????” หลังจากนั้นผมก็รีบแต่งตัวไปทำงานทันทีเลยครับ ดีนะที่ผมเตรียมเสื้อไว้ในรถเรียบร้อยอะ
“วันนี้ไม่สายหนิ”
“555ครับบ”
“สวัสดีครับพี่ลิต้า”
“อืม” สวยแล้วดุจริงๆ เลยเหอะ
เลิกงาน
ผมเตรียมตัวจะกลับห้องทันทีเพราะไม่ได้กลับห้องบ้างกลับช้าบ้างเดียวไอ่แสบจะหาว่าไม่สนใจ
“จัสวันนี้มีงานเลี้ยงของบริษัทนะ”
“วันนี้เหรอครับพี่”
“อืม ทำไมเหรอไม่ว่างเหรอ”
“เอออ....ว่างครับ” อีกวันนึงคงไม่เป็ไรหรอกเนอะ
22:00น.
เสียงโทรศัพท์ผมดังขึ้น
“ว่าไงไอ่คราม”
“ทำไรอยู่ว่ะ!!!”
“เป็ไรของมึง”
“น้องมึงอยู่ห้องผ่าตัด!!!!”
“เจนิส????”
ใช่ครับหลังจากนั้นผมก็รีบไปโรงพยาบาลทันที มาถึงก็เจอไอ่ครามและระฟ้ายืนอยู่ เห้อรู้สึกผิดมากๆ จริงๆ ผมควรกับห้องไปดูแลเธอมากกว่า แล้วที่สำคัญถ้าไม่ได้ระฟ้าน้องผมจะเป็ยังไง ผมไม่อยากจะคิดเลย
ใช่ครับหลังจากน้องสาวผมตื่นขึ้นมาเธอก็โกรธผมเธอไม่คุยกับผมด้วยซ่ำจนผมต้องโทรหาพ่อให้มา
“เจนิสเธอเป็ไงบ้าง” ผมเดินเข้ามาแล้วเห็นเพื่อนของไอ่แสบเต็มห้อง
“ดีขึ้นเยอะ พรุ่งนี้ก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว”
“จริงเหรอ”
“อืมม”
“ระฟ้ากี้ซื้อขนมมาฝากด้วยแหละ” ผู้หญิงคนนี้สงสัยจะชอบระฟ้า
“ฉันไม่ได้ป่วยส่ะหน่อยย คนที่ป่วยคือเจนิส”
“อ่อออ เจนิสเราขอโทษนะพอดีเราคิดว่าระฟ้าป่วยเลยไม่ได้ซื้อมาฝากเธอ”
“มะไม่....”
“ตอแหล ฮัดชิ่ววว เออเราขอโทษด้วยที่เสียมารยาท”
เอ๊ะนั้นน้องสาวคนสวยคนนั้นหนิ
“น้องสาวคนสวยพูดดีนะเนี่ยย????” ผมหันไปพูดกับเธอ
“????” เธอหันมาส่งยิ้มให้กับผม
“ไอ่แสบป๊าบอกขอออกไปทำธุระนิดหน่อย” ผมหันไปพูดกับไอ่แสบแต่ก็เหมือนเดิมครับไม่คุยกับผมเหมือนเดิม
“???? เออ...เอลแกอย่าลืมส่งงานให้ฉันนะ”
“อืม”
หลังจากเพื่อนๆ ไอ่แสบกลับไปไม่นานไอ่แสบก็ออกไปเดินเล่นกับระฟ้าส่วนผมก็นั่งรอให้พ่อมา
“ป๊าไอ่แสบไม่ยอมคุยกับผม”
“ก็สมควรแล้วหนิ”
“ผมรู้ว่าผมผิดและผมสัญญาแล้วด้วยว่าจะไม่ให้เื่แบบนี้เกิดขึ้นอีก”
“เออ ใจเย็นๆ น้องมันโกรธไม่นานหรอก”
“แต่มันก็สมควรนะป๊าที่น้องจะโกรธผม เพราะถ้าเกิดระฟ้าไม่มาช่วยน้องหล่ะ ฮืออๆ” ผมพูดพร้อมทั้งร้องไห้ออกมาก็มาเสียใจหนิ
“หมับ ฉันไม่โกรธพี่แล้วโอเคไหม”
605
