เมื่อนานมาแล้วได้มีเทพเซียนผู้หนึ่งรับเลี้ยงกระต่าย์เอาไว้ มันเป็กระต่ายแสนรู้ชอบกินลูกท้อเป็ชีวิตจิตใจพอมีภัยอันตรายมันก็ใช้พลังปรานที่สะสมมามานกว่าสามหมื่นปีเพื่อปกป้องเ้านายของมัน แต่น่าเศร้าที่มันมีอายุไขอีกแค่สามพันปีก็ถึงเวลาที่มันจะต้องไปเกิดตามคำสั่งของ์
“หากเ้าไปเกิดบนโลกมนุษย์ข้าสัญญาเลยว่าจะตามหาเ้าให้พบ”เทพเซียนน้อยผู้มีนามว่าโจวตงหลินในวัย 14 ปีกำลังกล่าวคำลาเ้ากระต่ายน้อยที่เขารับเลี้ยงมันมาั้แ่เด็กกำลังจะจากเขาไปในที่หากไกล
“นายท่านสัญญากับลี่ลี่แล้วห้ามลืมเด็ดขาดเลยนะ”กระต่ายน้อยใช้จิตสื่อสารกับผู้เป็นายของมัน
“ข้าสัญญาแล้วว่าจะต้องหาเ้าให้พบ หากวันหน้าเ้าได้มีโอกาสเกิดเป็มนุษย์ข้าจะรับเ้าเป็บุตรสาวของข้าเอง”เขาในตอนนี้เป็เพียงเทพเซียนผู้หนึ่งหาได้มีความยิ่งใหญ่อะไรไม่ การจะร้องขอให้กระต่ายตัวหนึ่งไม่ต้องลงไปเกิดแทบจะไม่มีทางเป็ไปได้เลย
“นายท่านจะต้องตามหาลี่ลี่ให้เจอจริงๆนะ”กระต่ายน้อยมันหวังจริงๆว่าจะไม่ถูกผู้เป็เ้านายทิ้งไป
“ต้องเจอซิ! เพราะเ้าเป็คนสำคัญและเป็เหมือนคนในครอบครัวของข้ายังไงล่ะ”เขานั้นเติบโตมากับท่านปู่แล้วก็มีเพียงกระต่ายหนึ่งตัวที่เขาคิดว่ามันเป็เหมือนคนในครอบครัวจริงๆ
ฟิ้ว!
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!
กระต่ายน้อยะโขึ้นไปบนต้นไม้เพื่อวิ่งเล่นกับเพื่อนๆของมันเป็ครั้งสุดท้ายก่อนจะต้องลงไปเกิดใหม่บนโลกมนุษย์ มันไม่ได้ฟังสิ่งที่ผู้เป็นายพูดในตอนท้ายเลย พอถึงวันที่มันจะต้องไปเกิดก็ได้มีเหตุการณ์ไม่คาดคิดเกิดขึ้น ในวันนั้นได้มีพวกปีศาจจำนวนมากบุกทำากับ์ในตอนนั้นเองโจวตงหลินก็ได้ออกไปช่วยรบแต่ดันพลาดท่าให้กับพวกปีศาจ ทำให้กระต่ายน้อยไม่ยอมลงไปเกิดมันเลือกทีจะช่วยเ้านายด้วยการเอาจิตวิญาณทั้งหมดปกป้อง์และเ้านายของมันเอาไว้ถึงร่างจะต้องแตกสลายไปก็ตาม
“นายท่านลี่ลี่คงหมดโอกาสได้เป็บุตรสาวของท่านแล้วดูแลตัวเองด้วยนะเ้าคะ”ร่างของกระต่ายน้อยคอยๆจางหายไปเหลือเพียงเศษเสี้ยวของจิติญญาเล็กน้อยเท่านั้น
“ม่ายยยยย…."เสียงร้องะโของโจวตงหลินที่กำลังวิ่งเข้าไปกอดร่างของกระต่ายน้อยแต่มันได้หายไปแล้วเขาเสียใจมาก ถ้าเขาไม่อ่อนแอก็คงไม่ต้องสูญเสียสิ่งสำคัญไป
“ฮึก! ฮือ ฮือ ๆ ลี่ลี่เ้ากระต่ายโง่…ฮึก..เ้าทำแบบนี้คิดว่าข้าจะดีใจหรือไง…”เขาร้องไห้ออกมามากมายด้วยความเสียใจที่ยากเกินจะรับไหว
“ตัดใจเสียเถอะโจวตงหลินกระต่ายตัวนั้นได้ตายไปแล้ว”
“ท่านปู่ข้าขอร้องได้โปรดช่วยลี่ลี่ให้กลับมาด้วย”เขารู้ว่ามีวิธีนั้นอยู่ แต่ความเป็ไปได้น้อยมากที่กระต่ายน้อยจะได้กลับไปเกิด
“หลานแน่ใจแล้วใช่ไหม”
“ขอรับ ไม่ว่าจะต้องรอไปอีกกี่พันปีข้าก็จะรอ”เขาจะรอวันที่ได้พบกับลี่ลี่อีกครั้งไม่ว่าจะนานอีกกี่ปีเขาก็จะรอ
“รับสิ่งนี้ไปถ้าหากวันใดที่เ้าพบเด็กหญิงที่มีสายเืของพญาหงส์นางก็คือลี่ลี่กระต่ายน้อยของเ้าที่ได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง”
วิธีที่ทำให้กระต่ายน้อยได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้งก็คือการฝังจิติญญาที่เหลืออยู่ลงไปในร่างของพญาหงส์์ที่ใกล้หมดอายุไขแล้ว แต่วิธีนี้ก็ยากที่จะสำเร็จเขาจะต้องใช้เวลารออีกหลายพันปีเลยหรือบางทีอาจจะต้องตลอดชีวิต
เขาได้ใช้เวลารอมานานหลายพันปีในที่สุดเขาก็ได้พบกับเด็กคนนั้น เด็กที่มีสายเืของพญาหงส์นางเป็เพียงเด็กหญิงห้าขวบแต่กลับมีพลังปราณอยู่ในระดับที่สูงกว่าเด็กในวัยเดียวกันกับนาง ครั้งแรกที่สหายรักของเขามาบอกว่าเจอเด็กหญิงน่าสนใจคนหนึ่ง ทีแรกเขาก็คิดว่าเด็กหญิงคนนั้นคงมีอะไรที่เหมือนกับหญิงสาวคนรักของสหายที่หายตัวไปหลายปี แต่พอเขาได้ไปพบกลับกลายเป็เขาเองที่อยากได้นางมาเป็บุตรสาวนั้นเพราะนางก็คือลี่ลี่กระต่ายน้อยของเขาที่เขารอคอยมาตลอด
“ในที่สุดข้าก็หาเ้าเจอแล้วลี่ลี่”
เด็กหญิงมองเขาทีแรกก็ดูออกว่าเขานั้นไม่ได้ดูแก่อย่างที่ตาเห็นแถมนางยังดูเ้าเล่ห์เอามากถึงตัวนางจะบอกว่าเป็เพียงเด็กหญิงธรรมดาๆ แต่เขาไม่ได้คิดเช่นนั้นสำหรับเขานางคือคนที่พิเศษมาก ั้แ่วันนี้ไปเขาก็ได้ตัดสินใจดีแล้วว่าจะคอยดูแลและปกป้องนางให้ดีที่สุด เขาจะไม่ยอมสูญเสียสิ่งสำคัญไปอีกแล้ว ใครก็ตามที่คิดจะทร้ายนางจะต้องมีชีวิตอยู่มิสู้ตายพวกมันจะต้องตายทั้งเป็