ที่ใจกลางหมู่บ้านเอลฟ์ พวกเขากำลังประชุมกันอย่างเคร่งเครียดกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น รีฟ หัวหน้าหมู่บ้าน จูดี้ เอกอน และคาร่า รวมถึงเอลฟ์คนอื่น ๆ มารวมตัวกันเพื่อวางแผนรับมือกับวิกฤติที่เกิดขึ้น
"เกล็นเสียชีวิตแล้ว มีคขึ้นเป็าาองค์ใหม่ เ้าบ้านั่นมันคลั่งเผ่าพันธุ์ พวกเราคงลำบากกว่าเดิมแน่" เอลฟ์คนหนึ่งกล่าวด้วยความวิตก "เราอาจจะต้องเดินทางไปที่อาณาจักรชินจิ ที่นั่นมีคนที่ไม่เห็นด้วยกับมีคอยู่มากมาย"
รีฟพูดตอบ "ใช่ พวกเขาเรียกตัวเองว่า 'ผู้ปลดแอกเพื่อประชาชน' มีเอลฟ์ คนแคระ และลูกครึ่งปีศาจที่ถูกกดขี่มานานรวมตัวอยู่ที่นั่น"
หัวหน้าหมู่บ้านเสริมว่า "แต่การเดินทางไปที่นั่นมันอันตราย ต้องผ่านหลายรัฐของอาณาจักรดรัม เราอาจถูกจับเป็ทาสหมดก่อนจะไปถึง"
"ข้าคิดว่าเราควรฝึกซ้อมรบและหาเกราะกับอาวุธเวทมนตร์เพื่อป้องกันตัว" เอลฟ์อีกคนแนะนำ
หัวหน้าหมู่บ้านเสริมอีกว่า "เราจะหาเกราะรุ่นใหม่ได้จากที่ไหนถ้าไม่เข้าเมือง" แล้วเขาก็หันไปมองจูดี้อย่างหมายความบางอย่าง
รีฟรีบแย้งว่า "ข้ารู้ว่าท่านคิดอะไร จูดี้กับเอกอนกำลังถูกตามล่าโดยาามีค คิดว่าการเข้าเมืองจะไม่เสี่ยงหรือ?"
จูดี้ถามอย่างสงสัย "ข้าขอถามอีกครั้ง ทำไมพวกเราถึงถูกตามล่าถ้าเกล็นตายไปแล้ว?"
รีฟตอบ "ข้ายังไม่ได้บอกเ้าใช่ไหม ข้าััได้ถึงพลังั้แ่พวกเ้าเข้ามาที่ป่า เกล็นนำผลึกอาวุธวิเศษใส่ไว้ในตัวเอกอนใช่ไหม?"
เอกอนใ "ใช่ ข้าลืมเื่นี้ไปเลย แต่ร่างกายข้าก็ปกติดีนะ"
รีฟอธิบายต่อ "นั่นแหละทำไมเกล็นถึงพ่ายแพ้ มีคคงจะตามหาอาวุธวิเศษที่หายไปหลังจากสังหารเกล็น และข้าคิดว่ามันจะตามล่าพวกเ้า เพราะมันเชื่อว่าพวกเ้ารู้ว่าอาวุธนั้นอยู่ที่ไหน"
จูดี้หน้าซีด "แค่ทหารยศน้อยใส่เกราะเวทมนตร์พวกเรายังรับมือแทบไม่ไหว ถ้ากองกำลังทหารจากเมืองหลวงมา พวกเราจะไม่ตายกันหมดหรือ?"
"ข้าคงต้องหนีออกจากที่นี่ ไม่งั้นพวกเ้าจะต้องเดือดร้อน" จูดี้กล่าวด้วยเสียงแน่วแน่
รีฟแย้งว่า "ไม่จำเป็หรอก รัฐป่ามรกตนี้มีผู้ว่าที่บ้าอำนาจมาั้แ่ไหนแต่ไร มัน้าจับเอลฟ์ป่าทั้งหมดเป็ทาส ในรัฐนี้กฎหมายทาสยังคงอยู่"
"ยังไงพวกเราก็ต้องเลือกว่าจะสู้หรือหนี" รีฟกล่าวเสริม
หัวหน้าเอลฟ์ทำหน้ากังวล
รีฟพูดต่อ "เรายังมีเวลา ข้าจะฝึกเอกอนให้ใช้พลังของเกล็น ร่างกายเขาผนึกเข้ากับอาวุธวิเศษ พลังเวทมนตร์ของเขาต้องมากมายแน่นอน"
จูดี้ตอบอย่างมั่นใจ "ข้าคิดออกแล้วว่าเราจะหาเกราะเวทมนตร์จากที่ไหนและเอามาได้ยังไง
"จริงๆ ข้าเป็มนุษย์อยู่แล้ว แค่ปลอมตัวลงไปซื้อของที่เมืองก็จบ ในรัฐนี้ก็ค่อนข้างห่างไกล คงไม่มีใครจำข้าได้เท่าไร" จูดี้กล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นใจ
รีฟทำหน้าเครียด "แต่...มันเสี่ยงมากนะจูดี้ ถ้าหากถูกจับได้ มีค มันจะทำอะไรกับเ้าบ้างก็ไม่รู้"
"ไม่เป็ไร ให้ข้าได้ทำประโยชน์เพื่อพวกเ้าบ้างเถอะ!" จูดี้ยืนยันด้วยความมุ่งมั่น
หลังจากการประชุมสิ้นสุดลง รีฟพาเอกอนไปฝึกพลังเวทย์ทันที
"ข้าจะพยายามเก่งขึ้นเพื่อปกป้องทุกคนเอง" เอกอนพูดด้วยความตั้งใจ
รีฟตอบ "การฝึกของข้ามันโหดมากนะ อดทนและสู้ไปด้วยกันล่ะ"
เวลาล่วงเลยผ่านไป 1 ปี…
ณ หมู่บ้านเอลฟ์ เอกอนเติบโตขึ้น เขาดูหนุ่มแน่น มีกล้ามเนื้อแข็งแรงมากขึ้น สูงขึ้น และดูกำยำกว่าที่เคยเป็ เอกอนกำลังฝึกร่ายเวทย์อยู่เมื่อจูดี้เดินเข้ามา
"เอกอน มากินข้าวกันลูก ข้าทำอาหารเสร็จแล้ว" จูดี้เรียกลูกชายด้วยความเอ็นดู
"ได้ครับ ท่านแม่" เอกอนหยุดการฝึกและเดินไปกินข้าวกับจูดี้ ทุกอย่างดูเหมือนจะสงบสุขมาตลอดระยะเวลา 1 ปีที่ผ่านมา
แต่ใน่เวลานั้น กลับมีเหตุการณ์ทางการเมืองหลายอย่างเกิดขึ้น เอลฟ์ คนแคระ และเผ่าลูกครึ่งปีศาจถูกจับมาเผาทั้งเป็เพียงเพราะข้อหาเล็กน้อยในเมืองหลวง จำนวนของผู้ที่ถูกทรมานและสังหารเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง
เมื่อรีฟเห็นข่าวเหล่านี้ เขารีบเรียกประชุมหมู่บ้านอีกครั้ง
"ข้าว่าตอนนี้เรามีเกราะเวทย์เพียงพอแล้ว และเอกอนก็มีพลังมากขึ้นเยอะ ถึงแม้จะยังไม่ถึงขั้น 'พ่อมดขาว' ก็ตาม เราต้องรีบออกจากที่นี่และมุ่งหน้าไปยังอาณาจักรชินจิโดยด่วน"
รีฟเสริมด้วยความวิตก "นโยบายของมีคมันบ้าคลั่งมาก ไม่ช้าก็เร็ว มันจะต้องพบพวกเรา"
คาร่าเสริม "ข้าเห็นด้วย จูดี้เล่าให้ฟังว่าพวกเอลฟ์ที่เป็ทาสในหมู่บ้านถูกทรมานอย่างโหดร้าย ทั้งทุบตี ข่มขืน และใช้งานเหมือนเครื่องจักร..."
หัวหน้าหมู่บ้านแย้งขึ้นด้วยความกังวล "แต่การเดินทางเราต้องผ่านรัฐ 3-4 นครรัฐเลยนะ เราจะเดินทางไปอย่างไร?"
รีฟยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยความภูมิใจ "ข้ามีแผนที่เตรียมไว้แล้ว ที่ฝึกเอกอนข้าไม่ได้ฝึกเล่นๆ นะ เอกอนสามารถร่ายเวทย์วาร์ปขนาดใหญ่ได้แล้ว! แต่...ต้องใช้เวลาร่ายถึง 3 วัน ถ้าจะวาร์ปพวกเราจำนวนขนาดนี้ไปที่อื่น"
หัวหน้าหมู่บ้านฟังแล้วก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ "จริงหรอ? ท่านรีฟ ข้าต้องขอบคุณท่านจริงๆ ถ้าแบบนั้นพวกเราก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรแล้ว ขอแค่ให้ 2-3 วันนี้ไม่เกิดอะไรขึ้นก็พอ..."
"งั้นข้าจะให้ทุกคนไปเตรียมตัว เราจะได้หลุดพ้นจากที่นี่ซะที" หัวหน้าเอลฟ์พูดต่อด้วยความหวัง
แต่เมื่อการประชุมจบลง กลับเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันขึ้น...
เอลฟ์คนหนึ่งวิ่งเข้ามารายงานด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "ทุกคน พวกมนุษย์! กองทัพขนาดใหญ่มาอยู่ตรงป่ามรกตแล้ว! แม่ทัพเกราะทองมาที่นี่ด้วย มาราไคล์มาที่นี่ แล้ว...เหมือนข้าจะเห็นาามีค! เขามาที่นี่ด้วยตนเอง!!!"
รีฟหน้าซีดลงทันที "ทะ...ทำไมมันถึงรู้ว่าพวกจูดี้อยู่ที่นี่? พวกเราต้องหนี กองทัพขนาดนั้นพวกเราตายหมดแน่ แถมการร่ายเวทย์วาร์ปยังต้องใช้เวลาอีก 2-3 วัน อะไรจะโชคร้ายขนาดนี้!"
รีฟรีบประกาศให้ทุกคนในหมู่บ้านเป่าแตรฉุกเฉินเสียงดัง เพื่อให้ทุกคนเตรียมตัวหนี รีฟวิ่งมาหาจูดี้และเอกอนด้วยความรีบร้อน
"พวกเ้าต้องหนีจากที่นี่เดี๋ยวนี้!! มีคมันเดินทางมาที่นี่ด้วยตนเอง พร้อมแม่ทัพมาราไคล์!" รีฟบอกด้วยความเร่งรีบ
จูดี้กับเอกอนทำหน้าใ "ฮะ...เ้าบ้านั่นเดินทางมาที่นี่ด้วยตนเองเลยหรอ? มันไม่แปลกไปหน่อยหรอที่าาต้องมาตามล่าพวกเราด้วยตนเอง?"
"ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาสงสัยอะไรแล้ว รีบหนีออกจากที่นี่ด่วน เราสู้มันไม่ไหวหรอก!" รีฟกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ
ทันใดนั้น ก็มีบุคคลหนึ่งวิ่งเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนืุ์ มาหยุดอยู่กลางหมู่บ้านเอลฟ์ ผมทองของเขาส่องประกายสะท้อนกับแสงแดด ทำให้บุคคลนี้ดูน่ากลัวมากยิ่งขึ้น แววตาสีแดงที่เ็าของเขาจ้องมองตรงมายังเอกอน ผ่านไป 1 ปี เขามีพลังเพิ่มขึ้นขนาดไหนกันนะ ตาของเขาจากสีฟ้าเปลี่ยนเป็สีแดงเหมือนปีศาจร้าย
มันคือมีค าาผู้โเี้ที่ทุกคนหวาดกลัว...
“อะ...อึ่ก ผู้บุกรุก โจมตี!!” ทหารเอลฟ์รายหนึ่งะโด้วยเสียงสั่นคลอน แต่ยังกล้าหาญพอที่จะยิงธนูใส่มีค
รีฟะโห้าม “อย่าเพิ่ง!!”
ทันทีที่ลูกธนูถูกปล่อยออกไป มีคใช้ความเร็วเหนืุ์พุ่งเข้าไปจัดการทหารเอลฟ์อย่างง่ายดาย ศีรษะของทหารคนนั้นหลุดออกจากร่าง เืกระเซ็นเต็มพื้น
หลังจากเห็นภาพลักษณ์ใหม่ของมีค จูดี้ทำหน้าใและเข้าใจได้ทันที เขามีพลังของเผ่าปีศาจ! ท่าทางของเขาเปลี่ยนไปเป็คนละคนจากที่เจอเมื่อก่อน
เอกอนลุกขึ้นพร้อมกับใช้เวทย์ธนูแสงโจมตีใส่มีค แต่มีคกลับปัดป้องการโจมตีนั้นด้วยดาบเวทย์ได้อย่างง่ายดาย จากนั้นก็พุ่งเข้ามาหาเอกอน จูดี้รีบเข้ามาขวาง “ข้าจะยื้อไว้ก่อน เอกอน เ้าหนีไป!”
เอกอนปฏิเสธทันที “ข้าไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ข้าจะช่วยสู้ด้วย!”
มีคพูดด้วยน้ำเสียงเ็า “อาวุธวิเศษอยู่ที่ไหน?”
รีฟพยายามโจมตีด้วยธนูเวทย์ ขณะที่จูดี้ปะทะดาบกับมีค แต่มีคยังสามารถปัดป้องธนูเวทย์ได้อย่างสบายๆ ทหารในหมู่บ้านที่ตอนแรกใเริ่มรวมพลังเตรียมรุมโจมตีมีค
“ส่งมันมา จูดี้ ไม่งั้นคนในหมู่บ้านที่นี่ตายหมด พวกเ้าหยุดข้าไม่ได้หรอก แม่ทัพมาราไคล์กำลังเดินทางมา” มีคขู่พร้อมกับแววตาที่เ็า
“ข้าไม่รู้ว่ามันอยู่ไหน เ้าคงมาผิดที่แล้ว” จูดี้ตอบพร้อมกับใช้ท่าฟันั์เข้าโจมตี แต่มีครับดาบของจูดี้ด้วยมือเดียวอย่างไม่ยากเย็น
“ถ้าอย่างนั้น ข้าจะฆ่าเ้ารีฟก่อนละกัน” มีคพูดอย่างเยือกเย็นก่อนจะพุ่งตัวไปหารีฟด้วยความเร็วสูง
“ไม่มีค ข้าไม่รู้จริงๆ อย่าทำร้ายใครในหมู่บ้านนี้เลย” จูดี้ะโ
คาร่ารีบยิงธนูสกัดมีค แต่เพียงทำให้มีคหันเป้าหมายไปหาเธอแทน
“มะ...ไม่! คาร่า ไม่!!!” รีฟะโสุดเสียง แต่ไม่ทันการ มีคฟันคาร่าด้วยพละกำลังมหาศาล ตัวของคาร่าแหลก เืกระเซ็นไปทั่ว ทำให้ป่าที่เคยเขียวขจีเปลี่ยนเป็สีแดงฉาด
“กะ...แก!” รีฟะโด้วยความโกรธจัด หน้าของเขาแดงก่ำและปล่อยพลังเวทย์สูงสุด ยิงธนูเวทย์ใส่มีคอีกครั้ง แต่มีคปัดป้องลูกธนูนั้นอย่างง่ายดาย ทันใดนั้น จูดี้ก็พุ่งเข้ามาฟันมีคจากด้านหลังพร้อมกับเอกอนที่ชาร์จเวทย์แสงขนาดใหญ่ยิงใส่มีค
มีคจึงเห็นท่าไม่ดีจึงใช้ดาบปักลงที่พื้น ทำให้เกิดแสงสว่างวาบขึ้นมา ทุกคนที่โจมตีมีคกระเด็นคนละทิศคนละทาง ทหารเอลฟ์ที่อยู่ใกล้ๆ มีคร่างแหลกสลาย เืกระเซ็น เผยให้เห็นกระดูกและลำไส้ของเอลฟ์โชคร้ายหลายรายที่ต้องมาสังเวยชีวิตในศึกนี้
“พวกแกมันกระจอก ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก ข้าเป็ถึงาา ต่อให้ข้าจะฆ่าแม่งทั้งหมู่บ้านนี่แหละ!” มีคพูดด้วยความโมโหดและสูญเสียความเ็าไป
ระหว่างที่จูดี้ รีฟ และเอกอนกำลังถูกแสงสว่างจากเวทย์ของมีคทำให้แสบตา มีคฉวยโอกาสนี้พุ่งไล่สังหารคนในหมู่บ้านทีละคนๆ ด้วยความเร็วสูงและโเี้ แม้ว่าเอลฟ์หลายคนจะสวมเกราะเวทย์เพื่อป้องกันตัว แต่ก็ไม่สามารถต้านทานดาบเวทย์และพลังมหาศาลของมีคได้เลย ร่างของเอลฟ์เ่าั้ถูกตัดคอ ผ่าครึ่ง หรือตัดแขนขาอย่างไร้ความปราณี บางคนถึงกับลำไส้กระจายออกมากลางป่าที่เคยสงบสุข
เอกอน มองภาพด้วยสายตาสิ้นหวังและนึกถึงอดีต 1 ปี ที่ใช้ชีวิตร่วมกันคนในหมู่บ้านมา ความสิ้นหวังเริ่มก่อตัวในใจเอกอน
เอกอนมองว่าตัวเองยังอ่อนหัดนัก มีคเป็เหมือนกำแพงสูงใหญ่ที่ไม่อาจก้าวข้ามได้
จูดี้เริ่มได้สติ และกำลังพุ่งไปหยุดมีค มีคใช้หมัดพลังเวทย์อัดเข้าไปที่ท้องจูดี้อย่างรุนแรง
จูดี้ กระอักเื ลิ้นจุกปาก และลงไปนอนดิ้นทุรนทุรายบนพื้น
รีฟได้สติ พร้อมหยิบธนูมาต่อสู้อีกครั้ง แต่สายไปแล้ว มีคพุ่งเข้ามาฟันรีฟ ตัวครึ่งแบบง่ายๆ
เอกอนะโพร้อมน้ำตา “ม่ายยยยย!!… รีฟฟฟ” ภาพรีฟที่ใจดี ตลก และคอยสอนเื่ราวต่างๆ ตลอด 1 ปี ผุดขึ้นมาในหัว
“แก…ไอเดรัจฉาน!!” เอกอนะโพร้อมร่ายเวทย์อุกกาบาตตกลงมาใส่มีค
มีคฟันอุกกาบาตขาดครึ่ง พร้อมใช้สันดาบกระแทกไปที่ท้องเอกอน
“อุ่ก..” เอกอนจุกลงไปนอน
ตอนนี้ สถานการณ์สิ้นหวังสุดๆ คนในหมู่บ้านตายไปเกือบหมดแล้ว เหลือแค่ ผู้หญิงและเด็กที่ยังหลบซ่อนตัวอยู่
"ข้าจะถามอีกครั้ง จูดี้ และเ้าหนูเอกอน อาวุธวิเศษอยู่ที่ไหน?" มีค ถามด้วยน้ำเสียงเ็า
จูดี้พยายามลุกขึ้นมาต่อสู้อีกครั้งทั้งที่ร่างกายยังบอบช้ำ
"ข้าคิดว่าแกรู้นะเอกอน แกใช้พลังเวทย์ระดับนั้นได้ด้วยตัวแกเองเนี่ยนะ" มีคพูดอย่างมีเลศนัย
เอกอนยืนขึ้นอย่างมุ่งมั่น พร้อมจะยิงพลังเวทย์อีกครั้ง มีคมองด้วยสายตาเหยียดหยามก่อนจะพูดออกมาอย่างเย้ยหยัน “เฮ้อ...มันไม่มีประโยชน์หรอกเว้ย เวทย์แกมันกระจอก ไอขยะไร้ค่า แกมันก็แค่ไอขยะเหมือนพ่อแกนั่นแหละ”
เอกอนโกรธจนเืขึ้นหน้า เขาร่ายเวทย์แสงอีกครั้ง แต่คราวนี้พลังเวทย์กลับกลายเป็สีดำ มีคเห็นดังนั้นก็ใและะโหลบออกไปทันที "นั่นมันเวทย์ดำหรอ?" เขาคิดในใจ
แต่ก่อนที่เอกอนจะได้ยิงเวทย์อีกครั้ง มีคพุ่งเข้ามาซัดหน้าเอกอนอย่างแรงจนเขาสลบลงไปกับพื้น
จูดี้เห็นลูกชายล้มลง เธอไม่รอช้า พุ่งเข้าหามีคเพื่อสู้กับเขาอีกครั้ง มีคหลบการโจมตีของจูดี้ได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะซัดเข้าที่ท้องของจูดี้อย่างรุนแรงอีกครั้ง จูดี้กระอักเืออกมาและทรุดลงไปกับพื้น
มีคมองจูดี้ด้วยสายตาดูถูก พร้อมกับเลิกคิ้วและก้มลงมองหน้าอกขนาดใหญ่ของจูดี้ "แกนี่มันน่าเย็ดเหมือนกันนะเนี่ย หากแกไม่บอกว่าอาวุธอยู่ไหน แกจะได้พบกับความเลวร้ายเกินจะทนแน่นอน จูดี้" เขาขยับเข้ามาใกล้ พร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยความชั่วร้าย พร้อมจะทำในสิ่งที่เลวร้ายที่สุด
แต่ก่อนที่มีคจะได้ทำสิ่งใดต่อ กองกำลังของมาลาไคล์ก็มาถึงพอดี มีคจึงหยุดชะงัก หันไปสั่งแม่ทัพและกองทัพแทน "จับคนพวกนี้ไปที่คุกในเมืองหลวง ส่งไปที่คุก ‘มอดอร์’ ข้าจะสอบสวนนักโทษด้วยตนเอง"
คำสั่งของมีคทำให้กองกำลังรีบเข้ามาจับกุมจูดี้ เอกอน และผู้รอดชีวิตในหมู่บ้าน ก่อนที่จะพาพวกเขาไปยังที่คุมขังในเมืองหลวง สถานการณ์ที่เคยสิ้นหวังดูเหมือนจะยิ่งมืดมนขึ้นไปอีก...
274
![ภควานบันดาลรัก [ มี E-Book จัดโปร ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1672664915_88999289.webp)
