บทที่ 11
ชำระแค้น
เมืองต้านเสี้ยนถูกตีแตกภายในเวลาเพียงครึ่งวัน ชาวเมืองถูกขังไร้หนทางหลบหนี บางคนถูกเผาทั้งเป็ ตายคาบ้านที่สร้างมาจากน้ำพักน้ำแรง เนื่องจากเมืองหลวงมีราชโองการห้ามชาวเมืองออกจากเมืองโดยเด็ดขาด เมืองอื่นๆ ล้วนไม่กล้าขัดราชโองการ แม้จะไม่มีราชโองการส่งมาถึงเมืองของพวกเขาโดยตรง แต่ใครจะกล้า!
ชาวเมืองร้องไห้จนเป็สายเื พวกเขาไร้ความสามารถจะต่อต้าน จึงยอมแต่โดยดี ทหารเฮงโน้วได้รับคำสั่งให้ไว้ชีวิตผู้ที่ยอมจำนน พวกเขาจับชาวเมืองมาเป็เชลยช่วยทำงานเสียส่วนใหญ่
ชาวเมืองถูกบังคับให้เก็บเกี่ยวข้าวในทุ่งนา พริบตาเดียวทุ่งสีทองเหลือเพียงตอซัง
แรงงานมากมายช่วยให้ทหารเบาแรง พวกเขาขนข้าวมากมายมุ่งหน้าลงใต้ เตรียมบุกโจมตีเมืองถัดไปต่ออย่างไม่ลดละ เฉินเซียวแก่ความเป็คนจึงไว้ชีวิตชาวเมือง แม้ราชสำนักต้าเหยียนจะไม่ค่าของพวกเขาแล้วก็ตาม
ใบหน้าของเฉินเซียวเคร่งเครียด ตอนนี้เขากำลังหารือทางการทหารกับแม่ทัพนายกองคนอื่นๆ ทุกเมืองที่ตีมาได้ ล้วนมีทหารเพียงไม่กี่พันคน ทหารส่วนใหญ่น่าจะถูกเรียกตัวไปประจำการที่เมืองฟ่านโจว รองแม่ทัพคาดการณ์กำลังทหารของฟ่านโจวอยู่ที่ราวๆ สองแสนแปดหมื่นคน!
จำนวนนี้น้อยกว่าทัพของเขาเพียงเล็กน้อย แต่อีกฝ่ายชำนาญพื้นที่มากกว่า
ม้าศึกที่เคยแข็งแกร่งเริ่มล้มป่วยด้วยโรคประหลาด พวกมันขาแข็งเดินไม่ได้จนล้มลงนอนเหยียดตรง มีอาการเช่นนี้นับร้อยตัว
รองแม่ทัพเหงื่อแตกพลั่ก เร่งหาสาเหตุและรอฟังการรักษาจากหมอรักษาม้า ม้าเริ่มทยอยมีอาการเดียวกันหนักขึ้นเรื่อยจนถึงหนึ่งพันตัว!
“ท่านแม่ทัพ! ท่านหมอบอกว่านี้เป็ไข้หายากชนิดหนึ่งของสัตว์สี่เท้า ไม่ถึงตายแต่ต้องใช้เวลารักษาค่อนข้างหลายวันกว่าม้าจะฟื้นตัวกลับมาเป็ปกติ ที่น่าห่วงคือต้องใช้ยารักษาไข้หวัดเป็จำนวนมาก ยาเรามีไม่พอขอรับ!” รองแม่ทัพหอบหายใจไปรายงานไป ตอนนี้เหลือเขาอยู่เพียงผู้เดียว รองแม่ทัพอีกสองคนเป็คนสนิทของเฉินเซียว ตอนนี้ถูกส่งไปทำภารกิจ
เฉินเซียวกำลังแช่ตัวอยู่ในอ่างน้ำ เื่เร่งด่วนสามารถเข้ามาได้ทุกเมื่อ ทหารเช่นพวกเขาไม่มีอะไรต้องอาย เคยแก้ผ้าอาบน้ำด้วยกันมาหลายปีแล้ว “จัดการเื่เสบียงหรือยัง?”
“เอ่อ…” รองแม่ทัพเห็นอีกฝ่ายไม่สนใจม้า ในใจเกิดความร้อนรน ท่านแม่ทัพไม่สนใจแสดงว่าเื่นี้เป็เขาที่ต้องจัดการเองให้ได้! “เื่เสบียงทำตามที่ท่านแม่ทัพสั่งเรียบร้อยแล้วขอรับ”
“คืนนี้ให้มือดีร้อยคนมาพบข้าที่ริมแม่น้ำไป๋เหลียง” เฉินเซียวลุกขึ้นจากน้ำ ร่างกายองอาจปรากฏสู่สายตาของรองแม่ทัพ กล้ามเนื้อเป็มัดๆ สร้างความอิจฉาให้รองแม่ทัพเป็อย่างมาก เขาฝึกตามท่านแม่ทัพทุกวัน เหตุใดรูปร่างจึงแตกต่างกันเช่นนี้!
เฉินเซียวเดินไปหยิบเสื้อคลุมมาสวมใส่ ในกระโจมไร้บ่าวไพร่คอยรับใช้ เพราะเขาไม่ชอบให้มีคนมาเดินเพ่นพ่านในพื้นที่ส่วนตัวแห่งเดียวในกองทัพ บ่าวรับใช้จะเข้ามาทำความสะอาดก็ต่อเมื่อเขาออกไปข้างนอกแล้ว
“ขอรับ” รองแม่ทัพรับคำ เขาอยากถามเื่รักษาม้า แต่กลัวถูกท่านแม่ทัพเตะออกจากกระโจม
เฉินเซียวหยิบชุดสีดำมาสวมใส่ด้วยตัวเอง ก่อนจะหยิมผ้าคลุมหน้าขึ้นมา
ตกดึก เปลวเพลิงลุกโหมกระหน่ำที่คลังเสบียงของฝั่งเฮงโน้ว เสียงเอะอะตื่นตระหนกของเหล่าทหารเฮงโน้ว ทำให้ทัพของต้าเหยียนร้องเฮสนั่นด้วยความสะใจ
ทหารนายหนึ่งวิ่งด้วยใบหน้ายินดีปรีดาเข้ามารายงานแม่ทัพใหญ่กัวซิงจื่อ “ท่านแม่ทัพ เสบียงของพวกมันถูกเผาไปมากกว่าครึ่ง! ตอนนี้ไฟยังคงลุกโชน คาดว่าคืนนี้คงยากจะดับลงได้! พวกทหารอดหลับอดนอน เราบุกโจมตีพรุ่งนี้ ดูอย่างไรก็ได้เปรียบเห็นๆ”
กัวซิงจื่อบุตรชายคนโตของแม่ทัพกัว เขามองปลาเล็กปลาน้อยในอ่างน้ำที่เลี้ยงไว้ มือหยิบอาหารโปรยให้มัน ปากของปลาอ้าฮุบอาหารครั้งแล้วครั้งเล่า
“เ้าตรวจอาหารคนกับอาหารม้าของทัพดีแล้วใช่หรือไม่?” กัว ซิงจื่อถาม มือยังคงโปรยอาหารให้ปลาไม่หยุด
“ขอรับ ข้าน้อยกับเหล่านายกองเฝ้าอาหารทั้งของคนและของม้าเอาไว้ไม่ให้คลาดสายตา ต่อให้เป็หนูสกปรกสักตัวก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาไปได้!”
“ดี! ข้าอยากจะรู้นัก เฉินเซียว เ้าจะทำอย่างไร!” มือที่เคยโปรยอาหารคว้าจับตัวปลาด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะบีบมันจนเละคามือ
ทหารคนเดิมมองเตาผิง เห็นถ่านอ่อนลงแล้วจึงรีบประจบประแจงหวังเอาหน้า “ท่านแม่ทัพ ถ่านในเตาเริ่มอ่อน เดี๋ยวข้าน้อยไปเอามาเติมให้นะขอรับ”
กัวซิงจื่อล้างมือที่เปื้อนเืปลา ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ ทหารนายนั้นหายไปไม่นายก็กลับมาพร้อมถ่านเต็มกระบุง เขาเติมมันจนเต็มเตา ก่อนจะคารวะอย่างนอบน้อมแล้วเดินออกไป หากกัวซิงจื่อหยุดทัพเฉินเซียวได้ ต้องได้ความดีความชอบมากที่สุด! ตำแหน่งแม่ทัพขั้นหนึ่งจะหนีไปไหนได้!
ชายหนุ่มกลับมานั่งคิดแผนการโจมตีในวันรุ่งขึ้น แต่กลิ่นถ่านนี้ดูแปลกไป กัวซิงจื่อแปลกใจจึงลุกขึ้นเดินไปดู ยิ่งเดินใกล้ ยิ่งสูดดมกลิ่นประหลาดนี้หนักขึ้น เขาหน้ามืด ก่อนจะหมดสติไป
พริบตาเดียวบุรุษชุดดำเข้ามาลากร่างของอีกฝ่ายไป มีบุรุษชุดดำอีกคนอ่านสารทหารบนโต๊ะของกัวซิงจื่อเงียบๆ
ทหารฝั่งต้าเหยียนรู้สึกตัวเองนอนเต็มอิ่มที่สุด ั้แ่เริ่มามา พวกเขาคิดว่าเป็เพราะภารกิจเผาเสบียงของศัตรู ทำให้เริ่มมองเห็นชัยชนะอยู่รำไร พวกเขาลุกขึ้นมายืดเส้นยืดสายกันเช่นทุกวัน ก่อนจะเดินไปตั้งแถวเตรียมรับการฝึกยามเช้า
ทันใดนั้น ทหารเกือบแสนนายเห็นสิ่งเดียวกันถูกแขวนห้อยอยู่บนกำแพงเมือง!
ร่างเปลือยกายถูกเปลื้องผ้ามัดห้อยติดกับประตูเมืองผู้นั้นคือแม่ทัพของพวกเขา!
ที่จุดยุทธศาสตร์ของบุรุษมีเืไหลนอง ทหารอ้าปากตาค้าง แม่ทัพหาญกล้าของพวกเขาถูกจับตอนเป็ขันทีไปเสียแล้ว!
กัวซิงจื่อกลั้นน้ำตาลูกผู้ชาย เขาป้องกันทุกทาง ไม่คิดว่าพวกมันจะวางยาสลบเอาไว้ในถ่าน! เขารู้สึกตัวตื่นตอนเช้ามืด ร่างกายถูกพันธนาการด้วยเชือกเส้นใหญ่ ก่อนจะรู้สึกเจ็บเจียนตายตรงจุดต้องห้ามของบุรุษ!
เวลานี้ทหารกว่าครึ่งรู้หมดแล้ว กัวซิงจื่อรู้ทันที ตัวเองไม่อาจวางมาดแม่ทัพหนุ่มสุดโหดได้อีกแล้ว! เื่ในครั้งนี้เฉินเซียวใช้เท้าตบหน้ากัวซิงจื่ออย่างจัง หลังจากนี้แม่ทัพหนุ่มจะปกครองเหล่าทหารอย่างไร ความไว้วางใจของทหารกล้าจะมอบให้กับผู้ที่ไม่มีความเป็ชายหรือ?
รองแม่ทัพตรวจสอบความเสียหาย พบว่ามีทหารหลายหมื่นถูกฆ่าตายในคืนเดียว เสบียงถูกปล้นไปเกือบครึ่ง สมุนไพรรักษาอาการไข้หวัดถูกขโมยไปจนเกลี้ยง ถ่านและฟืนในกองทัพมีปัญหา กองทัพต้าเหยียนไม่กล้าใช้มันอีก ถ่านและฟืนถูกวางทิ้งไว้ ทหารที่เหลือต้องลอบขึ้นเขาไปหาฟืนอย่างเร่งด่วน
กัวซิงจื่อถูกช่วยลงมาจากประตูเมือง ตอนนี้อยู่ใน่หน้าสิ่วหน้าขวาน เขารีบเขียนขอกำลังเสริมและเสบียงกลับไป เส้นสายเก่าๆ ของบิดาเขายังเหลืออยู่ กัวซิงจื่อไม่เคยเจอปัญหาเื่เสบียงและเบี้ยหวัดทหาร แต่รอมาหลายวันก็ยังไม่มีความคืบหน้า สารตอบรับส่งกลับมาแล้ว แต่ไร้วี่แววเสบียง เบี้ยหวัด และทหาร
แม่ทัพหนุ่มสังหรณ์ใจไม่ดี เขารีบส่งคนไปสืบดู จึงพบว่าที่หุบเขาชีซานมีพลซุ่มยิงเฮงโน้วคอยซุ่มโจมตีอยู่ กัวซิงจื่อหลับตาสงบจิตใจ เขาคิดหาทางเอาคืนอีกฝ่าย มือสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเืปูดโปน คิดถึงเื่ที่อีกฝ่ายทำกับตน เขายิ่งเจ็บแค้น ฆ่าบิดาไม่พอ มันยังกล้าตัดความเป็ชายราวกับตั้งใจให้สกุลกัวสิ้นสกุล!
กองทัพเฮงโน้วร้องรำทำเพลงเยาะเย้ยถากถางทหารต้าเหยียนอยู่นอกเมือง บางครั้งะโด่าพ่อแม่กัน บางครั้งแลบลิ้นปลิ้นตา บางครั้งปาอุจจาระใส่กัน และเสียงล้อที่ดังชัดเจนที่สุดคือ ‘ไอ้ด้วนแซ่กัว!’
ต่างฝ่ายต่างลองเชิง ยังไม่ปะทะกันซึ่งหน้า
กองทัพเฮงโน้วเปลี่ยนที่ซ่อนเสบียงทุกวัน คนที่รู้จุดแน่นอนมีเพียงเฉินเซียวเท่านั้น วันนี้สายลับต้าเหยียนเผาผิด ไปเผากระโจมเก็บถ่าน!
ทำให้ตอนนี้ทหารสองฝ่ายต่างเร่งหาฟืน ไม่มีใครยินดีไปกว่ารองแม่ทัพ เขากินเสบียงของพวกต้าเหยียนจนอิ่มแปล้ ในที่สุดปัญหาเื่ม้าศึกก็ถูกจัดการ ม้าป่วยถูกกรอกยา ไม่นานพวกมันก็ลุกกินหญ้าได้
เฉินเซียวฟังรายงานแผนการที่กัวซิงจื่อวางไว้ ต้องยอมรับว่าคนผู้นี้เก่งกาจ หากเขาก้าวพลาดเพียงครั้งเดียวต้องเสียท่าแน่นอน ม้าศึกถูกวางยาในแม่น้ำ เมื่อพวกมันกินเข้าไป บางตัวอ่อนแรงจากการเดินทางอยู่แล้วจึงแสดงอาการป่วย หากไม่ได้กินยาแก้ไข้พวกมันจะตายภายในสามวัน
สายลับที่ลอบเข้ามาเป็เชลยศึกจากเมืองต้านเสี้ยน พวกเชลยแอบฟังที่ซ่อนเสบียง ก่อนจะติดกับวางเพลิงผิดที่ ผู้ที่วางเพลิงถูกจับตัวมาทรมานด้วยการราดเหล็กร้อนๆ ใส่หัวจนตายต่อหน้าเชลยศึกคนอื่นๆ เป็การเชือดไก่ให้ลิงดู ต่อไปเชลยคนไหนกล้าคิดไม่ซื่อก็จะมีจุดจบเดียวกัน!
ชาวบ้านต่างหวาดกลัว ก่อนหน้านี้มีทหารต้าเหยียนลอบเข้ามาขอความช่วยเหลือ บอกให้ชาวบ้านช่วยกันเป็หูเป็ตา ชื่อเสียงคำร่ำลือถึงความโหดร้ายของเฉินเซียวนั้นเป็เพียงเื่ที่นักเล่านิทานแต่งขึ้นเท่านั้น ความจริงแล้วก็แค่คนธรรมดามีสองแขนสองขา ชาวบ้านบางคนหลงเชื่อให้ความช่วยเหลือ วันนี้พวกเขาเห็นกับตา ความโเี้ของเฉินเซียวมิใช่แค่เื่แต่ง!
_____________________
อีบุ๊ค
http://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiOTkyNzgwIjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO2k6MjYyODU2O30
1K
